" Δάκρυ βροχής " - Ποίημα - Σύνθεση: Δημήτρης Βίκτωρ

 

Δάκρυ Βροχής

 

Μία σταγόνα της βροχής φύλαξα στην καρδιά μου

το σχήμα και τον ήχο της μέχρι τα γηρατειά μου

ήταν της νιότης η στιγμή στα χρόνια τ’ ακριβά μου

χωρίς απώλειες, όλο φως σ’ όλη την ομορφιά μου.

 

Ήρθαν θεές οι εποχές μέσα στους οπωρώνες

άνοιξες και καλόκαιρα, φθινόπωρα, χειμώνες

πάντα χυμούς μου δίνανε σε θαυμαστά αγγεία

που έπινα και κύλαγε του χρόνου η αγωνία.

 

Ώσπου μια μέρα με βροχή και ήλιο μες στα νέφη

κάτι σαν να διέκρινα, κάτι σαν να μου γνέφει

καθώς τα μάτια της αργά άνοιξαν τα μεγάλα

και σμίξανε τα δάκρυα μαζί με την ψιχάλα.

 

Σα να ’ξερα και κράτησα την πιο μικρή τη στάλα

έτσι, για μια παρηγοριά στα χρόνια τα μεγάλα

τον ήχο της σαν μουσική μέσα στην ακοή μου

και το υγρό στοιχείο της, δάκρυ μες στην ψυχή μου.

 

Δημήτρης Βίκτωρ

Ιούλιος - 2013

 

 

" Α Ι Γ Α Ι Ο " - Ποίημα και Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

M y c o n o s - Θεά - Κορμάρα !

Έχετε πάει στην Μ ά ϊ κ ο ν ο ς ;

Νααιιι; Δεν καταλάβατε τίποτε, γιατί είστε μοσχάρια!...
Όοοχι; Να σας πω εγώ, καθότι παλαιά καραβάνα στο άθλημα:

Εκεί, λαμβάνουν χώραν αρκετά μεγάλα deals, μεταξύ μαφιόζων και μεγαλόσχημων επιχειρηματιών, μέσα στα κότερα και τις σπιταρόνες τους! 
Αλλά με τέτοια κουραστικά θα ασχολούμαστε τώρα; 

Εκεί, δεν κτυπάνε επίσης αποδείξεις, τα ξενυχτάδικα και τα ξεκωλάδικα, οι ωραίες μαγαζάρες!... Αλλά πάλι, με αυτά θα ασχολούμαστε τώρα;

Πάμε στα ωραία, στα γκλαμουράτα, μήπως και φτιαχτούμε:

Εκεί, λοιπόν,  πηγαίνουν κατά βάση οι άνετοι...οι πέραν πάσης οικονομικής κρίσεως... Ever!
Αλλά πηγαίνουν και φτωχοί λιγούρηδες και λιγούρησες για να γλείψουν κανένα κόκκαλο από την διάχυτη γκλαμουριά.

Ντάλα ο ήλιος, τρελαίνεσαι όπου πας. Παρκάρεις το αμάξι πάνω στα μικρά βουνά. 
Με το μηχανάκι, θα σκοτωθείς από την πολλή και άναρχη κίνηση.

Μπάνιο; Τα είπαμε αυτά... Μες στα κάτουρα!...
Αλλά κορμάρες! Γυμνασμένες και ηλιοκαμένες!... Λέμε τώρα... 
Κυκλοφορούν και κάτι σημαδούρες που το παίζουν όμορφες! 
Άσ' τες αυτές...

Πάμε στις κουκλάρες, που όλες λένε με λόγια βουβά:

«Ξέρω ότι θέλεις να με γ@misεις αλλά εγώ είμαι πιο ωραία για να με γ@misεις εσύ!... 
Αλλά μπορεί και να σε αφήσω στο τέλος να με γ@misεις ή να σε γ@misω και εγώ!...»… 
Πω, πω, ντροπή!
Αιωρούνται οι σκέψεις και δημιουργούν συνεχές ντελίριο. Ecstasy!...

Γι' αυτό το Ecstasy, είναι εδώ και οι παίδαροι με τα ποντίκια, τα θεϊκά τα αρσενικά! 

Όχι σαν τον τραγουδιάρη Ρέμο, για παράδειγμα... Αυτός είναι σκέτο άγριο αρσενικό, όταν τους τραγουδάει τα καψουράσματα για να φτιαχτούν!

Δεν γράφω άλλα γι' αυτό, βαριέμαι...

Το σούρουπο είναι ωραία, όπως όλα τα σούρουπα. 
Εκεί κατεβαίνουν και οι άνετοι για βόλτα στην πόλη, πάντα με ύφος αυστηρό και θυμωμένο...

Αυτό, δηλώνει κάτι σαν: 

«Εμείς τα έχουμε όλα, γ@miomasτε πολύ καλύτερα από εσάς και σας κάνουμε τη χάρη
 που κυκλοφορούμε...». 

Όλοι περπατούν μπουλουκιδόν, αργά-αργά, μέσα στο ανυπόφορο στριμωξίδι!
Ένα απέραντο ορθάδικο συνεχούς πασαρέλας, είναι η φάση!...

Τυχεροί, εκείνοι που δεν πήγαν τζάμπα και θα ξενογ@misουνε σε καμιά ξεπέτα. 
Αλλά και τα ξέκωλα μπορεί να ξεσκιστούν σε καμιά επίσης ξεπέτα, ακόμη και οι πτωχές!
Αν διαθέτεις βέβαια τα φράγκα, όπως εγώ, πηγαίνεις στις ξενοδοχειάρες και τους γράφεις όλους την ημέρα, αλλά τη νύχτα τους έχεις ανάγκη για διάφορες καταστάσεις. Πάλι ταλαιπωρία!...

Αξίζει για τους φρεσκοερωτευμένους, που γουστάρουν να κλειστούν μέσα στο δωμάτιο 
για μέρες και μέρες για τα ωραία, τα απανωτά σεξ!...

Αλλά αν είναι έτσι, είναι ανάγκη να πας στη Μ ά ϊ κ ο ν ο ς; 
Και στο Μπουρνάζι να είσαι το ίδιο κάνει!... L' amore!...
Έλα, πλάκα κάνω...

Ωραία είναι, να πάτε... Χα,χα,χα!... Να πάρετε και φράγκα αρκετά, και να δανειστείτε και μερικά ακόμη, γιατί ο μπακαλιάρος είναι ακριβός!...

Όσοι όμως πήγατε, δεν τα είδατε αυτά τα λίγα; 
Εγώ θα σας τα λέω; 
Και βαριέμαι να πω και άλλα...

Βιτριολήςς - (Απαίσιος σχολιαστής)

 

Και το... ποιηματάκι:

Myconos – Θεά – Κορμάρα!

"Είσαι Θεός! Είσαι Θεά! Είσαι Θεά, Θεάρα!

Κορμάρα ατελείωτη και ίσως αρχιτσουλάρα…"
Αυτά είναι τα μουρμουρητά των νέων των Ελλήνων,
όχι και όλων φυσικά, των άνετων εκείνων,
των χαβαλέδων Μύκονων, φιγούρας μεγαλείων…

Γελάνε σαν νεάτερνταλ και με χαζά αστεία,

γυρίζουν, περιφέρονται σε όλη τη γαλαρία,
στην ηδονή ορθάδικων με όλη την αφασία,
και γυμνασμένα σώματα ντυμένα… κιτσαρία!

 Όνειρο ατελείωτο, φτηνή κυριαρχία,

που με μποέμ μισόλογα αρχίζει ιστορία,
με έναν σταθερό σκοπό να γίνει καμιά φάση,
να πέσουνε τα ξέκωλα, στη φέξη και στη χάση...

Βιτριολήςς    ------   ( Καλό ; Σιγά το ποίημα. Σαχλαμάρα είναι!)

" Δάκρυ βροχής " -- Ποίημα - Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

 

Δάκρυ Βροχής

 

 Μία σταγόνα της βροχής φύλαξα στην καρδιά μου

το σχήμα και τον ήχο της μέχρι τα γηρατειά μου

ήταν της νιότης η στιγμή στα χρόνια τ’ ακριβά μου

χωρίς απώλειες, όλο φως σ’ όλη την ομορφιά μου.

 

Ήρθαν θεές οι εποχές μέσα στους οπωρώνες

άνοιξες και καλόκαιρα, φθινόπωρα, χειμώνες

πάντα χυμούς μου δίνανε σε θαυμαστά αγγεία

που έπινα και κύλαγε του χρόνου η αγωνία.

 

Ώσπου μια μέρα με βροχή και ήλιο μες στα νέφη

κάτι σαν να διέκρινα, κάτι σαν να μου γνέφει

καθώς τα μάτια της αργά άνοιξαν τα μεγάλα

και σμίξανε τα δάκρυα μαζί με την ψιχάλα.

 

Σα να ’ξερα και κράτησα την πιο μικρή τη στάλα

έτσι, για μια παρηγοριά στα χρόνια τα μεγάλα

τον ήχο της σαν μουσική μέσα στην ακοή μου

και το υγρό στοιχείο της, δάκρυ μες στην ψυχή μου.

 

 Δημήτρης Βίκτωρ

Ιούλιος - 2013

 

Περί Θανάτου και μετά Θανάτου

«Αυτοί που αξίζει να ξαναζήσουν μετά θάνατον, ποτέ δεν το πεθύμησαν»

Δεν υπάρχει τίποτε πιο ταπεινό από τον άνθρωπο που, ενώ του δόθηκε ζωή, στέκεται μπροστά στο τέλος και ζητιανεύει συνέχεια. Σαν να μην του έφτασε ο ήλιος, το αίμα, ο έρωτας, η σκέψη, η πληγή, η δημιουργία, η ήττα, η μικρή του νίκη μέσα στο χάος. Σαν να ήταν η ύπαρξη προκαταβολή και ο θάνατος απάτη. Μα η ζωή δεν υπογράφει συμβόλαια με κανέναν. Δεν υπόσχεται δεύτερη φορά, δεν απολογείται για την οριστικότητά της, δεν συγκινείται από τον φόβο μας. Έρχεται, καίει, απαιτεί, και φεύγει. Όποιος το κατάλαβε αυτό, έπαψε να παρακαλεί. Έπαψε να ζητά από το σύμπαν να γίνει μητέρα, δικαστής ή νοσοκόμα.

Αυτοί που αξίζει να ξαναζήσουν μετά θάνατον είναι ακριβώς εκείνοι που δεν το πεθύμησαν, γιατί δεν έζησαν σαν ελλείμματα. Δεν θεώρησαν τη ζωή πρόβα για κάποια μεταφυσική αποκατάσταση. Δεν έκαναν το καλό με το μάτι στραμμένο σε ουράνια ταμεία. Δεν αγάπησαν για να ασφαλίσουν την ψυχή τους. Δεν πόνεσαν με την κρυφή ελπίδα ότι κάποιος αόρατος λογιστής θα τους αποζημιώσει. Έζησαν χωρίς παζάρι. Κι αυτό είναι σπάνιο. Διότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ζουν· επενδύουν. Δεν αγαπούν· καταθέτουν. Δεν αντέχουν· περιμένουν τόκο. Θέλουν να εξαργυρώσουν τα δάκρυά τους σε αιωνιότητα.

Ο πόθος της μεταθανάτιας ζωής συχνά δεν είναι μεγαλείο· είναι προσβολή προς τη μοναδική ζωή που υπήρξε. Είναι η ομολογία ότι δεν την άντεξες, δεν την ξόδεψες, δεν τη δάγκωσες μέχρι κόκαλο. Είναι η κραυγή του φοβισμένου που θέλει παράταση επειδή σπατάλησε τον χρόνο του σε υπακοές, ενοχές, μικρές αρετές και προσεκτικές δειλίες. Θέλει να γυρίσει, όχι από πληρότητα, αλλά από πείνα. Θέλει κι άλλο, γιατί δεν έγινε ποτέ αρκετός. Και μετά ντύνει αυτή την πείνα με ιερά ονόματα. Τη λέει ελπίδα. Τη λέει πίστη. Τη λέει αθανασία. Μα κάτω από τα μεγάλα λόγια τρέμει ένα μικρό ζώο που δεν θέλει να χαθεί.

Ο άνθρωπος που άξιζε ίσως να επιστρέψει είναι αυτός που δεν θα γύριζε το κεφάλι πίσω. Που θα έλεγε: έζησα όσο μου αναλογούσε, έπεσα όπου έπρεπε, στάθηκα όπου μπόρεσα, δεν χρωστώ ικεσίες σε κανέναν. Αυτός δεν χρειάζεται δεύτερη ζωή, γιατί δεν εξευτέλισε την πρώτη. Δεν ζητά επανάληψη, γιατί η ύπαρξή του δεν υπήρξε μισή. Το τέλος δεν τον κάνει ζητιάνο. Τον κάνει καθαρό. Και αν κάποια σκληρή δικαιοσύνη της φύσης διάλεγε ποιους να ξαναφέρει, δεν θα διάλεγε τους γονατισμένους που έκλαιγαν για αιωνιότητα. Θα διάλεγε τους αγέρωχους που την αρνήθηκαν.

Γιατί η αθανασία, όταν τη ζητάς, μυρίζει φόβο. Όταν δεν τη χρειάζεσαι, μπορεί να μοιάζει με αξία. Ο θάνατος ξεσκεπάζει τους ανθρώπους. Άλλοι φαίνονται γυμνοί, άλλοι μικροί, άλλοι γελοίοι μέσα στις ελπίδες τους. Και λίγοι, ελάχιστοι, στέκονται χωρίς απαίτηση. Αυτοί είναι οι μόνοι που δεν προσβάλλουν τη ζωή ζητώντας της να επαναληφθεί. Αυτοί είναι οι μόνοι που, επειδή δεν παρακάλεσαν να ξαναζήσουν, ίσως θα άξιζαν να τους καλέσει πίσω η ίδια η ζωή.

Δημήτρης Βίκτωρ

« Σινέ Απόλλων » --- Ποίημα - Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

 

Σινέ  Απόλλων

 

Είναι ζεστό βραδάκι στο καλοκαιράκι

και η λεμονάδα θα παρηγορήσει την αναμονή

όπου να ’ναι θα ακουστεί ο θόρυβος από τη μηχανή

της δέσμης η μαγεία θα κινήσει

και το ταξίδι στην οθόνη θ’ αρχινήσει.

 

Κάπου πηγάζει ένα φώς που σκίζει το σκοτάδι

με παιχνιδίσματα η δέσμη του κυριαρχεί

όλοι εκστατικοί γι’ αυτό που θα συμβεί

για ό,τι λέει παρακάτω η ιστορία.

 

Έχει αγωνία αυτό το έργο, δύσκολο να μαντέψεις

ποιος είν’ αυτός που θα προδώσει, ποιος θ’ αγαπηθεί

ποιός είναι ο καλός και ποιός ο δίκαιος

αυτός ο ήρωας που θα φανεί εκεί στο τέλος.

 

Περνούν σκηνές γυρίζει η ταινία

είναι παλιά ιστορία που έρχεται από το παρελθόν

σκούρες εναλλαγές με φώτα η αγωνία σε σιγή

στην κορυφαία τη στιγμή η μουσική ηχεί

σε λίγο ησυχία απόλυτη, φριχτή αναμονή

μόνο το γρύλισμα της μηχανής ακούγεται

δηλώνοντας πως το μαρτύριο ποτέ δεν τελειώνει.

 

Ηθοποιοί μου πεθαμένοι, ήρωες αγαπημένοι

στα γκρίζα χρώματα όλη σας η πλοκή

οι ιστορίες ζωντανές και φωτεινές

δράματα μ’ αγωνίες, γέλια με κωμωδίες

μονομαχίες, περιπέτειες γιγάντων, τραγωδίες.

 

Έρχεται διακοπή στην πιο καλή στιγμή

διάλειμμα για λίγο, ώρα για λεμονάδα πάλι

συζήτηση αν έγινε ως τώρα κατανοητό

το θέμα της υπόθεσης, το ψυχολογικό…

 

Τελειώνει το διάλειμμα, το αυτί προσηλωμένο εκεί

που θ’ ακουστεί ξανά της μηχανής το γρύλισμα

καθώς το φιλμ το δρόμο του ξανά θ’ αρχίσει

κομμάτι από ευτυχία στα σκοτάδια να χαρίσει!...

 

 Δημήτρης Βίκτωρ

Αύγουστος-2013

 

Σ ι ν έ Α π ό λ λ ω ν

Σ ι ν έ     Α π ό λ λ ω ν
(Αφιερώνεται στα αδέρφια μου και σε όλη την οικογένεια) 

Είναι  ζεστό βραδάκι στο καλοκαιράκι
και η λεμονάδα θα παρηγορήσει την αναμονή
όπου να ’ναι θα ακουστεί ο θόρυβος από τη μηχανή
της δέσμης η μαγεία θα κινήσει
και το ταξίδι στην οθόνη θ’ αρχινήσει.

 Κάπου πηγάζει ένα φώς που σκίζει το σκοτάδι
με παιχνιδίσματα η δέσμη του κυριαρχεί
όλοι εκστατικοί γι’ αυτό που θα συμβεί
για ό,τι λέει παρακάτω η ιστορία.

 
" Έχει αγωνία αυτό το έργο, δύσκολο να μαντέψεις
ποιος είν’ αυτός που θα προδώσει, ποιος θ’ αγαπηθεί
ποιός είναι ο καλός και ποιος ο δίκαιος
αυτός ο ήρωας που θα φανεί εκεί, στο τέλος".

 
Περνούν σκηνές γυρίζει η ταινία
είναι παλιά ιστορία που έρχεται από το παρελθόν
σκούρες εναλλαγές με φώτα η αγωνία σε σιγή
στην κορυφαία την στιγμή η μουσική ηχεί
σε λίγο ησυχία απόλυτη, φριχτή αναμονή
μόνο το γρύλισμα της μηχανής ακούγεται
δηλώνοντας πως το μαρτύριο ποτέ δεν τελειώνει.

 
Ηθοποιοί μου πεθαμένοι, ήρωες αγαπημένοι
στα γκρίζα χρώματα όλη σας η πλοκή
οι ιστορίες ζωντανές και φωτεινές
δράματα μ’ αγωνίες, γέλια με κωμωδίες
μονομαχίες, περιπέτειες γιγάντων, τραγωδίες.

 
Έρχεται διακοπή στην πιο καλή στιγμή
διάλειμμα για λίγο, ώρα για λεμονάδα πάλι
συζήτηση αν έγινε ως τώρα κατανοητό
το θέμα της υπόθεσης, το ψυχολογικό…

 
Τελειώνει το διάλειμμα, το αυτί προσηλωμένο εκεί
που θ’ ακουστεί ξανά της μηχανής το γρύλισμα
καθώς το φιλμ το δρόμο του ξανά θ’ αρχίσει
κομμάτι από ευτυχία στα σκοτάδια να χαρίσει!...

 Δημήτρης Βίκτωρ
Ιούλιος-2013