Η σπάνια φωτογραφία του Βασίλη (Ποίημα αφιερωμένο στον Βασίλη και την Φωτογραφική Τέχνη)

Η σπάνια φωτογραφία του Βασίλη

Βγαίνει  ο ήλιος με ακτίνες παιχνιδιάρικες,
φωτίζει κορυφές, φωτίζει όρη,
κάμπους λιβάδια, ρεματιές μες την ομίχλη
και ποταμούς με κύκλους και υπέροχες ροές...

Ξυπνάει ο κόσμος, κελαδήματα πουλιών,
θρόισμα φύλλων, καθαρών νερών...
Εγώ ρεμβάζω το θαυμάσιο τοπίο,
ανοίγοντας την όρασή μου σε γωνία πανοραμική,
για να χορτάσω θέαμα και φύση,
να μ’ αγκαλιάσει ιδανικά και να με εγκλωβίσει...

Κάτω μακριά αρχαία κτίσματα,
μόχθων ανθρώπινων γεφύρια τοξωτά,
στέκουν βουβά, χαμένα και μοναχικά,
δίνοντας νότα θλίψης με κρυμμένα μυστικά...

Ας εστιάσω πιο κοντά, σε ένα απ´ όλα,
να διακρίνω αρχιτεκτονικές, να ζήσω μνήμες νοερά,
μικρή γωνία λήψης στων ματιών μου αναλογία,
την μακρινή τη σιλουέτα φέρνει τόσο δα κοντά...

Κάτι μου λέει ότι αυτό το ξέρω
και μου θυμίζει γνωριμία πού ´χα από παλιά:
Στην κορυφή του τόξου στέκει ο Βασίλης,
κόντρα στο φως λουσμένη η κόμη, γοητευτικά!

Στήνει το τρίποδο και γράφει μιαν ακόμη ιστορία,
με ποίηση και τέχνη φωτογραφική,
μόνος, χαμένος μες το άπειρο τοπίο,
έχει μοναδική του πάντα συντροφιά,
το όνειρο, το πάθος με το φως να αιχμαλωτίσει,
κάνοντας μιαν ακόμη σπάνια ζωγραφιά!...

Φαίνεται σήμερα δεν θα συμβεί αυτό,
κάτι του λέει πως δεν είναι τόσο βολικό,
γιατί το φως το ιδανικό, του έφυγε πριν λίγο,
άδικος κόπος τώρα πια να βγει κάτι καλό...

Όμως αυτό είναι κάτι που το ζει πολλές φορές
και έχει δημιουργήσει λύσεις εναλλακτικές...
Χαράσσει αμέσως νέα προοπτική
και ξεκινάει για μια νέα κορυφή,
εκεί, που ο αμάραντος τον περιμένει...

Μα ξαφνικά, στρέφει το βλέμμα προς το μέρος μου,
αντιλαμβάνεται ότι τον παρακολουθώ,
σαν αστραπή οπλίζεται και μου τραβάει μια φωτογραφία,
με έναν πολύ ισχυρό τηλεφακό...

Τώρα που κάθομαι μόνος μπροστά στο τζάκι,
θυμάμαι αυτό το ωραίο περιστατικό...
Θυμάμαι τη στιγμή με νοσταλγία...
Το γέλιο του Βασίλη, τον αμάραντο,
την σπάνια, μοναδική φωτογραφία...

V i C t ω R / Απρίλιος  -  2013

Το Μποζόνιο Higgs

Το Μποζόνιο Higgs

Αν σε αυτή τη γη υπήρχε ένας στοιχειωδώς ανώτερος πολιτισμός, όλοι σήμερα

οι κάτοικοί της, μα όλοι, θα ασχολούνταν με την κορυφαία ανακάλυψη και μόνον...
Άλλά δεν ενεούργησε ο CERN... όπως και κανείς σύγχρονος επιστήμων...
2300 χρόνια πριν ένας μεγάλος Έλληνας χωρίς τη δυναμική του πειράματος, το χάραξε στον γρανίτη της γνώσης με απλά λόγια...
Ο γίγαντας Επίκουρος, κόντρα στις ανοησίες του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και τις λοιδορίες του Σωκράτη, είπε την μεγάλη και αιώνια αλήθεια:

"Δεν υπάρχει Θεία Πρόνοια, οι Κόσμοι δημιουργήθηκαν από την χαοτική μη κατευθυνόμενη κίνηση ατόμων".

Δημήτρης Βίκτωρ

Ο Κασιδιάρης, οι Κασιδιάρες, οι Κασιδιαραίοι και της ... Πουτάνας!

Ο κουράδας δημοσιογράφος, Παπαδάκης είχε την… καταπληκτική ιδέα να καλέσει στην αντιπαράθεση τον Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής, απέναντι στην Κανέλλη του ΚΚΕ και της Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ, και για μαϊντανούς τον Παυλόπουλο και τον Δελατόλα.
Η αιτιολογία; Για να ακουστούν όλες οι απόψεις. Η ουσία; Για να ανέβη η τηλεθέαση. Σίγουρα θα σκέφτηκε:
«θα τους βάλω μαζί ώστε να γίνει της… πουτάνας!..».
Η Κανέλλη αν και δυσφορεί, δέχεται να συζητήσει γιατί θα σκέφτηκε:
«Εύκολος για μένα στόχος… θα τον αποκαλύψω ώστε να γίνει της… πουτάνας!..».
Η Δούρου διαφωνεί στην αρχή αλλά τελικά δέχεται σκεπτόμενη:
«Θα τον αποκαλύψω ώστε να γίνει της πουτάνας!..».
Ο πλαδαρός και άχρωμος παρλαπίπας, Παυλόπουλος, δεν έχει αντίρρηση σκεπτόμενος:
«Σίγουρα θα φαγωθούν τα δύο άκρα!  Άστους να γίνει της πουτάνας!..».
Ο Δελατόλας, συντονισμένος ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος, είναι σίγουρος ό,τι: «Θα γίνει της… πουτάνας!..».

Η συζήτηση προχωράει και μετατρέπεται όπως πάντα σε άγριο σκυλοκαβγά...Ο πονηρός, ο Παπαδάκης, κάνει το κορόιδο και αφήνει να τρώγονται ο Κασιδιάρης με την Κανέλλη και τη Δούρου…

Η δουλειά πηγαίνει πολύ καλά… Σχεδόν, γίνεται της πουτάνας!...
Ο άλλος πονηρός, ο Παυλόπουλος, κάνει επίσης το κορόιδο, ποιεί την νύσσαν και απολαμβάνει αυτό που επιθυμούσε από την αρχή… «Να γίνει της πουτάνας!...»

Ο ψυχάκιας, ο Κασιδιάρης, φουσκώνει και ξεφουσκώνει σαν ατμομηχανή, πράγμα που γίνεται αντιληπτό από την αρχή σε όλους, που εύχονταν να εκραγεί το καζάνι της για να γίνει ακόμα πιο πολύ της… πουτάνας!...
Η Κανέλλη αποκαλεί τον Κασιδιάρη φασίστα, κάτι που αυτός αποποιείται γιατί αυτοπροσδιορίζεται αλλιώς. Και απαντάει:
«Αφού λες έτσι εμένα… και εγώ λέω εσένα παλιοκουμμούνι..».
Ο Παπαδάκης όλη αυτή την ώρα δεν διακόπτει αλλά αφήνει, ώστε να γίνει ακόμα πιο πολύ της… πουτάνας!...
Ο Παυλόπουλος και ο Δελατόλας, το κορόιδο…
Ο Κασιδιάρης είναι έτοιμος να εκραγεί, πρέπει να εκραγεί… όπου νάναι θα γίνει. Μήπως όμως δεν θα γίνει ;

Το μυαλό της Κανέλλη τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και ψάχνει να βρει τις πιο κατάλληλες και πιο ερεθιστικές λέξεις, ώστε να γίνει η πολυπόθητη έκρηξη. Το ίδιο και η Δούρου. Ο Παυλόπουλος τον χαβά του… κορόιδο είναι; Αφού όλα βαίνουν καλώς! Ο Δελατόλας το ίδιο…

Ο Παπαδάκης ενθουσιασμένος! Δεν περίμενε τέτοια επιτυχία!
"Σίγουρα το βίντεο θα το δείξουν όλα τα κανάλια!", σκέφτεται…

Τελικά μέσα στην οχλοβοή, η Δούρου βρίσκει την πιο ερεθιστική φράση για να προκαλέσει οπωσδήποτε την μεγάλη έκρηξη του καζανιού της ατμομηχανής και λέει δυνατά και ειρωνικά:

«Σήμερα δεν είχατε δίκη; Αναβλήθηκε πάλι;»
Ο Κασιδιάρης επιτίθεται ακαριαία, μιλώντας για τους χαφιέδες ομοϊδεάτες της που τον σέρνουν στα δικαστήρια…
Η Δούρου για μια στιγμή νοιώθει ανυπεράσπιστη. Πρέπει να αναζητήσει βοήθεια από κάτι που θα συμφωνούσαν οι περισσότεροι… Το βρήκε! Δυναμώνει τη φωνή της οπλισμένη με τη νέα φράση που θα φέρει τους πάντες σε συμπαράσταση μαζί της:

«Είναι ντροπή να είστε εσείς στη Βουλή που θα φέρετε την χώρα πεντακόσια χρόνια πίσω».

Αυτό ήταν! Το σκοτεινό καζάνι εκρήγνυται μέσα σε μεγάλη χλαπαταγή, αφήνοντας πίσω συντρίμμια και πλήθος υλικών για αναλύσεις συμπεριφορών δημοκρατικής δημοκρατίας και δημοκρατικών, ψυχικών  ψυχοαναλυτικών,  ψυχοθεραπειών, ψυχικής ηρεμίας…

Επιτέλους έγινε της… Πουτάνας!...

Δημήτρης Βίκτωρ / Ιούνιος - 2012

Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

Τέλειωσε η ζωή του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Καλά πήγε. Ουδέν τραγικό. Δεν υπέφερε από το αναπόφευκτο τέλος, δεν μπήκε δια μακρόν στο νοσοκομείο για να τον λυπούνται οι συγγενείς και οι φίλοι. Δεν έφτασε προς το τέλος ξαπλωμένος στο κρεβάτι του πόνου μέσα στον εξευτελισμό με τους ορούς και τις πάπιες για ούρηση.
Πάνω στο γύρισμα, ονειρεμένα. Ίσως και ευτυχισμένα.
Άλλοι δημιουργοί στην ηλικία του ψάχνουν τρόπους για να προξενήσουν την δική τους έξοδο. Ο ίδιος δεν μπήκε καν στον κόπο.
Μεγάλος δημιουργός του κινηματογράφου δεν υπήρξε. Ήταν ένας εξαίρετος δημιουργός ονειρεμένων εικόνων. Μιας δικής του προσωπικής ακίνητης κίνησης.
Εικόνες για προβολή slides με carousel σε φίλους.
Δεν έπρεπε να ασχοληθεί ποτέ με την τέχνη του κινηματογράφου.
 Ίσως με του φωτογράφου ή του ζωγράφου αν έπιανε το χέρι του. Και βέβαια δεν έπρεπε ποτέ να ασχοληθεί με την συγγραφή των σεναρίων του.
Όταν κάποιος θα αποφασίσει να «εκπορνεύσει» την δημιουργία του θα κυνηγήσει και τα βραβεία. Και ο Αγγελόπουλος τα απαίτησε και τα πήρε. Και γκρίνιαζε γι’αυτό.
 Ότι δεν κατανοείς στις ταινίες του, δεν αντιλαμβάνεσαι και στις συνεντεύξεις του:
Ρηχό χάος.
Δεν δημιούργησε ποτέ μοχλούς σκέψης και βαθύτερης αναζήτησης. Δεν κατανοούσε τα ζητήματα της απώλειας, του αυτόχθονου και γηγενούς ζώου του έρωτα, του θανάτου.
Το έργο του δεν θα μείνει. Είναι ήδη ξεχασμένο. Κουράζει τις ανθρώπινες αισθήσεις, εξαντλεί την υπομονή. Όλα ιδωμένα από τη μεριά του θεατή που κάθεται στην κερκίδα ενώ στην αρένα της ζωής γίνεται της… «πουτάνας»!  Και ο θεατής της κερκίδας βρίσκει τον τρόπο να μασήσει πολύ καλά τον πασατέμπο του με χάρη, φινέτσα και χωρίς σκουπίδια. Είδος τέχνης μπορεί να θεωρηθεί  και αυτό από κάποιους…
Αυτό όσον αφορά την ενασχόλησή του στην τέχνη του κινηματογράφου.
Οι στατικές εικόνες του όμως, εξαιρετικές. Και αυτές τις δημιούργησε με τα εργαλεία του κινηματογράφου. Εδώ είναι το πρωτότυπο.
Και  αυτό είναι ίσως και το πλέον ενδιαφέρον.

V i C t ω R / 24 Ιανουαρίου - 2012

Για τον Κώστα Μπαλάφα

Περνάει η Ζωή από μπροστά μας και την κοιτάζουμε αδιάφορα.

Ή δείχνουμε ενδιαφέρον σε κάτι εντελώς ασήμαντο.
Και συμβαίνει το ασήμαντο να αντηχεί στο Μέλλον, να σου καθορίζει τη Ζωή και να χαράσσει την Ιστορία...
Τη δική σου ιστορία ή την Ιστορία των ανθρώπων...
Και είναι αυτό το φαινομενικά μικρό, μια λέξη, ένα σχόλιο, στοχασμός ή εικόνα. Που λίγοι τη συλλαμβάνουν και λιγότεροι μπορούν να την συγκρατήσουν για να την αφηγηθούν.
Αυτό συμβαίνει με τους ξεχωριστούς σχολιαστές της Ιστορίας. Τους εκλεκτούς καλλιτέχνες. Και δεν μπορούν να το κάνουν όλοι.
Η φύση προικίζει με την εξουσία του ταλέντου τους λίγους.
Τους λίγους σαν τον Κώστα Μπαλάφα, που το δικό του ταλέντο, σαν καθήκον, του υπαγόρευε να καταγράψει και να αφηγηθεί στους επόμενους ανθρώπους που θα έρθουν στη Ζωή , την εποχή του με φώς.
Όχι όμως όποια πλευρά της εποχής του αλλά αυτή του μόχθου των απλών ανθρώπων για τη ελπίδα της Τιμής της Ζωής.
Μόνος, περιηγητής με γραφίδα τη μηχανή με τους φακούς και συντροφιά το πάθος, περπάτησε στους κακοτράχαλους δρόμους της τότε πατρίδας του.Έψαξε, ανακάλυψε, βρήκε.
Τίμησε τη φωτογραφική τέχνη και μας άφησε αλήθειες σε εικόνες που χαράσσουν την μνήμη.
Είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς τον εμφύλιο και την τοιχογραφία της τότε Ελλάδας, πριν και μετά, χωρίς τις ζωγραφικές φωτός του Κώστα Μπαλάφα.
Χρυσή σελίδα στην ιστορία της τέχνης της φωτογραφίας, στα εξαίσια χρώματα του μαύρου και του άσπρου. Αυτό ήταν και είναι το τόξο του εξαιρετικού καλλιτέχνη, ανθρώπου και φίλου Κώστα Μπαλάφα.

Κύριε Κώστα μου πολλές φορές σου έσφιξα το χέρι…

Τότε που άστραφτες κάθε στιγμή στον Ήλιο.

Σου το σφίγγω και τώρα για θύμηση παντοτινή.

Ο φίλος σου   Δημήτρη Βίκτωρ

 

 

Κάτι σαν Υστερόγραφο

ΕΝΑΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ

Θυμήθηκα τριάντα χρόνια πριν , όταν δεν υπήρχαν τα πίξελ και τα πολλά ASA.Όταν ο παθιασμένος φωτογράφος πάσχιζε στα σκοτάδια να βρει τον τρόπο να εντυπωσιάσει τον εαυτό του και τους άλλους γύρω του. Και προπαντός να φέρει σε δύσκολη θέση τους άλλους φωτογράφους . Γιατί πώς να το κάνουμε, αυτή η αλαζονεία ωθούσε τα ζητήματα.

Για να βγάλoυμε φωτογραφίες μαζί με τον Σπύρο Τρουπάκη από τα μπαλέτα του Μπεζάρ στα σκοτάδια του θεάτρου της Επιδαύρου ή με τον Κώστα Κορωναίο από τα μπαλέτα Μπολσόι  -  Λίμνη των Κύκνων στο Ηρώδειο, θα έπρεπε να επινοήσουμε δικό μας τρόπο. Μεγάλη η πρόκληση. Δυστυχώς όμως η ευαισθησία του γρήγορου φιλμ παρέμενε πενιχρή και ο τότε τηλεφακός, σκοτεινός. Κάτι θα έπρεπε αναγκαστικά  να γίνει με την εμφάνιση του φιλμ.
Και τότε χωρίς δισταγμό το βράζαμε. Κυριολεκτικά!  Όπως το τσάι στο μπρίκι!
Και το αποτέλεσμα; Μιά χαρά με πρώτη ματιά αλλά πολύς, μα πάρα πολύς κόκκος.
«Και τι έγινε;» Σκεφτόμαστε. « Θα φανεί ότι το κάναμε επίτηδες και όλοι θα μασήσουν…»
«Άλλως τε το θέμα ήταν εκεί κυρίαρχο. Είχε βγει. Αυτό είναι που θα μείνει…»
Όμως αυτό τι ήταν τώρα; Φωτογραφία; Εδώ είχαμε εφαρμόσει τόσα κόλπα, έως και λίγη μαγειρική. Τι ήταν το ζητούμενο; Μα η παραγωγή με κάθε τρόπο της εικόνας, βέβαια.
Είπα εικόνας;
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του φωτογράφου Κώστα Μπαλάφα υπήρξα φίλος του.
Μιλούσαμε για τη φωτογραφία του παρελθόντος και του παρόντος. Με δυσπιστία ο κύριος Κώστας μάθαινε για τα ψηφιακά θέματα. Για να τον πείσω πήρα μια από τις καλύτερες φωτογραφίες του, μια κόντρα πρωινού στην αγορά των Ιωαννίνων. Την τύπωσα ψηφιακά σε πέντε βερσιόν. Ο κύριος Κώστας εξεπλάγη με το αποτέλεσμα. Όλες ήταν υπέροχες .
Πως όλες; Μα αφού ήταν διαφορετικές στους τόνους, στα λευκά, στα σκούρα, σε όλα.! Του εξήγησα με κάθε τρόπο για το πώς συντελείται το θαύμα. Ο κύριος Κώστας με τα πολλά κατάλαβε και μου είπε μια μέρα θλιμμένα: « Μα τώρα γίνονται όλα αυτά Δημητράκη;»
Στη συνέχεια του έδειξα δικές μου φωτογραφίες με διάφορες τεχνικές. Με δυναμικές επεμβάσεις  μετά τη αρχική λήψη. Με φυσικό φως σε δύσκολες συνθήκες, με κυρίαρχο πλέον όπλο τα ατελείωτα ASA.  Αποτελέσματα που δεν πιάνει το ανθρώπινο μάτι .

Μιά μέρα ρώτησα τον Κώστα Μπαλάφα: « Κύριε Κώστα με τις επεμβάσεις μου αυτές, έστω και αν δεν έχουμε αποδεχτό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, δεν μπορώ να λέω πλέον ότι είμαι μόνο φωτογράφος. Αλλά ούτε και ζωγράφος. Κάτι άλλο ίσως..»
«Ναι, είσαι ένας εικονογράφος», απάντησε… « Ένας εικονογράφος»…

Όσον αφορά στο μπρίκι, το έχω κρατήσει ακόμα, όπως και όλες τις αγαπημένες φωτογραφικές μηχανές και βράζω σε αυτό μόνο τσάι του βουνού…
Ο Σπύρος Τρουπάκης πάντα καφέ.! Κλασσικά…
Ο Κώστας Κορωναίος; Άγνωστο… Χαθήκαμε…


V i C t ω R /  9  Οκτωβρίου - 2011