Για την κυρία Μαρία, την Δασκάλα ------ (7 Δεκεμβρίου 2012)

Χθες το βράδυ στις 9.34' πήρα ένα μήνυμα από τον Χρίστο, τον παιδικό μου φίλο, συμμαθητή και τώρα πια συνταξιούχο, που μου έλεγε ότι:

«Η δασκάλα μας της πρώτης δημοτικού, η Κυρία Μαρία, μας άφησε ορφανούς...»

Ένοιωσα ένα ρίγος καθώς με πλημμύρισαν σαν χείμαρρος, οι σκέψεις των περασμένων καιρών. Αισθάνθηκα την ανάγκη να κλείσω σφιχτά τα μάτια μου.

Να Θυμηθώ...

Να θυμηθώ πολύ καθαρά εκείνη την παλαιά ημέρα, κάποιας πρώτης Σεπτεμβρίου, όταν η μάνα μου πριν πάει για μεροκάματο, με πήγε σχεδόν με το ζόρι στο σχολείο.

Μπήκα τελευταίος στη γραμμή καθώς μία κυρία ψηλή με σκούρα ρούχα, προσπαθούσε όπως-όπως να βάλει σε ξεχωριστές γραμμές τα κουρεμένα αγόρια και τα ντροπαλά κορίτσια.

Όλα τα φτωχοντυμένα παιδιά, τρομοκρατημένα και σχεδόν αμίλητα κοιτούσαν σαν χαμένα γύρω τους, πότε τα πρόσωπα των άλλων παιδιών και πότε τις λιγοστές μανάδες ή τους πατεράδες ή κάποια μεγαλύτερη αδερφή ή αδερφό, που ήταν έξω από τον συρματένιο φράχτη της λασπωμένης αυλής με τις κοφτερές πέτρες.

Έγινε ο αγιασμός και η προσευχή και μπήκαμε στην τάξη με τα παλιά ξύλινα θρανία.

Τρία-τρία, τέσσερα- τέσσερα ή πέντε- πέντε στο κάθε θρανίο! 

Που να χωρέσουν εξήντα πέντε παιδιά σε ένα δωμάτιο, που δεν ήταν φτιαγμένο βέβαια για σχολείο αλλά ήταν ένα απλό πέτρινο νοικιασμένο σπίτι!

Εκεί η Κυρία Μαρία, με την μακριά φούστα και τον γκρίζο κότσο σε σχήμα μπανάνας, μας είπε για πρώτη φορά όλο το όνομά της: "Μαρία Παπουτσή", και στην συνέχεια μας ρώτησε έναν προς έναν και τα δικά μας ονόματα.

Θυμάμαι την αγωνία του κάθε αγοριού και κοριτσιού, όταν πλησίαζε σιγά και βασανιστικά η σειρά του για να συστηθεί και από πριν ψιθύριζε ή έλεγε από μέσα του το όνομά του, (γιατί έπρεπε να πει και το όνομα πατρός και μητρός), ώστε να μην τύχει και ντροπιαστεί σαν τον διπλανό, που δεν το κατάφερε με την πρώτη, είτε από τη ντροπή, είτε από το ξάφνιασμα.

Εκεί έπεσε και το πρώτο γέλιο όταν ο Θανάσης που ήταν το παιδί του παπά Γιώργη, είπε ότι το όνομα της μητέρας του ήταν: «Παπαδιά !!».

Η Κυρία Μαρία όμως δεν γέλασε και έσβησε γρήγορα και επιδέξια την ντροπή του γιατί κατάλαβε, ότι ο Θανάσης δεν ήξερε το όνομα της μητέρας του, επειδή όλοι οι συγγενείς και οι γείτονες την φώναζαν πάντα, «Παπαδιά!...».

Η Κυρία Μαρία υπομονετικά, με τρυφερότητα και γλυκό χαμόγελο, έκλεβε τις λέξεις με τα ονόματα από όλους, λέγοντας στο τέλος και από ένα μπράβο: «Μπράβο Κώστα, μπράβο Χρίστο, μπράβο Ελένη, μπράβο Γιάννη...».

Έτσι πέρασαν δύο ώρες και στις επόμενες δύο, μας είπε παραμύθια: Ένα με τον κόρακα και την αλεπού και ένα πάλι με την αλεπού και τα αλεπουδάκια με την φωτιά. 

Και έτσι άρχισαν οι πρώτες ερωτήσεις για το νόημα του παραμυθιού και την κύρια ιδέα, οπότε τα πρώτα χεράκια άρχισαν να σηκώνονται δειλά και ύστερα περισσότερα και περισσότερα.

Η μηχανή της επικοινωνίας πήρε εμπρός και συνέχιζε και συνέχιζε καθώς μεταδόθηκε ο πρώτος ανταγωνισμός σε όλη την τάξη.

Στο τέλος μας είπε να φέρουμε την άλλη ημέρα όλοι από ένα τετράδιο με γραμμές, ένα μολύβι και ένα σβηστήρι γιατί θα μαθαίναμε το πρώτο γράμμα σε σχήμα κουλουριού. 

Αυτό το κουλουράκι μας το έγραψε και στον πίνακα.  

Θυμάμαι όταν γύρισα στο σπίτι (παράγκα), ενθουσιασμένος με ορμή να τα αφηγηθώ όλα με κάθε λεπτομέρεια. Δεν έβλεπα την ώρα να ξαναβρεθώ την άλλη μέρα ξανά στο θρανίο για να ξαναδώ και να ξανακούσω πάλι την Κυρία Μαρία.

Την τόσο καλή και γλυκιά Κυρία Μαρία!

Πέρασαν από τότε δεκάδες τα χρόνια. Ποτέ δεν ένοιωσα τέτοια αισθήματα για κάποιον άλλο δάσκαλο, δασκάλα ή καθηγητή. Και τώρα μπορώ να κρίνω ότι δεν ήταν η τρυφερή ηλικία ή ο χρόνος που σμίλεψε τη μνήμη.

Η Κυρία Μαρία  ήταν μία όαση στα πέτρινα εκείνα χρόνια.

Χρόνια μιας άλλης εποχής, άλλων συναισθημάτων, πόνων, γέλιων και δακρύων.

Η Κυρία Μαρία υπήρξε ένας Άνθρωπος Φωτός.

Ήταν ο Άνθρωπος της Βαθειάς Πίστης στην Προσφορά.

Δασκάλα του Μεγάλου Καθήκοντος που το έκανε ανιδιοτελώς πράξη με Αυταπάρνηση για προσωπικές απολαύσεις, σε σημείο που τρόμαζες και στο τέλος το θαύμαζες.

Είναι από τα σπάνια πρόσωπα που επιθυμείς να ξαναζήσουν.

Κυρία Μαρία μας, μεγαλώσαμε πια κι εμείς.

Η τάξη μας και οι παιδικές παρέες σκορπίστηκαν και χάθηκαν στις Οδύσσειες της Ζωής.

Όσοι από τους παλαιούς μικρούς μαθητές σου μπόρεσαν να κρατήσουν κάποιους δεσμούς, σε θυμούνται υπερήφανα και τρυφερά.

Για τον Γιάννη, το Χρίστο, τον Βαγγέλη, τον Βασίλη και εμένα είσαι η Δασκάλα μας η Εκλεκτή και η Μοναδική!

Είμαστε ευγνώμονες και πλήρεις από την ανάμνησή σου και ευτυχείς που βρέθηκες στον δρόμο μας στα τρυφερά μας εκείνα χρόνια.

Στον δρόμο με τα κόκκινα χώματα, στην λασπωμένη αυλή με τις κοφτερές πέτρες και στα παλιά θρανία της εξαιρετικής γνώσης...

Και τι δεν θα δίναμε να ξανακαθίσουμε πάλι, έστω για λίγο, σε εκείνα τα παλιά θρανία μπροστά σου ...

Να καθίσουμε και να σου πούμε για το νόημα και την κύρια ιδέα, ο κάθε ένας με την σειρά του, σηκώνοντας σεμνά το χέρι του σαν καλός μαθητής...

Κυρία! Κυρία ! Εγώ Κυρία!..

Δημήτρης Βίκτωρ / 7 Δεκεμβρίου 2012

" R A N " - του Akira Kurosawa, του πρίγκηπα της Τέχνης

Υπάρχουν τέχνες, καλές τέχνες υψηλές και τέχνες σπουδαίες και ξεχωριστές...

Αυτές που εκτός από την ευφορία που σου δίνουν, σε κάνουν να σκέφτεσαι βαθιά, να αισθάνεσαι σημαντικός και να γίνεσαι σοφότερος...

«RAN», στα αρχαία ιαπωνικά σημαίνει  «Χάος».

Αυτό το χάος που είναι κυρίαρχο στις σχέσεις των ανθρώπων και των λαών.
Αυτό, που περιγράφουν όλοι οι συγγραφείς και οι ποιητές του κόσμου.
Αυτό, που προσπαθούν να δαμάσουν οι νομοθέτες και οι θρησκείες και να το απαλύνουν όλες οι τέχνες.
Αυτό, που περιέγραψε ο Όμηρος και όλοι οι μεγάλοι δραματουργοί και τραγωδοί
Ο Σαίξπηρ και στα τριάντα οκτώ του έργα αυτό κάνει, αυτό εκφράζει, αυτό προσπαθεί.
Μοιραία τα υλικά του θα τα εμπνευστεί από τις δεξαμενές του Ομήρου και των τραγικών των ένδοξων χρόνων της αρχαίας Ελλάδας.
Μόνο που εκεί στα μεγάλα αδιέξοδα του τέλους, είχε εφευρεθεί ο «από μηχανής θεός» και έπιανε το κόλπο, αν και πάρα πολλοί γελούσαν με αυτό...
Στα χρόνια του Σαίξπηρ, βέβαια, δεν θα μπορούσε αυτό να περάσει.
Και γι' αυτό το λόγο δεν ήξερε και ο ίδιος πως να τελειώσει πολλά έργα του. Πάντα τα έργα του ξεκινούν με μεγάλο ενδιαφέρον. Συνεχίζουν, επίσης, στο δέσιμο της υπόθεσης με δύναμη καθώς και στις ανατροπές με επιτυχία.
Οι στίχοι υπέροχοι, αλλά προς το τέλος, συνήθως αδυνατίζει η υπόθεση, μέχρι αδιαφορίας.
Όλα όμως στην τέχνη είναι χρήσιμα. Άλλωστε το ένα πατάει επάνω στο άλλο, μέσα από τις δημιουργίες των ετών και των αιώνων.
Ο σπουδαίος Άμλετ δεν θα υπήρχε, αν ο Σαίξπηρ δεν διάβαζε την Ορέστεια. Το δίλλημα του Άμλετ είναι αντιγραφή του διλλήματος του Ορέστη για την τιμή της εκδίκησης, σε όλο της το βάθος.
Χρειάστηκε το 1984 ένας γίγαντας της τέχνης να επαναλάβει το ίδιο. Αυτός όμως θα βάλει τα πράγματα σε μια διαφορετική, σωστή θέση.
Ο σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα, "κλέβει" την ιστορία του διάσημου έργου, «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ και το κάνει ταινία.
Γράφει την ιστορία μόνος του και στη θέση των τριών κοριτσιών, βάζει τρεις γιούς. Ο πατέρας, ο άρχοντας, που πάτησε πάνω στο χάος και δημιούργησε το δικό του, θέλει να κληροδοτήσει δικαιοσύνη, μέσα στην τραγική του αφέλεια!.
Όλα θυσία στο βωμό της  Εξουσίας. Οι άνθρωποι πνιγμένοι στη ματαιοδοξία. Οι σχέσεις διαπλεκόμενες και ακραίου μίσους. Κυρίαρχη η  Απληστία, η Φθορά, η Καταπίεση η έλλειψη κάθε Δικαίου.
Η Οικογένεια, η ίδια απόλυτη καταστροφή. Δεν υπάρχουν περιθώρια για επιλεκτικές αγάπες.
Η πίστη σ΄αυτήν, μοιραία υποκρισία. Το πρώτο βήμα είναι η επιβίωσή της πριν από την εξέγερση που θα ξεριζώσει συθέμελα τους θύλακές της.
Αυτά στην Ιαπωνία του μεσαίωνα. Όλοι πολεμούν εναντίον όλων, μέσα στο απόλυτο χάος. Η ιστορία όμοια με αυτή του «Βασιλιά Ληρ». Η εξέλιξη της πλοκής επίσης. Το κυνήγι των αξιών και της χαμένης συνείδησης των ανθρώπων για κάποιο φως Δικαίου, μέσα στην ανθρώπινη ζούγκλα, επίσης στην ίδια τροχιά αναζήτησης.
Όλα αριστουργηματικά στην ταινία του Κουροσάβα. Η έβδομη τέχνη υποκλίνεται ταπεινά, στον πρίγκιπα της μεγάλης σκηνοθεσίας.
(Ο Lukas και o Kopola, συμπαραγωγοί στην προηγούμενη ταινία του "Καγκεμούσα", μαζί με τον Spielberg, ζητάνε την άδεια να παρακολουθήσουν κάποια γυρίσματα και εκείνος τους επιτρέπει να κοιτάζουν ήσυχα από μακριά!).
Η ζωγραφική στην σωστή της διάσταση, σε όλα τα πλάνα, που ο ίδιος ο Κουροσάβα τα ζωγράφιζε πριν από το γύρισμα!
Τα πλούσια αισθήματα που αναβλύζουν από την αφήγηση δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο ενώ οι πολεμικές μάχες είναι απαράμιλλες, ασύγκριτες!
Οι σκηνές στην απόλυτη αισθητική! Συγκλονίζει η πλοκή... Η τέλεια αφήγηση πάνω από όλα, σε καθηλώνει και βάζει σε εγρήγορση όλο τον νου. Ο μαέστρος το γνωρίζει αυτό και συνεχίζει να σε κατευθύνει στα πιο σπάνια μονοπάτια της σκέψης. Όλες οι αισθήσεις σε εγρήγορση. Να μην χάσεις κάτι από το μεγάλο ποίημα, από τον θαυμαστό, διάλογο.
Να ζήσεις την απόλυτη συγκίνηση, τον ενθουσιασμό της μεγάλης ανθρώπινης δημιουργίας.
Περνάνε οι στιγμές. Όσο και να επιθυμείς να τις συγκρατήσεις, αυτές περνούν και σε ταξιδεύουν αλλού, ακόμη πιο βαθειά στα απόκρυφα του ανθρώπινου...χάους.
Το ενδιαφέρον και ο προβληματισμός παραμένουν αμείωτα μέχρι το τελευταίο καρέ...

Το τελευταίο καρέ!... Το μεγάλο ζητούμενο…

Τι θα γίνει στο τέλος; Πως θα τελειώσει;
Στον «Βασιληά Ληρ» ξέρουμε το τέλος, Εδώ;
Εδώ δεν μιλάει ο Σαίξπηρ πια, αλλά ο Κουροσάβα.
Αυτός, σε μακρινό πλάνο και με τον ήχο από ελάχιστες επαναλαμβανόμενες μουσικές νότες, θα μας δείξει την κατάληξη του ανθρώπου. Του κάθε ανθρώπου. Του κάθε θύματος των πόνων της ζωής και της δημιουργίας.
Ο κόμπος που θα αισθανθείς, το ανατρίχιασμα που θα σε κυριεύσει, ο θαυμασμός για την σπουδαία σκέψη, θα χαραχθούν για πάντα μέσα σου, ψιθυρίζοντας πως για κάτι τέτοια αξίζει να ζεις...
Κι όμως, μιλάμε για την απόλυτη περιγραφή του χάους, της ύπαρξης των ανθρώπων...

Μιλάμε για τον μεγάλο Ακίρα Κουροσάβα και το αιώνιο  RAN !...

Σεβασμός!...

Δημήτρης Βίκτωρ


                                     http://www.youtube.com/watch?v=AbbfDntoRRk

                   

 

Ο Δ. Βίκτωρ στο σήμα του AKIRA KUROSAWA

(Kamakura - Japan)

Το πείραμα με την Αζαλέα

Έγινε τις προάλλες ένα πείραμα σε ειδικό εργαστήριο, με το φυτό αζαλέα.
Το φυτό αυτό έχει την ιδιότητα να κλείνει τα φύλλα του όταν το αγγίζεις.
Συνδέθηκε με παλμογράφο, σαν αυτούς που χρησιμοποιούνται στα νοσοκομεία για τους ανθρώπους.
Διοχετεύθηκε στον κορμό αναισθητικό και το φυτό έπεσε σε νάρκωση!
Όταν "ξεναρκώθηκε",  ζωντάνεψε ξανά όπως και πριν!
Στη συνέχεια με ένα φλόγιστρο κάηκαν κάποια φύλλα του. Ο παλμογράφος έδειχνε πανικό! Όταν παίχτηκε άγρια μουσική, ήταν μεγάλη επίσης η αναστάτωση στον παλμογράφο. Και όταν ακούστηκε γλυκιά μουσική, η γραμμή στον παλμογράφο ήταν ήρεμη!

Αυτά για τον άνθρωπο της γης, που σκοτώνει ανελέητα ακόμα και πέρα από τις ανάγκες του ή βιάζει τη φύση καταστρέφοντας χλωρίδες και πανίδες και τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο.
Δεν μπορώ να φανταστώ, τι να συμβαίνει σε ένα δέντρο τη στιγμή που το κόβουν!...

Όλα γύρω μας αισθάνονται!
Όλα μας παρακολουθούν και μας αγαπούν ή μας μισούν!

Θυμήθηκα τη Μάνα μου με τους ωραίους βασιλικούς:
Πάντα ρωτούσα, τι μαγικό τους κάνει και ήταν τόσο ορεξάτοι, ενώ του απέναντι μπαλκονιού, μίζεροι!

"Εγώ τους δείχνω την αγάπη μου και συνομιλώ μαζί τους",  μου έλεγε.
Και εγώ γελούσα με την αφέλειά της...! Τότε που νόμιζα ότι ήμουν πιο έξυπνος!. 

Σημ.: Αλλά μου έλεγε και κάτι άλλο: "Εσύ να μην παντρευτείς ποτέ… Αλλά αν παντρευτείς, να διαλέξεις γυναίκα που να έχει στο μπαλκόνι της λουλούδια περιποιημένα".

Ε, λοιπόν, τρεις γάμοι, τρία διαζύγια  και τα τρία μπαλκόνια ήταν χωρίς καν λουλούδια!

(Κοίταξε συνειρμούς το πείραμα με την αζαλέα!..,)

Δημήτρης Βίκτωρ
 

Καλή Στάση - Ζωής

#Ποιηση_Βικτωρ

OSCARS και πεθαμένοι................!

Παρακολουθούσα την τελετή απονομής των Οscars στο ναό της λάμψης των επίγειων αστέρων και του μάταιου της δόξας.

Ωραία ήταν! Ξεκούραστο θέαμα. Το απήλαυσα!
Πολλοί ταλαντούχοι εκεί, φαίνονταν τυχεροί στη ζωή τους γιατί ασχολούνται με δημιουργίες ονείρων. Είναι μια αλήθεια αυτή, αλλά είναι και μακριά από την πραγματικότητα.
Παρατηρούσα τα αστραφτερά  χαμόγελα, τα ωραία ρούχα, όλα τα ανέμελα και ευτυχισμένα  εκεί μέσα... Ξεχάστηκα για πολύ ώρα.
 
Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα του memorium για τους χαμένους του έτους.

... Και αμέσως σκέφτηκα ότι όλοι αυτοί, θα είναι πεθαμένοι σε κάτι μετρημένα χρόνια! 
Όλοι!...

 Και σε άλλα τόσα λίγα ή λίγο περισσότερα, δεν θα τους θυμάται κανένας, όσο διάσημοι κι αν είναι, γιατί κι αυτοί που θα τους θυμούνται θα πεθάνουν κι αυτοί!

Πολλοί πεθαμένοι εκεί μέσα!... Κι απ' έξω!...

Δημήτρης Βίκτωρ

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

«Ποιο ρόλο παίζει η ποίηση στην προσωπική σας ζωή;»

 Αυτό ήταν ερώτημα σε πανελλήνιες εξετάσεις.

Προφανώς ξάφνιασε το ερώτημα. Συγχρόνως όμως, ανέβασε την Ποίηση σε κάτι σοβαρό.

Σίγουρα αναρωτήθηκαν οι πιο πολλοί εξεταζόμενοι:

Μα είναι τόσο σημαντική η ποίηση και μας ρωτάνε κάτι τέτοιο;

Αλλά και οι περισσότεροι γονείς το ίδιο αναρωτήθηκαν!

Και είναι φυσικό, αφού από τα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων, διαβάζουν βιβλία οι δέκα χιλιάδες περίπου και ποίηση κάπου δύο χιλιάδες.

Τώρα γι' αυτούς τους 2000 η απάντηση είναι εύκολη.

Για τους υπόλοιπους….. Αυτοί πρέπει να μαντέψουν και να αυτοσχεδιάσουν.

Αλλά με το ψάξιμο αυτό, για την αξία της «άχρηστης» για πολλούς ποιήσεως, θα γίνουν πιο σοφοί!

 

Ο γονιός διάβασε ένα ποίημα στα παιδιά του και εκείνα δυσαρεστημένα για μια ακόμη φορά, ρώτησαν:

 Μα καλά γιατί μας διαβάζεις ποιήματα; Τι αξία έχει αυτό:

Και ο γονιός απάντησε:

 Γιατί η Ποίηση, όπως και όλες οι τέχνες, είναι συντροφιά και παρηγοριά στον άνθρωπο και ομορφιά στην σκέψη του και την ζωή του.

Είναι μοχλός διαμόρφωσης της ποιότητάς σου. Κάθε τέχνη είναι Ποίηση.

Και χωρίς Ποίηση, επιβιώνεις… Αλλά, πως να ζήσεις;

Τυχερά αυτά τα παιδιά που έκαναν κάποτε την ερώτηση και είναι έτοιμα να αριστεύσουν στην απάντηση!

Δημήτρης Βίκτωρ

ΜΕΡΑ ΜΑΝΑΣ χθές.... Πριν από το Τέλος, Όλα είναι βαρετά...

"Η Μάνα φεύγει και οι ακριβές ευχές μαζί της ταξιδεύουν"


Αυτά που Φεύγουν

Φεύγει από εμπρός σου ό,τι αγάπησες, εγκαίρως,

σκοπός να μείνεις μόνος έχει καθοριστεί,

χαιρέτα τα ωραία μαλλιά, χαιρέτα τα ωραία χείλη,

όλα του έρωτα τα σύμβολα που σου ’χαν χαριστεί.

Όλ’ αντηχούν σαν τίποτε δεν χάνεται,

τα έργα σου, οι σκέψεις σου, τα δυνατά σου λόγια,

θα ταξιδεύουνε παντοτινά στα άπειρα κενά,

σ’ αιωνιότητες, σε χώρους και σε χρόνους.

Δημήτρης Βίκτωρ

Η Λεωφόρος του εξανθρωπισμού

Οι ψυχές των ανθρώπων κυβερνώνται από το μίσος και οι πρακτικές των συνόλων υποτάσσονται στην Μισαλλοδοξία.

Αυτό διδάσκει η ιστορία, αυτό ζουν όλες οι γενιές από καταβολής κόσμου.

Η ζωή είναι άδικη. Αυτή ήταν και είναι η ανάγκη επινόησης του Θεού, του όποιου Θεού.
Οι άνθρωποι είναι μόνοι και στην προσπάθειά τους να εξανθρωπιστούν, επικαλούνται την Δικαιοσύνη και την επιδιώκουν, τουλάχιστον στα λεγόμενα, με ευχές και παραινέσεις.

Για να είσαι όμως δίκαιος, έστω σχετικά, θα πρέπει να μπαίνεις πρωτίστως στη θέση του άλλου. Αλλά ο άνθρωπος είναι ελλιπής σε ικανότητα για κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον αν υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ κρατών. Τότε η έννοια κάθε δικαίου εξαφανίζεται και στην θέση του μπαίνει η κατίσχυση, η επιβολή του συμφέροντος με δύναμη.

Οι λαοί νομίζουν πως αποφάσεις παίρνουν οι πολιτικοί, και οι πιστοί όπου γης πως καθορίζουν την μοίρα τους οι θεοί τους.
Τίποτε από όλα αυτά.
Η Μισαλλοδοξία κυβερνά.
Αυτή, που είναι ριζωμένη μέσα στα μυαλά των ανθρώπων σαν ανώτατο ένστικτο.

Το κυνήγι της αγάπης είναι ο δρόμος προς τον χαμένο παράδεισο του ανθρώπου.
Η Αγάπη είναι ανύπαρκτη για το ανθρώπινο γένος, πλην της επιλεκτικής.
Έτσι θα διαφωνούν οι πάντες με τους πάντες.

Τα υπόλοιπα στον μεγάλο Θουκυδίδη, που όποιος τον μελετήσει θα κατανοήσει πως, δεν υπάρχουν λαοί με ταυτότητα, αλλά άνθρωποι που πασχίζουν να επικρατήσουν με κάθε τρόπο και μακριά από δίκαια, διαπερνώντας την λεωφόρο του εξανθρωπισμού με μίσος.

Δημήτρης Βίκτωρ

ΓΙ' ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 "Αυτούς που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο τους αναγνωρίζεις: 
Έχουν στα μάτια κάτι, στα χείλια κάτι και στο ύφος ακόμα κάτι. 
Ένα πέπλο, κάτι…"

Το παραπάνω απόφθεγμα επικεντρώνεται σε εκείνους τους ανθρώπους που, με λόγια ή πράξεις, ξεχωρίζουν από το πλήθος λόγω της φλόγας που τους κινεί να μεταμορφώσουν την πραγματικότητα γύρω τους. Μας μιλάει για ένα “πέπλο”, ένα “κάτι” αόριστο, το οποίο διακρίνεται στα μάτια, στα χείλη και στο ύφος τους. Τι είναι, όμως, αυτό το “κάτι” που υποδηλώνει; Και γιατί γίνεται τόσο αισθητό σε όσους έχουν μια βαθιά επιθυμία να αλλάξουν τον κόσμο;

Οι άνθρωποι που επιθυμούν να φέρουν αλλαγή ξεχωρίζουν από την εσωτερική τους κινητήρια δύναμη. Είναι εκείνοι που δεν αρκούνται στην πεπατημένη οδό ούτε ικανοποιούνται από τη συμβατική “τάξη πραγμάτων”. Αντί να περιμένουν παθητικά να συμβούν οι εξελίξεις, στέκονται μπροστά στις προκλήσεις και οραματίζονται νέες κατευθύνσεις.

Η ματιά τους μαρτυρά ένα μείγμα προσμονής και αποφασιστικότητας. Δεν κοιτούν απλώς τον κόσμο, αλλά φαίνεται να βλέπουν ένα πιθανό μέλλον κρυμμένο πίσω από την επιφάνεια. Είναι σαν τα μάτια τους να “αφηγούνται” μια ιστορία που για τους περισσότερους είναι αόρατη.

Το χαμόγελο ή η έκφρασή τους φανερώνει μια προσήλωση σε ιδανικά. Ακόμη κι όταν δεν μιλούν, τα χείλη τους μοιάζουν έτοιμα να προφέρουν λόγια αισιοδοξίας ή ορμής. Η “σιωπή” τους δεν είναι κενή, αλλά γεμάτη πειθαρχημένη έξαρση.

Πέρα από τα λόγια, η συνολική στάση του σώματός τους και η συμπεριφορά τους απηχεί μια αφοσίωση σε έναν σκοπό μεγαλύτερο από τον εαυτό τους. Σε κάθε κίνησή τους, διαβάζει κανείς ότι η αδράνεια δεν τους ταιριάζει.

Όταν γίνεται λόγος για ένα “πέπλο”, συχνά αναφερόμαστε σε κάτι που καλύπτει ή περιβάλλει κάποιον, προσδίδοντάς του ένα μυστήριο. Στην περίπτωση των ανθρώπων που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αυτό το “πέπλο” δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ακτινοβολία της οραματικής τους διάθεσης.

Αυτοί οι άνθρωποι ζουν στη λεπτή γραμμή ανάμεσα σε ό,τι “είναι” και σε ό,τι “θα μπορούσε να είναι”. Το “πέπλο” τους προστατεύει από τον κυνισμό του περιβάλλοντος, λειτουργώντας σαν διαχωριστική μεμβράνη ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία τους, όπου γεννιούνται νέες ιδέες.

Συχνά, όσοι επιζητούν αλλαγή θεωρούνται “ουτοπιστές”. Κι όμως, οι μεγάλες τομές στις κοινωνίες σχεδόν πάντα ξεκίνησαν από κάποιους “ουτοπιστές”. Το “πέπλο” λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι πίσω από μια δεδομένη πραγματικότητα μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες άλλες, αν ακόμα δεν τις έχουμε ανακαλύψει.

Κάθε επιθυμία για αλλαγή, προτού γίνει δημόσια δράση, ξεκινά από μια εσωτερική επανάσταση. Στον πυρήνα της, βρίσκεται μια μορφή αμφισβήτησης: “Γιατί να είναι έτσι τα πράγματα;” ή “Πώς θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά;”

Το βλέμμα τους προδίδει τη βαθιά πεποίθηση ότι η πορεία της ζωής ή της κοινωνίας δεν είναι προκαθορισμένη. Αντίθετα, θεωρούν ότι ο άνθρωπος μπορεί να επανασχεδιάσει τις συνθήκες της ύπαρξής του.

Η απόφαση να αμφισβητεί κανείς το “στάτους κβο” απαιτεί θάρρος. Αυτό το βλέπουμε στην αποφασιστικότητα που καθρεφτίζεται στο ύφος τους. Ξέρουν πως η αλλαγή συχνά συναντά αντίσταση, αλλά αυτό δεν τους σταματά· τους καθοδηγεί η ιδέα ότι χωρίς ρίσκο, δεν υπάρχει ουσιαστική εξέλιξη.

Συχνά, οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν με το “πέπλο” μιας αλλαγής, αρχικά αντιμετωπίζονται με καχυποψία ή ειρωνεία. Το βλέμμα τους, η στάση τους, μπορεί να φαίνονται παράξενα ή υπερβολικά σε όσους έχουν συνηθίσει στη στασιμότητα. Ωστόσο, η ιστορία διδάσκει ότι πολλές φορές οι “ονειροπόλοι” και οι “επαναστάτες” έχουν υπάρξει οι πραγματικοί διαμορφωτές του μέλλοντος.

Οι καινοτόμες ιδέες δεν γίνονται εύκολα αποδεκτές. Το “πέπλο” που φέρουν, τους διαχωρίζει από το “παραδοσιακό” και δημιουργεί έναν αμήχανο θαυμασμό, αλλά και φόβο στους γύρω τους.

Ενδιαφέρον έχει ότι αυτοί οι άνθρωποι συχνά αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον χωρίς πολλές εξηγήσεις. Υπάρχει μια φυσική έλξη που βασίζεται στη διάθεση για υπέρβαση, σαν να συμμερίζονται ένα κοινό μυστικό για το πώς θα μπορούσε να γίνει ο κόσμος.

Τελικά, αυτό το “κάτι” στα μάτια, στα χείλη και στο ύφος αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο δεν είναι μια κενή γοητεία. Είναι ένα συναίσθημα ελπίδας, αλλά ταυτόχρονα και μια έμπρακτη ανάληψη ευθύνης απέναντι στη ζωή, την κοινωνία, την ιστορία.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά γύρω μας – ή ίσως αν κοιτάξουμε και μέσα μας – θα βρούμε εκείνους που θέλουν πραγματικά να αλλάξουν τον κόσμο. Το “πέπλο” αυτό δεν είναι κάτι υπερφυσικό· είναι η απτή ανταύγεια του ανατρεπτικού πνεύματος, της αποφασιστικότητας και της αισιοδοξίας. Στα μάτια τους, θα δούμε τον καθρέφτη μιας πιθανότητας για ένα καλύτερο μέλλον. Στα χείλη τους, θα ακούσουμε τη βεβαιότητα ότι η ζωή μπορεί να ξαναγραφτεί από την αρχή. Και στο ύφος τους, θα διακρίνουμε ότι δεν αποδέχονται μοιρολατρικά όσα συμβαίνουν, αλλά αγωνίζονται για όσα μπορούν να συμβούν.

Είναι αυτοί, τελικά, που πυροδοτούν την ιστορία, που σπρώχνουν τα όρια και που προσδίδουν νόημα στο ανθρώπινο ταξίδι. Ένα “κάτι”· μια άφατη δύναμη· το ίδιο το όραμα της αλλαγής. Και εκεί έγκειται όλη η γοητεία τους: μας θυμίζουν ότι ο κόσμος ίσως δεν είναι παρά η προβολή του θάρρους και των ονείρων μας.

Δημήτρης Βίκτωρ

Το Φως του Σκότους

Και εξαίφνης στο σκότος έπεσε κι άλλο σκότος! Πως γίνεται;

Το σκοτάδι έχει άπειρες αποχρώσεις. Αρχίζει από το γκρι και φτάνει στο μαύρο. Μα και το μαύρο επίσης, έχει άπειρες αποχρώσεις.
Το μαύρο που φτάνει στο έρεβος και στην συνέχεια στο απόλυτο μαύρο, αυτό του σύμπαντος, όταν θα πεθάνουν όλοι οι γαλαξίες με τα αστέρια τους.

Μόνο να φανταστείς μπορείς το απόλυτο μαύρο.

Οι τέχνες δεν μπορούν να το αποδώσουν και η ποίηση αδυνατεί.

Κι αυτό γιατί η κάθε ενέργεια, ακόμη και η άπειρα ελάχιστη, χρειάζεται κάποιο ίχνος φωτός.

Με την πίστη όμως και με τους αρχηγούς της και τους πιστούς της, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα.

Το σκοτάδι είναι η άπειρη δύναμη τους και γι’ αυτό από νωρίς το ονόμασαν φως. Και τι φως! Φως ψυχής!

Όλες οι θρησκείες στηρίζονται σε αυτό το σκοτεινό φως. Αυτό το καταφύγιο της ψυχής!
Μια βαθιά εξουσία ακλόνητη, χαραγμένη πια μέσα στο DNA των ανθρώπων.

Οι επιστήμες μάχονται και με τα αποτελέσματα προσφέρουν ευδαιμονία. Αλλά το σκότος πάντα απέναντι, πολέμιο κατάλοιπο της ανοησίας, της εμπάθειας, της μισαλλοδοξίας.

Το Όνειδος επί της γης:

Οι θρησκείες, οι εκπρόσωποι, τα θύματα-πιστοί.

Το απόλυτο μαύρο στην πράξη.

Κανένας οίκτος.....!

 

Δημήτρης Βίκτωρ

Η Φρίκη του Νέου Χρόνου

Η αρχή του κάθε Νέου Χρόνου είναι μια Φρίκη!

Σου θυμίζει ότι πέρασε ένας ακόμη χρόνος και ότι πέρασαν τόσα και τόσα χρόνια πριν από αυτόν τον χρόνο...

Σου θυμίζει τους νεκρούς και όσους είναι χαμένοι σαν τους νεκρούς!…

Μόνο οι μικροί στα χρόνια χαίρονται γιατί βιάζονται να μεγαλώσουν.

Όλοι οι υπόλοιποι κοιτάζουν κρυφά μέσα στον καθρέφτη για να δούνε τον παλιό τους εαυτό! Αλλά αυτό που βλέπουν είναι κάθε μέρα και κάτι άλλο.
Οι πιο πολλοί ζουν μέσα στην σπηλιά, εκείνη του Πλάτωνα, και υποφέρουν λιγότερο. Οι ανούσιες παρέες και τα χαχανητά για επιτηδευμένο γέλιο, είναι προϊόντα αυτής της διάσημης σπηλιάς.

Οι άλλοι που κατάφεραν να βγούνε στο φως, είναι ευτυχείς για άλλο λόγο: Αυτοί είναι ευτυχείς γιατί γνωρίζουν την δυστυχία. Την δυστυχία του δικού τους κόσμου και όλου του κόσμου.
Γνωρίζουν για την Ροή της ζωής, αισθάνονται την συνεχή ροή των γεγονότων, αισθάνονται το τέλος.
Γνωρίζουν για την αδικία που κυριαρχεί παντού.
Ξέρουν πως η αγάπη είναι ατομική υπόθεση και πως αυτή όλων των θρησκειών, είναι επιτηδευμένη και επιλεκτική.
Γνωρίζουν πως, αν σε απασχολεί η καθαρή σου συνείδηση, όταν θα νοιώσεις ευτυχής για λίγο, θα αισθανθείς στην συνέχεια την δυστυχία για πολύ. Η φρίκη είναι παντού. Μέσα σε κάθε σπίτι, μέσα στον κόσμο σου και μέσα σε όλον τον κόσμο.

Ό,τι είδες μέχρι τώρα, ό,τι έζησες και είπες, είναι αυτό που θα ζήσεις μέσα στην ευχή σου. Μέσα στην ανούσια ευχή σου!

Μέσα στην φρίκη του τέλους σου, που σχηματίζει το είδωλό σου εκεί μέσα στον καθρέφτη σου.
Μέσα στην φρίκη του συνόλου και την δική σου Φρίκη!

Δεν την είδες μέχρι τώρα; Δεν την αισθάνθηκες;
Είναι θέμα χρόνου... Θα την δεις, θα την ζήσεις και θα την αισθανθείς, την Φρίκη...

Δημήτρης Βίκτωρ

“Χρόνια πολλά”, η ανούσια ευχή

"Χρόνια πολλά", λέει…
Περίεργο πως επικράτησε αυτή η ανούσια ευχή ανά τους αιώνες και λέγεται συνεχώς από τους πλείστους, παπαγαλία και copy paste.

Λες και το ιδανικό είναι να ζήσεις πολλά χρόνια σ’ αυτή τη ζωή και σ’ αυτόν τον κόσμο. Μα αν θα ζήσεις πολλά, είναι βέβαιο πως θα σέρνεσαι μέσα στα φριχτά γηρατειά ντροπιασμένος.

Από την άλλη, αν θα πιάσει η ευχή, θα πήξει ο πλανήτης από το υπέροχο είδος μας! Αδιαχώρητο!

Αλλιώς θα έπρεπε να εύχεται ο άνθρωπος.
Ίσως, «Καλό Θάνατο». Ναι! Ναι!

Αυτό, πράγματι δεν θα ήταν ανούσιο και βαρετό. Θα είχε ουσία...
Θα έδινε και Νόημα στη Ζωή…

Δημήτρης Βίκτωρ

Περί ευχών

#Ποιηση_Βικτωρ

Η Φρίκη των Χριστουγέννων

Τα Χριστούγεννα είναι μια Φρίκη! 

Σου θυμίζουν την ανθρώπινη μοναξιά.
Σου θυμίζουν τους πολέμους, τις αδικίες στον κόσμο! 

Ακόμη και αν εσύ είσαι με άλλους, πρέπει να κωφεύσεις για τη μοναξιά των άλλων...

Τέτοια Φρίκη, που οι άνθρωποι σκαρφίζονται διάφορα για να μην την νοιώσουν. 

Μερικοί καταφέρνουν, για λίγο, να την ξεχάσουν, την Φρίκη. 
Οι περισσότεροι την ζουν διπλά. 

Στο ψέμα που ζούμε, το μεγάλο ψέμα έχει πολύ μεγάλα κοντά πόδια.

Η αλήθεια δεν αντέχεται. 

Οπότε, το ψέμα πρέπει να γιορταστεί κι ας είναι η ίδια η Φρίκη.

Δημήτρης  Βίκτωρ

#Ποιηση_Βικτωρ

ΠΝΕΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Τα Χριστούγεννα εκπέμπουν την αίσθηση της συντροφικότητας. 

Είναι η γιορτή της μάζωξης, με την ελπίδα όλοι να κλέψουν πόντους αγάπης.

Οι μετακινήσεις σε άλλες πόλεις, ακόμη και σε σαλέ με πέρα-δώθε αεροπλάνα κ.λπ., μόνο κούραση φέρνουν. Τα έχω δοκιμάσει όλα αυτά με διάφορους τρόπους και τα ξέρω.
 
Τις ημέρες αυτές, θέλεις να είσαι εκεί που σε τυραννούν και σε παρηγορούν οι αναμνήσεις σου. Εκεί που γεννήθηκαν τα όνειρά σου, εκεί που ζουν οι απώλειές σου και σου μιλάνε τρυφερά οι νεκροί σου.

Όλα τα άλλα είναι μια ιδέα.

Θα λες ψέματα πως δήθεν πέρασες καλά! Αν το κάνεις θα μείνουν κάτι φωτογραφίες και κάποιες φιγούρες στους γύρω σου, που κανείς στην ουσία δεν ενδιαφέρεται για το πως πέρασες και το που έχεις πάει.

Δημήτρης Βίκτωρ

Ποιηση_Βικτωρ

Περί σκοπού...

«Είμαστε τόσο ασήμαντοι χωρίς σκοπό. Μόνο η αγάπη υποφέρεται· το κυνήγι της, δηλαδή»

Η ύπαρξη, όταν απογυμνωθεί από σκοπό, μοιάζει με μια σιωπηλή έκταση άνευ νοήματος· ένα τοπίο όπου η ψυχή περιπλανιέται χωρίς προσανατολισμό. Ο άνθρωπος, όντας συνειδητός της περατότητάς του, δεν μπορεί να αρκεστεί στο τυχαίο ή στο απλώς βιολογικό. Αναζητά κάτι που να δικαιολογεί το βάρος της επίγνωσης, μια κατεύθυνση που να μετατρέπει το ασήμαντο της καθημερινής ύπαρξης σε συμμετοχή στο όλον. Χωρίς σκοπό, κάθε πράξη καταντά μηχανική, κάθε απόλαυση πρόσκαιρη, κάθε σκέψη μια αντανάκλαση στο κενό. Ο σκοπός δεν είναι εξωτερική εντολή ούτε επιβεβλημένος στόχος· είναι η ίδια η αίσθηση ότι το Είναι βαδίζει προς κάπου, ότι ο πόνος και η προσπάθεια αποκτούν μέτρο και αξία.

Κι όμως, ο μοναδικός σκοπός που αντέχει στην αποσύνθεση των πάντων είναι εκείνος που πηγάζει από την αγάπη. Η αγάπη δεν υπόσχεται λύτρωση· δεν είναι καταφύγιο, αλλά δοκιμασία. Είναι το μόνο πάθος που ο άνθρωπος αποδέχεται να υπομείνει γνωρίζοντας πως θα τον πληγώσει. Επειδή μόνον εκεί, μέσα στο κυνήγι της, αναπνέει αληθινά. Η αγάπη είναι ο αγώνας του πνεύματος να υπερβεί τα όριά του μέσα από έναν άλλον, είναι η παραδοχή της ευθραυστότητας ως δρόμου προς το μεγαλείο. Δεν υποφέρεται η αγάπη καθαυτή, αλλά το αδιάκοπο της αναζήτησής της, η φλόγα που δεν σβήνει ποτέ, επειδή χωρίς αυτήν το Είναι χάνει τον παλμό του.

Ο άνθρωπος που δεν αγαπά ή δεν κυνηγά την αγάπη, βυθίζεται στην αδράνεια μιας ύπαρξης χωρίς πυρήνα. Μα εκείνος που την αναζητά, ακόμη κι αν την χάνει, δημιουργεί. Η αγάπη τον καθιστά ικανό να υπερβεί τον φόβο, να γεννήσει αξίες εκεί που δεν υπάρχουν, να σταθεί μόνος του απέναντι στο χάος και να πει: “Ναι, θα συνεχίσω”. Αυτή η αγάπη δεν είναι ρομαντική, ούτε τρυφερή· είναι δαιμονική, φλογερή, πηγή ζωής και καταστροφής. Είναι το ίδιο το πάθος της ύπαρξης να δημιουργεί νόημα. Όποιος τολμά να την κυνηγήσει, μαθαίνει ότι δεν είναι η κατοχή αλλά το κυνήγι που σώζει. Όχι το τέλος, αλλά η πορεία, όχι η ηρεμία, αλλά η φωτιά που καίει μέσα στο αδιάκοπο της προσπάθειας.

Έτσι, μέσα από την αγάπη –όχι ως συναίσθημα αλλά ως δημιουργική ένταση– ο άνθρωπος αρνείται τη μηδαμινότητά του. Γίνεται ο ίδιος σκοπός, το ίδιο το νόημα που αναζητούσε. Στην αγάπη, η ζωή παύει να είναι κάτι που πρέπει να αντέξει· γίνεται κάτι που αξίζει να καεί.

Δημήτρης Βίκτωρ

#Ποιηση_Βικτωρ