Ο πολυταξιδεμένος Μπάμπης, ο γνωστός,
χρειάστηκε να ανανεώσει το Π.Σ.Κ.Ε.Ζ. του,
(Πιστοποιητικό Συνέχισης Κακοτράχαλης Ελληνικής Ζωής), γιατί του είχε λήξει.
Πήγε λοιπόν πολύ πρωί ώστε να τελειώνει
γρήγορα. Στις πέντε!
Έκπληκτος βλέπει μια μεγάλη ουρά, στο
περίμενε!. Όλοι κρατούσαν και το χαρτάκι με το νούμερο. Πήρε και αυτός το δικό
του. Νούμερο, εξήντα τέσσερα και στήθηκε στην ουρά. Ρώτησε τον προηγούμενο από
τι ώρα είναι στημένος.
«Εγώ; Εγώ είμαι χθεσινός... Από εκεί και κάτω, αυτοί είναι προχθεσινοί και
οι άλλοι από την προηγούμενη εβδομάδα!...»
Ο Μπάμπης σάστισε.
«Είναι δυνατόν;», σκέφτηκε.
Αμέσως όμως ηρέμησε. Θυμήθηκε, ότι πριν από
πολλά χρόνια σε ένα από τα ταξίδια του στην Ινδία, είχε ακούσει για τον μεγάλο
γκουρού, που για να τον δεις θα έπρεπε να στηθείς στην ουρά αρκετές ώρες. Έτσι
έκανε τότε. Οι ώρες όμως της αναμονής ήταν διπλάσιες από ότι του είχαν πει και
εκνευρίστηκε. Όταν επιτέλους ήρθε μπροστά στον γκουρού δεν κρατήθηκε και είπε
εκνευρισμένος:
«Δάσκαλε, με όλο το σεβασμό, είναι κατάσταση
αυτή; Πλάνταξα να
περιμένω. Ούτε που κατούρησα τόσες ώρες! Πες μου τη συμβουλή σου να τελειώνουμε…»
Ο Δάσκαλος τον κοίταξε ήρεμα, πολύ ήρεμα,
πάρα πολύ ήρεμα. Ύστερα του είπε με μια σιγανή, πολύ σιγανή φωνή:
«Μπάμπη μου, αθεράπευτε ταξιδευτή του κόσμου: Αυτή η ουρά, αυτό το περίμενε,
ήταν η μύησή σου σε έναν άλλο κόσμο! Τώρα είσαι οπλισμένος με απίστευτες
δυνάμεις. Η «ουρά-περίμενε», είναι σοφία... Είσαι τυχερός που την πέρασες, αυτή
τη μύηση. Και θα σου πω και κάτι, ακόμη. Όταν θα ξαναβρεθείς σε ουρά, να
φροντίζεις το μυαλό σου να ταξιδεύει. Θα ωφεληθείς πολύ! Πάρα πολύ!...».
Αυτά γύρισαν στο μυαλό του Μπάμπη, και
συγκινημένος ηρέμησε. Οπότε έκανε μια πιο προχωρημένη σκέψη:
«Αντί να ταξιδεύω με το μυαλό, δεν κάνω ένα πραγματικό ταξίδι; Προλαβαίνω!...».
Φεύγει από την ουρά, αφού ασφάλισε πρώτα με
σιγουριά μέσα στο πορτοφόλι το μαγικό χαρτάκι με το νούμερο. Πάει στο
αεροδρόμιο και ύστερα από κάτι ώρες βρίσκεται στη Γη του Πυρός!. Βόλτες, μάσες,
περπάτημα και φωτογραφίες, από αυτόν τον παγετώνα που δεν είδε την προηγούμενη
φορά και που είναι ο μόνος που αντί να μικραίνει, μεγαλώνει!
Αφού άρχισε να βαριέται ξαναγυρίζει και
στήνεται πάλι στην ουρά. Ρωτάει πόσο.
«Στο είκοσι πέντε, είναι το νούμερο», του
είπαν.
Τι να κάνει; Ξαναφεύγει.
Από το Ελευθέριος Βενιζέλος φθάνει στο Μεξικό!...
Να, κάτι τάκος, να, κάτι καυτερά βραστά! Ζέστη
πολύ όμως και ξαναγυρίζει. «Πόσο το
νούμερο ρε παιδιά;»
«Σαράντα ένα», του λένε.
«Και δεν την ξανακάνω;», σκέφτηκε.
Ύστερα από κάτι ώρες, βρίσκεται στην Αγία
Πετρούπολη. Κτυπάει μια Όπερα και ένα μπαλέτο και ξαναγυρίζει.
«Πόσο;»
«Πενήντα οκτώ», του λένε...
«Ωραία, πλησιάζουμε», σκέφτηκε, «αλλά προλαβαίνω μέχρι Αίγυπτο…»
Όχι για πυραμίδες και τέτοια. Αυτά τα έχει
βαρεθεί. Στο ζαχαροπλαστείο με τα καρυδάτα την άραξε! Έφαγε του σκασμού τα
μικρά μπακλαβαδάκια με το κατσικίσιο βούτυρο και πήρε και ένα κουτάκι μαζί για
την επιστροφή.
Φθάνει στην ουρά, που τώρα ήταν γύρω-γύρω στο
κτίριο πια και μπαίνει στη θέση του, δείχνοντας το μαγικό χαρτάκι με καμάρι.
Έφτανε πια η ώρα!. Αγωνία τον κυρίευσε και
δέος!...
«Αυτός εκεί μέσα, θα είναι σίγουρα πιο
σημαντικός από τον δάσκαλο γκουρού, τον Ινδό! Με τόση ουρά!!», σκεφτόταν.!...»
Ήρθε η ώρα, συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και
μπήκε.
Απέναντί του, ένας λιγδιάρης περίμενε
σιωπηλός με σηκωμένο το χέρι του ψηλά, που κρατούσε σφιχτά την πολύτιμη
σφραγίδα.
Ο Μπάμπης, τρεμάμενος από το δέος και τον
σεβασμό, στάθηκε σκυφτός και με αργή κίνηση, χωρίς να κοιτάξει τον λιγδιάρη στα
μάτια, εναπόθεσε στο άθλιο, μισοδυαλυμμένο γραφείο το πιστοποιητικό,
συμπληρωμένο με τα στοιχεία του.
Η σφραγίδα κατέβηκε σαν καταπέλτης με
ανατριχιαστικό ξερό θόρυβο!
Αυτό ήταν!
«Επιτέλους, παίρνω παράταση Π.Σ.Κ.Ε.Ζ.
(Πιστοποιητικό Συνέχισης Κακοτράχαλης
Ελληνικής Ζωής), σκέφτηκε ο Μπάμπης, μέσα σε ρίγος
συγκίνησης.
Σκυφτός πάντα έκανε βήματα προς τα πίσω
αποχωρώντας, ενώ ο μεγάλος τενεκές ξεγάνωτος, δεν είπε λέξη!.
«Αυτός είναι κλάσεις ανώτερος από τον Ινδό!
Αυτός δεν είπε λέξη! Τα είπε όλα με την Ολύμπια σιωπή του!!», σκέφτηκε ο
Μπάμπης.
«Αλλά το μήνυμα ίδιο. Η ουρά-περίμενε, είναι η ακραία μύηση στους
στοχασμούς. Είναι η επιτομή της εσωτερικότητας, της σοφίας. Το μυαλό
ταξιδεύει... Εγώ το παράκανα, βέβαια αλλά, ας είναι…».
Βγήκε έξω και κοίταξε τους ευτυχείς που
περίμεναν σιωπηλοί. Θαύμασε το σοφό σύστημα!.
«Και ύστερα λένε κουβέντες για την Ελλαδάρα μας!», σκέφτηκε... «Πρώτοι σε όλα!... Όταν
εμείς κάναμε Παρθενώνες, κτλ.».
Καθώς απομακρύνονταν νά σου ο Αποστόλης, ο
λογιστής, τελευταίος στην ουρά!...
«Μπάμπη!»
« Αποστόλη! Τι γίνεται ρε θηρίο; Και εσύ για Π.Σ.Κ.Ε.Ζ. ; Σου έληξε;»
«Ναι, άσε, και η ουρά είναι μεγάλη!...Θα φάω τουλάχιστον τη μισή μου μέρα
εδώ!...»
«Δεν θα φας μισή μέρα, Αποστόλη… Ούτε μισή εβδομάδα, ούτε μισό μήνα, ούτε
μισό χρόνο... Αλλά μην στεναχωριέσαι. Το αντίθετο, θα πρέπει να πετάς από τη
χαρά σου…»
Ο Αποστόλης τον κοίταξε απορημένος.
Ο Μπάμπης συνέχισε:
«Είναι η μεγάλη σου ευκαιρία να ταξιδέψεις. Μπορείς να κάνεις μεγάλα
ταξίδια, όπου φανταστείς. Μέχρι και Ανταρκτική και τα νησιά Kerqelen, μπορείς να φθάσεις... Μα
τι λέω; Τον γύρο της Γης αρκετές φορές, μπορείς να κάνεις!... Αλλά βλέπω την
απορία στα μάτια σου... Περίμενε να αφήσω το πιστοποιητικό Π.Σ.Κ.Ε.Ζ. στο αυτοκίνητο μην το χάσω και έρχομαι
αμέσως...
Θα σου εξηγήσω για έναν γκουρού που γνώρισα και θα καταλάβεις… Περίμενε...».
Ο Αποστόλης τον κοίταξε θλιμμένα γιατί
κατάλαβε ότι ο Μπάμπης έχει ραμολύρει.
«Μάλλον τα έπαιξε και είχε κρεπάρει από το πολύ περίμενε στην ουρά!...», σκέφτηκε.
Αλλά περίμενε την εξήγηση, κάνοντας το
κορόιδο, έτσι για να περάσει ανώδυνα η λίγη ώρα της αναμονής, στην «ουρά-περίμενε»...
Δημήτρης Βίκτωρ
