" ΚΑΦΕΣ ΔΙΠΛΟΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ " -- Στίχοι - Σύνθεση: Δημήτρης Βίκτωρ -- ( ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΒΙΚΤΩΡ )

 

Περί Θανάτου και μετά Θανάτου

«Αυτοί που αξίζει να ξαναζήσουν μετά θάνατον, ποτέ δεν το πεθύμησαν»

Δεν υπάρχει τίποτε πιο ταπεινό από τον άνθρωπο που, ενώ του δόθηκε ζωή, στέκεται μπροστά στο τέλος και ζητιανεύει συνέχεια. Σαν να μην του έφτασε ο ήλιος, το αίμα, ο έρωτας, η σκέψη, η πληγή, η δημιουργία, η ήττα, η μικρή του νίκη μέσα στο χάος. Σαν να ήταν η ύπαρξη προκαταβολή και ο θάνατος απάτη. Μα η ζωή δεν υπογράφει συμβόλαια με κανέναν. Δεν υπόσχεται δεύτερη φορά, δεν απολογείται για την οριστικότητά της, δεν συγκινείται από τον φόβο μας. Έρχεται, καίει, απαιτεί, και φεύγει. Όποιος το κατάλαβε αυτό, έπαψε να παρακαλεί. Έπαψε να ζητά από το σύμπαν να γίνει μητέρα, δικαστής ή νοσοκόμα.

Αυτοί που αξίζει να ξαναζήσουν μετά θάνατον είναι ακριβώς εκείνοι που δεν το πεθύμησαν, γιατί δεν έζησαν σαν ελλείμματα. Δεν θεώρησαν τη ζωή πρόβα για κάποια μεταφυσική αποκατάσταση. Δεν έκαναν το καλό με το μάτι στραμμένο σε ουράνια ταμεία. Δεν αγάπησαν για να ασφαλίσουν την ψυχή τους. Δεν πόνεσαν με την κρυφή ελπίδα ότι κάποιος αόρατος λογιστής θα τους αποζημιώσει. Έζησαν χωρίς παζάρι. Κι αυτό είναι σπάνιο. Διότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ζουν· επενδύουν. Δεν αγαπούν· καταθέτουν. Δεν αντέχουν· περιμένουν τόκο. Θέλουν να εξαργυρώσουν τα δάκρυά τους σε αιωνιότητα.

Ο πόθος της μεταθανάτιας ζωής συχνά δεν είναι μεγαλείο· είναι προσβολή προς τη μοναδική ζωή που υπήρξε. Είναι η ομολογία ότι δεν την άντεξες, δεν την ξόδεψες, δεν τη δάγκωσες μέχρι κόκαλο. Είναι η κραυγή του φοβισμένου που θέλει παράταση επειδή σπατάλησε τον χρόνο του σε υπακοές, ενοχές, μικρές αρετές και προσεκτικές δειλίες. Θέλει να γυρίσει, όχι από πληρότητα, αλλά από πείνα. Θέλει κι άλλο, γιατί δεν έγινε ποτέ αρκετός. Και μετά ντύνει αυτή την πείνα με ιερά ονόματα. Τη λέει ελπίδα. Τη λέει πίστη. Τη λέει αθανασία. Μα κάτω από τα μεγάλα λόγια τρέμει ένα μικρό ζώο που δεν θέλει να χαθεί.

Ο άνθρωπος που άξιζε ίσως να επιστρέψει είναι αυτός που δεν θα γύριζε το κεφάλι πίσω. Που θα έλεγε: έζησα όσο μου αναλογούσε, έπεσα όπου έπρεπε, στάθηκα όπου μπόρεσα, δεν χρωστώ ικεσίες σε κανέναν. Αυτός δεν χρειάζεται δεύτερη ζωή, γιατί δεν εξευτέλισε την πρώτη. Δεν ζητά επανάληψη, γιατί η ύπαρξή του δεν υπήρξε μισή. Το τέλος δεν τον κάνει ζητιάνο. Τον κάνει καθαρό. Και αν κάποια σκληρή δικαιοσύνη της φύσης διάλεγε ποιους να ξαναφέρει, δεν θα διάλεγε τους γονατισμένους που έκλαιγαν για αιωνιότητα. Θα διάλεγε τους αγέρωχους που την αρνήθηκαν.

Γιατί η αθανασία, όταν τη ζητάς, μυρίζει φόβο. Όταν δεν τη χρειάζεσαι, μπορεί να μοιάζει με αξία. Ο θάνατος ξεσκεπάζει τους ανθρώπους. Άλλοι φαίνονται γυμνοί, άλλοι μικροί, άλλοι γελοίοι μέσα στις ελπίδες τους. Και λίγοι, ελάχιστοι, στέκονται χωρίς απαίτηση. Αυτοί είναι οι μόνοι που δεν προσβάλλουν τη ζωή ζητώντας της να επαναληφθεί. Αυτοί είναι οι μόνοι που, επειδή δεν παρακάλεσαν να ξαναζήσουν, ίσως θα άξιζαν να τους καλέσει πίσω η ίδια η ζωή.

Δημήτρης Βίκτωρ

" Α Ι Γ Α Ι Ο " - Ποίημα και Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

 

Το θαύμα των επιτυχόντων στις εξετάσεις

Τα θαύματα κρατούν τρεις μέρες!

Τώρα που καταλάγιασαν κάπως οι ζητωκραυγές και τα συγχαρητήρια για τους επιτυχόντες, ας έρθουμε στην πραγματικότητα.

Οι γονείς, ανοήτως, πιστεύουν ότι έπιασαν τον πρώτο λαχνό και κομπάζουν, (δίκαια οι συμπαθείς), πως οι κόποι τους δεν πήγαν χαμένοι και πως επιτέλους τα παιδιά τους τα ξεχωριστά, πέρασαν και εξασφάλισαν το μέλλον τους. Τους ζηλεύουν γι’ αυτό και πολλοί, αλλά αυτό είναι μια επιπλέον ηδονή!

Η επιτυχία τα σαρώνει όλα.

Από την άλλη, οι επιτυχόντες αφελώς πιστεύουν τα ίδια και ετοιμάζονται να την κοπανήσουν από το σπίτι, να απολαύσουν την ελευθερία με δικαίωμα και σιγουριά ότι καθάρισαν επί τέλους για το μέλλον τους!

Μερικοί σφάξανε αρνιά και οι υπόλοιποι θα αγοράσουν και το πρώτο αυτοκίνητο σαν δώρο στο κανακάρικο.

Ωραία όλα αυτά.

Για να το διαπιστώσετε πως έτσι ακριβώς θα συμβεί, δεν έχετε παρά να βάλετε μια αγγελία που να ζητάτε γκαρσόνια, αποθηκάριους, κουβαλητές  για αγγαρείες...

Ξέρετε τι θα συμβεί;

Θα πλακώσουν όλοι οι πτυχιούχοι των περασμένων ετών και θα παρακαλούν να προσληφθούν με 250-300€ το μήνα!

Οι υπόλοιποι, οι έξυπνοι το δούλεψαν αλλιώς και έφυγαν για τον παράδεισο του εξωτερικού... Τις ταλεντάρες βέβαια, τις αρπάξανε αμέσως οι ξένοι. Οι υπόλοιποι με μέσον από το μπαμπά, κάπου θα βολευτούν... (Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα, γυρίζουν στην πατρίδα αργότερα και μας κυβερνούν!...)

Για τους άλλους, τους πολλούς τώρα:

Πηγαίνετε λοιπόν, σε μια πλατεία των Βρυξελλών για παράδειγμα... Εκεί θα δείτε τα ελληνόπουλα να κάθονται στις πλατείες πίνοντας βαριεστημένα καφέδες και μπύρες, περιμένοντας μήπως και προσληφθούν κάπου, αφού στέλνουν καθημερινά όγκους βιογραφικών σε διάφορους...

Αυτά τα λίγα για τους αφελείς γονείς, που αποβλακώνουν τα παιδιά τους για να ξεμπερδεύουν από αυτά, αλληθωρίζοντας από την πραγματικότητα.

Τελικά όλοι βολεύονται κάπως και επιζούν.

Όλοι ζητωκραυγάζουν γιατί περνούν τις εξετάσεις της αφέλειας!...

***( Τα υπόλοιπα στο βιβλίο «Εξουσία Βλαχάρα»)  

*** Το βιβλίο θα το βρείτε στις ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΟΤΑΝ - Ιπποκράτους 15  - Τηλ.: 210-38.00.259

" Α Ι Γ Α Ι Ο " ------ Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ

" ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ " - (Εις Μνήμην) ---- Ποίημα - Μελοποίηση - Σύνθεση : Δημή...