Οι Φιλόζωοι Χριστιανοί

Μεγάάάάλη Εβδομάδα και οι φιλόζωοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ξεχύνονται στους... Ναούς των Κρεοπωλείων και στη Μητρόπολη της Βαρβακείου, για να διαλέξουν αρνάκια και κατσικάκια, γιατί θα πεινάσουν από τη χαρά τους την ερχόμενη Κυριακή, λόγω της Ανάστασης του Πεθαμένου Ιησού Ναζωραίου!...

(Τα σκυλάκια και τα γατάκια τα αποφεύγουν γιατί έχουν σκληρό κρέας, λέει!)

Οι φιλόζωοι!... Πολύ συγκινητικό!............................................

Ο Κολοκοτρώνης, ο Δήμαρχος – κλητήρας και η «Εξουσία Βλαχάρα»

Τα νεράντζια είναι έτοιμα ανά χείρας για να πέσουν σαν βροχή...

Το πλήθος ουρλιάζει καθώς περιμένει να φανεί ο κλητήρας που πριν ήταν δήμαρχος. Είναι όλοι στριμωγμένοι στο σταυροδρόμι απέναντι από τα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης.

Η αστυνομία έκλεισε τους γύρω δρόμους για να αποφύγει τα επεισόδια. Αλλά που να συγκρατηθεί τόσο πλήθος. Εκείνο που κατάφερε είναι να τοποθετήσει τα μεγάλα κάγκελα δεξιά και αριστερά του δρόμου ώστε να μην πλησιάσει κανείς τον πρώην αθληταρά και στη συνέχεια πρώην δήμαρχο, αγαπημένο της Νέας Σουμάδας και του πρωθυπουργού Αντώνη Καραμαρά.

Τους εκπροσώπους της εκκλησίας τους άφησαν ελεύθερους γιατί αυτοί είναι οι πιστοί υποστηρικτές του. Μάλιστα κάποιος από αυτούς φώναξε ότι, και τον Κολοκοτρώνη τον έστειλαν άδικα στη φυλακή!...

Έτσι, όλοι οι αγανακτισμένοι στριμώχτηκαν στο επόμενο σταυροδρόμι και περιμένουν με τα νεράντζια στα χέρια για να τα ρίξουν συγχρονισμένοι, μόλις θα ξεμυτίσει ο ...μεγάλος.

Δεν θα καταφέρουν βέβαια να τον πλησιάσουν για να τον ακουμπήσουν, αλλά είναι σίγουρο ότι τα νεράντζια θα κάνουν την δουλειά τους...

Ο χρόνος κυλάει αργά, όλοι είναι ανυπόμονοι.
Βγαίνουν και κάτι συνθήματα:
«Γεωργόπουλε παπά, Γεωργόπουλε παπά, τα έφαγες όλα τα λεφτά!».

 Ξαφνικά γίνεται μια αλλόκοτη αναταραχή, σημάδι ότι έφτασε η πολυπόθητη στιγμή και ότι ο κλητήρας και πρώην δήμαρχος θα καταφθάσει δεμένος και σκυφτός. Όλοι καρφώνουν το βλέμμα τους στη γωνία από όπου θα φανεί.

Τα χέρια με τα νεράντζια παίρνουν θέση. Θέλουν όλοι να συγχρονιστούν ώστε το πασάλειμμα να είναι ξαφνικό και γιγάντιο. Όλων τα μάτια εστιάζουν στη γωνία και νά, επιτέλους, φαίνονται οι πρώτοι της συνοδείας και σε λίγο φαίνεται και ο... Κολοκοτρώνης!!!

Ναι! Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο ήρωας, με την στολή του, τα φυσεκλίκια και τις κουμπούρες στη μέση! Φοράει και την ωραία κόκκινη περικεφαλαία με τον μεγάλο άσπρο σταυρό! Είναι αλήθεια!! Τι μοναδικό θέαμα είναι αυτό!!

Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης εδώ;

Και καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται, τον ξαναπηγαίνουν πάλι στη φυλακή; Μα είναι δυνατόν; Δεν μπορεί να επιτραπεί να ξανασυμβεί αυτό! Δεν είναι δυνατόν να ξαναπάει αυτός ο γίγαντας αδίκως, ξανά μέσα στη φυλακή...

Όλοι μένουν παγωμένοι με τα νεράντζια στα χέρια τους. Νοιώθουν ένα δέος και μία ανατριχίλα διαπερνάει τα σώματά τους. Τα μάτια βουρκώνουν, οι ενοχές είναι μεγάλες και ανυπόφορες. Μα πως έγινε αυτό; Ποιος παγίδευσε όλον αυτό τον συνειδητοποιημένο πληθυσμό και παρ' ολίγον να διαπράξει ένα τόσο εξευτελιστικό και απεχθές έγκλημα κατά του Μεγάλου Έλληνα και ήρωα, και μάλιστα για μία ακόμη φορά μέσα στην ιστορία;

 Το παράξενο σκηνικό διαρκεί και ο χρόνος κυλάει βασανιστικά αργά...

Ο Κολοκοτρώνης, με βήμα αγέρωχο, περνάει από μπροστά τους και η απογοήτευση, η ανείπωτη θλίψη είναι ζωγραφισμένη στο ολύμπιο πρόσωπό του και διακρίνεται κάτω από τα πολλά γένια και τα αρειμάνια μουστάκια του. Η άσπρη φούντα ανεμίζει πίσω από την περικεφαλαία στο λιγοστό αεράκι, κάνοντας την όλη παρουσία ένα έργο τέχνης, από τα σπάνια!

Τα σώματα του πλήθους τρέμουν από την συγκίνηση και από τα χέρια τους αρχίζουν να ξεφεύγουν τα νεράντζια κάτω στο έδαφος και να κατρακυλούν εδώ και εκεί. Γεμίζει το έδαφος από τα νεράντζια αλλά ποιος να δώσει σημασία σε αυτό;

Όλοι βουβοί, ακολουθούν με την κίνηση του κεφαλιού τους, την συγκλονιστική σιλουέτα που κατευθύνεται προς την μπλε κλούβα, που έχει τα πυκνά σιδερένια κάγκελα στα παράθυρα. Όλοι θέλουν να φωνάξουν, να κραυγάσουν ενάντια στην φοβερή αδικία που συντελείται μπροστά στα μάτια τους. Κανείς όμως δεν κάνει την αρχή. Δεν υπάρχει η δύναμη ακόμα!

Η έκσταση κυριαρχεί. Η σιωπή είναι η ανώτατη έκφραση του σεβασμού.

Ο Κολοκοτρώνης περπατάει αργά, σταθερά και κατευθύνεται προς την πόρτα της κλούβας. Μετράει τα βήματά του με ακρίβεια. Γνωρίζει πως γράφει ιστορία. Ανεβαίνει το πρώτο σκαλί, το δεύτερο και προχωράει στο εσωτερικό της κλούβας.

Τα συγκλονισμένα βλέμματα ακολουθούν την κάθε κίνηση του μεγάλου ήρωα. Οι καυτοί κόμποι των δακρύων γεμίζουν τα ορθάνοικτα μάτια. Όλοι τα αφήνουν να τρέξουν ελεύθερα και να πυρωθούν τα μάγουλα…

Κυριαρχεί η απόλυτη σιωπή! Μια απέραντη, πρωτόγνωρη σιωπή!

Ο Κολοκοτρώνης κάθεται με αργή κίνηση στο δεύτερο κάθισμα, κοντά στο παράθυρο με τα σίδερα. Το θέαμα είναι αποκρουστικό! Ο Γέρος του Μωριά με την περικεφαλαία, μέσα στην κλούβα με τα σιδερένια κάγκελα στο παράθυρο, σαν κοινός εγκληματίας!

Σαν κανένας πολιτικός, πρωθυπουργός ή υπουργός ή γραμματέας ή διευθυντής εφορίας και πολεοδομίας ή δήμαρχος ή εκπρόσωπος με κατάχρηση εξουσίας, από εκείνους που κλέβουν τα χρήματα που τους εμπιστεύεται η πολιτεία!

Τι τραγωδία είναι αυτή! Πότε θα τελειώσει αυτή η αρχαία ελληνική τραγωδία;

 Το αυτοκίνητο παίρνει εμπρός και ο θόρυβος μαζί με τον καπνό που βγαίνει από την εξάτμιση είναι αυτό που κάνει το σκηνικό να αλλάξει έστω για λίγο. Τα μάτια όλων είναι σταθερά καρφωμένα στον γίγαντα ήρωα. Όλοι συνωστίζονται όπως-όπως στα πλάγια της κλούβας για να αντικρίσουν για τελευταία φορά την μεγαλειώδη μορφή.

Να χαραχτεί στην μνήμη η σπάνια σκηνή, η μοναδική!

Το αυτοκίνητο ξεκινάει με μεγάλη δυσκολία καθώς ο οδηγός προσέχει ώστε να το οδηγήσει μέσα από το πυκνό πλήθος. Τα καταφέρνει με προσοχή και το μπροστινό μέρος της κλούβας επιτέλους ξεκολλάει από τον ανθρώπινο κλοιό. Η συγκίνηση είναι στην κορύφωσή της τώρα! Τα δάκρυα τρέχουν ποτάμια.

Οι ανάσες βαριές!...

Ο Κολοκοτρώνης, πάντα σιωπηλός και ανέκφραστος, κοιτάζει εμπρός του. Ξέρει ότι όλων τα βλέμματα τον καρφώνουν.

Μόλις η κλούβα απελευθερώνεται από το ανθρώπινο τείχος και ο οδηγός βάζει την δεύτερη ταχύτητα, αυτός ξαφνικά, με μία κίνηση βγάζει την περικεφαλαία από το κεφάλι του και την πετάει με νεύρα στο δίπλα κάθισμα! 

Αμέσως, με μία δεύτερη κίνηση τραβάει από το πρόσωπό του και ξεκολλάει τις πυκνές γκρίζες τρίχες και τα μουστάκια!! Γυρίζει δεξιά του και κοιτάζει έξω τον εκστασιασμένο λαό. Σκάει και ένα μικρό, γλοιώδες χαμόγελο!

Όλοι παρακολουθούν παγωμένοι!

Ξαφνικά ακούγεται μια δυνατή, διαπεραστική, στεντόρεια κραυγή:

«Αυτός είναι! Ο Παπαγεωργόπουλος! Αυτός είναι!».

Η αφύπνιση έρχεται σαν αστραπή! Ηλεκτρίζεται η ατμόσφαιρα!

 Φωνές μπερδεμένες κυριαρχούν:

«Αυτός είναι! Αυτός! Αυτός! Ο δήμαρχος! Μασκαρεύτηκε για να γλυτώσει!»

«Α! Τον μασκαρά!».

Πανικός! Παντζουρλισμός! Ο ένας αρχίζει να σπρώχνει τον άλλον σκύβοντας ώστε να προλάβει να πάρει από κάτω τα νεράντζια! Όσο πιο πολλά νεράντζια! Η κλούβα μουγκρίζει και προσπαθεί να αναπτύξει ταχύτητα. Τα καταφέρνει με δυσκολία.

Όλοι σκύβουν όπως-όπως και μέσα στις φωνές και τις κραυγές της αγανάκτησης, αρχίζουν να εκσφενδονίζουν με μανία τα νεράντζια.

Ο Παπαγεωργόπουλος συνεχίζει να γελάει και κουνάει και το αριστερό του χέρι τώρα, χαιρετώντας!!

Τα νεράντζια πολλά μαζί, όλα μαζί, πέφτουν επάνω στην κλούβα και σκάζοντας κολλούν παντού, στα παράθυρα, στα πλάγια, σε όλο το μήκος. Σκαλώνουν στα κάγκελα. Τρέχουν τα πηκτά ζουμιά! Άλλοι πατούν τα νεράντζια που είναι κάτω, άλλοι γλιστρούν, πέφτουν και γίνονται σωρός και ύστερα άλλοι από πάνω τους. Νεράντζια και άνθρωποι όλα μαζί!...

Το αυτοκίνητο μουγκρίζει και απομακρύνεται, πλήθος συνεχίζει να τρέχει πίσω του χρωματίζοντάς το από μπλε χρώμα σε… νεραντζί!

Καταφέρνει να στρίψει στην γωνία, ύστερα στην άλλη και χάνεται στο βάθος του δρόμου, ενώ ξωπίσω οι τελευταίοι λαχανιασμένοι εγκαταλείπουν την προσπάθεια βρίζοντας και αγκομαχώντας.

Εκεί, στην επόμενη πλατεία, μια παρέα τουριστών βλέπει το παράξενο χρωματιστό όχημα, καθώς κάνει τον κύκλο πριν βγει στον ανοικτό δρόμο. Όλοι τους ο ένας μετά τον άλλον, μέσα σε πανικό ενθουσιασμού, βγάζουν τα κινητά και αρχίζουν να το φωτογραφίζουν... Γράφουν την ιστορία...

 Από μακριά ακούγεται ο ήχος μιας παλιάς γνήσιας ελληνικής λατέρνας…

Το τραγούδι είναι, όπως πάντα, το μακρύ ζεϊμπέκικο της

«Εξουσίας Βλαχάρας».

Γυρίζει τον γλυκό της ήχο ξανά και ξανά, επαναλαμβάνοντας την δική της ιστορία… και την ιστορία όλων… Όλων μας!...

 Δημήτρης Βίκτωρ

( Τα υπόλοιπα στο βιβλίο μου «Εξουσία Βλαχάρα»).

Η Λεωφόρος του εξανθρωπισμού

Οι ψυχές των ανθρώπων κυβερνώνται από το μίσος και οι πρακτικές των συνόλων υποτάσσονται στην Μισαλλοδοξία.

Αυτό διδάσκει η ιστορία, αυτό ζουν όλες οι γενιές από καταβολής κόσμου.

Η ζωή είναι άδικη. Αυτή ήταν και είναι η ανάγκη επινόησης του Θεού, του όποιου Θεού.
Οι άνθρωποι είναι μόνοι και στην προσπάθειά τους να εξανθρωπιστούν, επικαλούνται την Δικαιοσύνη και την επιδιώκουν, τουλάχιστον στα λεγόμενα, με ευχές και παραινέσεις.

Για να είσαι όμως δίκαιος, έστω σχετικά, θα πρέπει να μπαίνεις πρωτίστως στη θέση του άλλου. Αλλά ο άνθρωπος είναι ελλιπής σε ικανότητα για κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον αν υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ κρατών. Τότε η έννοια κάθε δικαίου εξαφανίζεται και στην θέση του μπαίνει η κατίσχυση, η επιβολή του συμφέροντος με δύναμη.

Οι λαοί νομίζουν πως αποφάσεις παίρνουν οι πολιτικοί, και οι πιστοί όπου γης πως καθορίζουν την μοίρα τους οι θεοί τους.
Τίποτε από όλα αυτά.
Η Μισαλλοδοξία κυβερνά.
Αυτή, που είναι ριζωμένη μέσα στα μυαλά των ανθρώπων σαν ανώτατο ένστικτο.

Το κυνήγι της αγάπης είναι ο δρόμος προς τον χαμένο παράδεισο του ανθρώπου.
Η Αγάπη είναι ανύπαρκτη για το ανθρώπινο γένος, πλην της επιλεκτικής.
Έτσι θα διαφωνούν οι πάντες με τους πάντες.

Τα υπόλοιπα στον μεγάλο Θουκυδίδη, που όποιος τον μελετήσει θα κατανοήσει πως, δεν υπάρχουν λαοί με ταυτότητα, αλλά άνθρωποι που πασχίζουν να επικρατήσουν με κάθε τρόπο και μακριά από δίκαια, διαπερνώντας την λεωφόρο του εξανθρωπισμού με μίσος.

Δημήτρης Βίκτωρ

Κάλαντα Χριστουγέννων

Κάλαντα  Χριστουγέννων  

Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι είναι της εποχής

η επίδειξη συμπάθειας κι αγάπης επιλεκτικής

ακόμη και ο πόλεμος κάνει, λέει, μια παύση

κι οι αμαρτωλοί ελπίζουν να συγχωρεθούν με τάξη.

Πόσο γλυκά και τρυφερά είναι τα βλέμματα όλων

τη μέρα την ξεχωριστή, με θαλπωρή στο όλον

σε χαιρετούν ευγενικά με μια καλή ευχή

και οι φτωχοί σαν νοιώθουν πλούσιοι κι αυτοί!

Αλήθεια τα πιστεύετε όλ’  αυτά τ’ αστεία;

Η αγάπη είναι  μακριά, σε πλήρη αφασία

σε σπήλαια ουδέποτε συνέβη να γεννήσει

μωρά σοφά αστραφτερά και θεϊκά στη φύση!

Μένει μόνο η αγάπη σου η διαφορετική

απόλυτα υποκριτική και επιλεκτική

σε γόνους, σε γονείς, σε φίλους κοντινούς

κι αυτή αμφισβητείται πάλι απ’ τους πολλούς!

Η άγια αυτή η μέρα θα κυλήσει σαν  νερό

όλα θα επανέλθουν στο σκληρό φυσιολογικό

θα επιστρέψουν οι φτωχοί στην κακομοίρα μέρα τους

κι οι πλούσιοι στον κόσμο το δικό τους, μα πιο πέρα τους.

Η αγάπη θα κρυφτεί ξανά από ντροπή

ο πόλεμος ξανά στην κορυφή θα εμφανιστεί

η αδικία θα κυριαρχήσει πάλι μες τη γη

κι όλα θα επανέλθουν ξανά, στη μίζερη αρχή!...

Βιτριολήςς – (Ποιητής εκ του προχείρου, έχων μέγεθος Ομήρου)

Οι Φιλόζωοι των Χριστουγέννων

Έρχονται τα Χριστούγεννα και οι φιλόζωοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ξεχύνονται στους... Nαούς των Kρεοπωλείων και στη Μητρόπολη της Βαρβακείου, για να διαλέξουν αρνάκια, γουρουνάκια. γαλοπούλες και άλλα σφαγμένα σφαχτά, γιατί θα πεινάσουν απ’ τη χαρά τους, λόγω της γέννησης εκείνου του παιδιού!

(Τα σκυλάκια και τα γατάκια τα αποφεύγουν γιατί έχουν σκληρό κρέας, λέει!)

Οι φιλόζωοι!... Πολύ συγκινητικό!...

ΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Στην Ελλάδα του σήμερα, κάθε μέρα μοιάζει με δοκιμασία. Βιώνουμε τραγωδίες, κοινωνικές αναταράξεις, οικονομικές στενωπούς. Κι όμως, μέσα σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες, υπάρχουν εκείνοι που –αντί να προτείνουν ουσιαστικές λύσεις ή έστω να δείχνουν σεβασμό προς τον πόνο– επιλέγουν να αλωνίζουν μικροκομματικά, φορώντας τον μανδύα της προστασίας της ηθικής και του δικαίου. Αυτοί οι κατσαπλιάδες της αντιπολίτευσης εμφανίζονται με βαρύγδουπες δηλώσεις για το μεγάλο τους πένθος και την εξεύρεση της αλήθειας, ενώ στην πραγματικότητα, κρύβουν έναν κενό καιροσκοπισμό.

Μιλούν στα κανάλια, ουρλιάζουν σε τηλεπαράθυρα, ανεβάζουν αυθαίρετα «κατηγορώ» στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά οι λέξεις τους δεν συνοδεύονται από καμία υλοποιήσιμη πρόταση, κανένα βάσιμο σχέδιο που θα μπορούσε να δώσει ανάσα και προοπτική στην χώρα. Αρέσκονται να παραμονεύουν κάθε στραβοπάτημα, κάθε ολίσθημα, κι ύστερα ορμούν λυσσαλέα, περιφέροντας σα λάβαρο τη λέξη «ευθύνη» – λες και στόχος τους δεν είναι η αντιμετώπιση των προβλημάτων, αλλά το πώς θα ρίξουν την λάσπη τους πιο εντυπωσιακά, αδιαφορώντας για το καταστροφικό αποτέλεσμα που θα προκαλέσουν οι πράξεις τους.

Στις δύσκολες στιγμές, όταν ο κόσμος απαιτεί σοβαρότητα, ωριμότητα και ουσιαστικό διάλογο, εκείνοι ταμπουρώνονται στα στενά κομματικά χαρακώματα. Εκτοξεύουν ατάκες αερολογίας, δίχως ίχνος πραγματικής ενσυναίσθησης. Τότε είναι που τα κροκοδείλια δάκρυα και οι ανέξοδες καταγγελίες γίνονται η αυλαία ενός κακότεχνου θεάτρου πολιτικής σκοπιμότητας.

Και ενώ ο λαός περιμένει καθαρές εξηγήσεις, πράξεις, μέτρα και λύσεις, το μόνο που εισπράττει είναι δημαγωγικές κορώνες και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Τα κατεστημένα μικροσυμφέροντα, οι διαχρονικές αλληλεξαρτήσεις με συντεχνίες και η μόνιμη γκρίνια με τερατώδη ψέματα θολώνουν το τοπίο, εμποδίζοντας κάθε προοπτική ουσιαστικής αλλαγής. Οι «κατσαπλιάδες» δεν ενδιαφέρονται για το πώς θα αποφευχθεί το επόμενο τραγικό συμβάν. Θέλουν μονάχα να μαζέψουν πόντους από την κατακραυγή, θεωρώντας τον ανθρώπινο πόνο απλώς ως ακόμη ένα βολικό πυροτέχνημα.

Δυστυχώς μεγάλο μέρος του κόσμου, ίσως το μεγαλύτερο, παρασύρεται, δεν βλέπει, δεν αντιλαμβάνεται και κρίνει με το θυμικό. Παγιδεύεται με τις μεθοδεύσεις και τις ανέξοδες καταγγελίες. Δεν αρκεί να πετάς συνθήματα πάνω από τις στάχτες της καταστροφής, δεν αρκεί να λες «φταίνε αυτοί». Χρειάζεται θάρρος να πεις «ας αναλάβουμε κι εμείς το μερίδιο της ευθύνης μας». Χρειάζεται πολιτική εντιμότητα να παρουσιάσεις ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες λύσεις και να δουλέψεις σκληρά για να πετύχουν.

Όσο εκείνοι, λοιπόν, παραμένουν στον μικρόκοσμο των κατσαπλιάδικων πρακτικών, τόσο οι πολίτες θα παγιδεύονται, συσσωρεύοντας οργή για ένα σύστημα που μαστίζεται από ανούσιους διαξιφισμούς και αδιάκοπη τοξικότητα. Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: θα καταφέρουμε άραγε κάποτε να φτάσουμε σε έναν ουσιαστικό διάλογο, όπου οι πολιτικές δυνάμεις, αντί να μετράνε πώς θα δυναμιτίσουν η μία την άλλη, θα συνεννοούνται για το κοινό καλό;

Το μέλλον αυτής της χώρας δεν έχει χώρο για κατσαπλιάδες˙ χρειάζεται υπεύθυνους, ειλικρινείς και ικανούς ηγέτες. Και μέχρι να εμφανιστούν πραγματικοί φορείς αλλαγής, η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει βαρύ τίμημα στους ανούσιους τακτικισμούς τους.

Άλλωστε στην ιστορία της Ελλάδας συνέβη τόσες και τόσες φορές. Αυτό παράγει ο λαός της. Δεν υπάρχει ελπίδα…!

Δημήτρης Βίκτωρ

 

  

Θαύμα! Θαύμα! Ανεργία τέλος!...

Η χαρμόσυνη είδηση έπεσε σαν κεραυνός!...

Ανεργία τέλος για 4160 Έλληνες που τρέξανε να μαζέψουνε φράουλες στην Ηλεία!...
Τρομερή είδηση! Το γράψανε όλες οι εφημερίδες και ο ξένος τύπος. Οι Γερμαναράδες τρέμουνε μήπως αποδειχθεί ότι οι Έλληνες είναι εργατικοί.
Να μάθουν οι Ευρωπαίοι να αποκαλούν τους Έλληνες τεμπελχανάδες!...

Πρωί πρωί κινήσανε από όλα τα μέρη χώρας, με τραγούδια που είχαν ίδιο χαρούμενο σκοπό με εκείνον του Ζαλόγγου, αλλά με μήνυμα διαφορετικό... Αντί να αποχαιρετούν τον κόσμο, τον χαιρετούσαν!.

Φθάσανε μπουλούκια όλοι μαζί και οι επιστάτες δεν είχαν που να τους βάλουν. Όσοι περίσσεψαν, πάνω από τους 4160, έφυγαν λυπημένοι αλλά πάλι τραγουδώντας!..
Οι υπόλοιποι ανυπομονούσαν, έτοιμοι να στρωθούν στη δουλειά. Πληροφορήθηκαν ότι πρέπει να ξυπνήσουν την επόμενη στις πέντε και μισή τι πρωί!.
Πέσανε τα πρώτα καντήλια, αλλά συνέβη...

 Άρχισαν να μαζεύουν τις φράουλες και έπρεπε να σκύψουν γι’ αυτό.

Ωχ! Ο ένας... Αμάν, πιάστηκα, ο άλλος! Νέα καντήλια πέσανε. Περνούσε η ώρα και άρχισε η γκρίνια και τα μουρμουρητά:

«Είναι δουλειά αυτή; Πιάστηκα γαμώτη μου! Αυτή είναι δουλειά για Αλβανούς, θα κάνω εμετό από το σκύψιμο!...Και για Πακιστανούς, ζαλίζομαι!... Και για Ινδούς... Και για Μπαγκλαντές... Για μετανάστες μας περάσανε, οι καραγκιόζηδες; Αυτή είναι δουλειά για σκλαβωμένους σκλάβους!...»

Και διάφορα τέτοια...

Πάνω στον ενθουσιασμό για την πρόσληψη δεν είχαν ρωτήσει και για το μεροκάματο. Στο τέλος της ημέρας ένας ρώτησε το, πόσο. Μόλις άκουσε ο επιστάτης, απάντησε με αδιαφορία:

«Δεν φτάνει που βρήκατε δουλειά θέλετε και λεφτά από πάνω; Τέλος πάντων είκοσι πέντε ευρώ είναι το μεροκάματο...».
«Είκοσι πέντε μόνον;».
Όλοι έκπληκτοι άρχισαν τις φωνές. Ο επιστάτης φώναξε δυνατά:
«Και είναι και μαύρα! Δεν συμφέρει αλλιώς! Θα μπούμε μέσα!»
Όλοι άρχισαν να φωνάζουν αγανακτισμένοι. Χαμός!...
Ο επιστάτης φώναξε τον εργοδότη και εκείνος πήρε την ντουντούκα για να ακούγεται καλύτερα.

«Στους μετανάστες δίναμε τα μισά. Δεν γίνεται να δώσουμε περισσότερα. Θα μπούμε μέσα. Δεν βγαίνουμε... Ακούστε όμως, οι μετανάστες δουλεύανε για την πάρτη τους, ενώ εσείς... Εσείς δουλεύετε για την ανεργία, για το καλό παράδειγμα! Να μην επαναληφθεί αυτό της Ημαθίας και της Πέλλας που για το μάζεμα των ροδάκινων εμφανίστηκαν μόνο τριάντα Έλληνες και 4485 αλλοδαποί και πήραν τη δουλειά.  Για να αποδείξετε στους Γερμαναράδες ότι δεν είστε τεμπέληδες! Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!...».

Στο άκουσμα αυτών των λέξεων, όλοι μείνανε βουβοί. Δάκρυα άρχισαν να κυλούν στις παρειές. Ένας άρχισε να ψιθυρίζει τον εθνικό ύμνο και έσκυψε να μαζέψει τις φράουλες εμπρός του. Δεν έβλεπε από τα δάκρυα! Το ίδιο και οι υπόλοιποι μέσα σε ρίγος συγκίνησης.

Όλοι σκυμμένοι να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο, μαζεύοντας φράουλες!
Τι σκηνικό!... Το Θέαμα μοναδικό!

Πιο πέρα στο καφενείο τρεις αλλοδαποί έπιναν το καφεδάκι τους, διαβάζοντας το βιβλίο, "Εξουσία Βλαχάρα".

Είναι λυπημένοι που χάσανε τα μεροκάματα από τους δουλευταράδες Έλληνες.

Λέει ο ένας:
«Τρομερή φυλή! Έχουν ρίζες δυνατές, όχι σαν εμάς! Όταν ενωθούν, κάνουν θαύματα!...»
Λέει ο άλλος:
«Κοίτα τι σκαρφίστηκε ο μπαγάσας ο εργοδότης για να γλυτώσει το ΙΚΑ!...»
Λέει ο τρίτος:
«Περιμένετε μέχρι μεθαύριο που θα μας φωνάξουν να συνεχίσουμε εμείς.... Τα θαύματα διαρκούν τρεις μέρες το πολύ!
Ύστερα πέφτει ξύλο!...»

Συνεχίζεται

Δημήτρης Βίκτωρ

 

Βίβλος των Ελλήνων τα Ομηρικά Έπη;

Με την ύφεση, την ακρίβεια, τον πόλεμο και τις απειλές από τον Τούρκο, έχουμε και το φαινόμενο, οι αδικημένοι σύγχρονοι Έλληνες να φιλοσοφούν. Όχι να σκεφτούν αλλά να αναμασήσουν διάφορα χαριτωμένα. Πίσω-πίσω μερικοί έφτασαν και στα Ομηρικά.
Να διδαχθούμε, λέει, από την Βίβλο των προγόνων μας: Από τα Ομηρικά Έπη!

Βίβλος των Ελλήνων τα Ομηρικά Έπη;

Κάτι όπως η Τορά των εβραίων, το Κοράνι των μουσουλμάνων, την Βίβλο και τα Ευαγγέλια των χριστιανών;

Τι θα ακούσουμε ακόμα! Ποιών Ελλήνων;

Την περίοδο του τρωικού πολέμου, έπη φυσικά δεν υπήρχαν.

Δεν δημιουργήθηκαν συγχρόνως με τα γεγονότα. 

Τριακόσια χρόνια αργότερα ή και περισσότερο πρωτοακούστηκαν. Πλήρης ελευθερία λόγου και έμπνευσης. Λέτε να τα έγραψε κάποιος; Κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος; Και από τότε τα έχουμε αναλλοίωτα; Ή μήπως τα Ομηρικά έπη είναι το δημοτικό τραγούδι των αρχαίων Ελλήνων;

Αυτό ακριβώς είναι. Όμηρος δεν υπήρξε.

Τώρα Βίβλος ποιών Ελλήνων;
Των προσωκρατικών χρόνων; Μην σας ακούσουν οι προσωκρατικοί με τα υπέροχα επιστημονικά μυαλά. Αυτοί δεν έδιναν δεκάρα στα δημοτικά πανηγύρια! 
Ήταν η Βίβλος των Ελλήνων του χρυσού αιώνα;
Μην σας ακούσει ο Πλάτωνας και ο δάσκαλός του ο Σωκράτης ή ο Αριστοτέλης αργότερα. Σπυριά βγάζανε και στο άκουσμα μόνο των Ομηρικών επών.
 
Ο Αλέξανδρος ο Μέγας είχε στο προσκεφάλι του την Ιλιάδα. Ξέρετε γιατί;

Για να ντοπάρεται με την υπόθεση του Αχιλλέα που ήθελε να του μοιάσει.
Πολλοί νομίζουν ότι η Ιλιάδα περιγράφει τον Τρωικό πόλεμο. Λάθος. Η Ιλιάδα περιγράφει την μήνιν, δηλαδή τη ζοχάδα του Αχιλλέως. Κάτι που πήγαινε γάντι για τα γούστα του Αλέξανδρου. Υπ' αυτήν την έννοια γι’ αυτόν ήταν ένα είδος Βίβλου.

Είναι η Βίβλος για τους σύγχρονους ονομαζόμενους Έλληνες, που ουδεμία σχέση έχουν με τους προηγούμενους; Μα, αυτοί έχουν για Βίβλο την κανονική διεστραμμένη Βίβλο των εβραίων και τα ευαγγέλια με τις αναστάσεις!

Άρα, Βίβλος, γιοκ!

Αυτά τα απλοϊκά, χιλιοειπωμένα έχουν πολύ πλάκα. Και ιδίως όταν επιχειρείται η ενδελεχής ανάλυση τότε ξεκαρδιζόμαστε.

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές να διδαχθούμε, λέει, από το πνεύμα του Οδυσσέα. Να μείνουμε ψύχραιμοι, ώστε να μην γίνουμε βορρά στους σύγχρονους μνηστήρες!

Οποία ομοιότης! Οι Έλληνες , οι ονομαζόμενοι σύγχρονοι, πέρασαν μια μεγάλη Οδύσσεια μοιράζοντας τον χαβαλέ και αλληλοκλέβοντας τα φράγκα των άλλων και μεταξύ τους. Ναι! Έπρεπε να τα κάνουν όλα αυτά ώστε να φτάσουν στην Ιθάκη! Τώρα, δηλαδή, είναι εκεί επιτέλους. Και τώρα θα στριμώξουν τους μνηστήρες που περίμεναν εκεί, εκμεταλλευόμενοι την απουσία τους. Οι μνηστήρες είναι οι ξένοι βεβαίως, που θέλουν την βασιλεία και συγχρόνως να πηδήξουν την Πηνελόπη. Αυτή τώρα, ποια είναι;

Η σύγχρονη Ελληνίδα που "έκλεισε σαν γυναίκα", περιμένοντας;
Δεν βγαίνει με γυναίκα η ιστορία. Ας την ξεχάσουμε επί του παρόντος, ίσως να την θυμηθούμε αργότερα.

Πάμε στους μνηστήρες:
Αυτοί τι θα έπρεπε να κάνουν; Στην Οδύσσεια περιμένουν είκοσι τέσσερα χρόνια χωρίς βασιλιά. Οι σύγχρονοι περιμένουν τα δανεικά. Είναι και καλοί άνθρωποι. Δεν πειράζουν την Πηνελόπη. Υποφέρουν τις παραξενιές της. Είκοσι τέσσερα χρόνια!

Πάμε πάλι στην Πηνελόπη:

Αυτή, τώρα είναι καμιά πενηνταριά. Εκείνη την εποχή ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα τριάντα πέντε χρόνια το πολύ.

Η Πηνελόπη είναι εξαίρεση και ζει ακόμα, αλλά σίγουρα θα είναι μια γριά που δεν θα βλέπεται. Ούτε δόντια θα έχει. Αφού εκείνη την εποχή, συνήθως μετά τα τριάντα, όλοι ήταν μισοφαφούτηδες.  Και ιστορία με γκόμενα γριά μισοφαφούτα, δεν στέκει.

Από τη μία ο Όμηρος μας βάζει την γκομενάρα την Ελένη για να στηρίξει την ιστορία, αλλά με την Πηνελόπη δεν μας τα λέει καλά. Αλλά και ο Οδυσσέας πρέπει να είναι κάπου τόσο γέρος. Και ενώ πάντα τα κατάφερνε με την πονηριά ή την εξυπνάδα του, εδώ ο Όμηρος μας το αλλάζει και τον κάνει τον πιο δυνατό από όλους τους εικοσιπεντάρηδες!

Ας είναι. Όμως δουλεύει μπαμπέσικα. Αφού έχει βοήθεια από την Θεά Αθηνά. Άρα δεν είναι δική του η νίκη; Αλλά και οι μνηστήρες είναι εκεί κατ’ επιταγήν άλλων θεών. Όλο το σκηνικό είναι σικέ.

Αλλά, ποιητική αδεία ας το παρακολουθήσουμε:

Ο Οδυσσέας τους ξεγελάει και καταφέρνει να τους έχει άοπλους μπροστά του. Και εκεί τους ξεκοιλιάζει χωρίς οίκτο μαζί με τον γιό του. Μακελειό. Πολύ αίμα! Σωρός τα πτώματα! Τους τελειώνει, λέει, επιλεκτικά και σοφά. Κάποιος ήταν πιο καλός από τους άλλους αλλά είχε την ίδια μοίρα. Μα τι του κάνανε του Οδυσσέα στο κάτω-κάτω; Την γυναίκα δεν του την πειράξανε. Την βασιλεία του δεν την καταχράστηκαν. Πρέπει να θυμώσουμε μόνοι μας για να απολαύσουμε το μακελειό, γιατί, ο Όμηρος δεν το καταφέρνει.

Και δεν τα καταφέρνει γιατί δεν υπήρξε.

Η ιστορία όσο ψάχνει ο Οδυσσέας την πατρίδα έχει το ενδιαφέρον, αλλά από την στιγμή που φθάνει στην Ιθάκη, ο ποιητής δεν ξέρει πως να την τελειώσει.

Γι’ αυτό και κουράζει και πλατειάζει και κάνεις μεγάλες προσπάθειες για να την θυμηθείς.

Τώρα για ομοιότητες και παραλληλισμούς με την δική μας σύγχρονη ιστορία μην ψάχνετε γιατί δεν θα βρείτε. Αλλά αν με το ζόρι το δέσετε, μην το πείτε γιατί δεν συμφέρει. Βγαίνει συνεχώς εναντίον το συμπέρασμα…

Ούτε Οδυσσέας υπάρχει στην ιστορία, ούτε Ιθάκη.

Και βέβαια ούτε θεοί, ούτε Θεός για βοήθειες.

Τώρα για μνηστήρες κάτι γίνεται. Είναι όλοι οι σύγχρονοι Έλληνες. Αυτοί και οι ξένοι. Μπερδεμένοι και στρυμωγμένοι.

Μοιάζει με ένα Ομηρικό Έπος σε εξέλιξη, χωρίς Οδυσσέα, χωρίς Αχιλλέα παρά μόνο με άθλιους μνηστήρες και χωρίς Πηνελόπη.

Ένα φτωχό, μίζερο Έπος, χωρίς Όμηρο και χωρίς ποιητή…

Χωρίς ακροατήριο...

Δημήτρης Βίκτωρ

Το θαύμα των επιτυχόντων στις εξετάσεις

Τα θαύματα κρατούν τρεις μέρες!

Τώρα που καταλάγιασαν κάπως οι ζητωκραυγές και τα συγχαρητήρια για τους επιτυχόντες, ας έρθουμε στην πραγματικότητα.

Οι γονείς, ανοήτως, πιστεύουν ότι έπιασαν τον πρώτο λαχνό και κομπάζουν, (δίκαια οι συμπαθείς), πως οι κόποι τους δεν πήγαν χαμένοι και πως επιτέλους τα παιδιά τους τα ξεχωριστά, πέρασαν και εξασφάλισαν το μέλλον τους. Τους ζηλεύουν γι’ αυτό και πολλοί, αλλά αυτό είναι μια επιπλέον ηδονή!

Η επιτυχία τα σαρώνει όλα.

Από την άλλη, οι επιτυχόντες αφελώς πιστεύουν τα ίδια και ετοιμάζονται να την κοπανήσουν από το σπίτι, να απολαύσουν την ελευθερία με δικαίωμα και σιγουριά ότι καθάρισαν επί τέλους για το μέλλον τους!

Μερικοί σφάξανε αρνιά και οι υπόλοιποι θα αγοράσουν και το πρώτο αυτοκίνητο σαν δώρο στο κανακάρικο.

Ωραία όλα αυτά.

Για να το διαπιστώσετε πως έτσι ακριβώς θα συμβεί, δεν έχετε παρά να βάλετε μια αγγελία που να ζητάτε γκαρσόνια, αποθηκάριους, κουβαλητές  για αγγαρείες...

Ξέρετε τι θα συμβεί;

Θα πλακώσουν όλοι οι πτυχιούχοι των περασμένων ετών και θα παρακαλούν να προσληφθούν με 250-300€ το μήνα!

Οι υπόλοιποι, οι έξυπνοι το δούλεψαν αλλιώς και έφυγαν για τον παράδεισο του εξωτερικού... Τις ταλεντάρες βέβαια, τις αρπάξανε αμέσως οι ξένοι. Οι υπόλοιποι με μέσον από το μπαμπά, κάπου θα βολευτούν... (Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα, γυρίζουν στην πατρίδα αργότερα και μας κυβερνούν!...)

Για τους άλλους, τους πολλούς τώρα:

Πηγαίνετε λοιπόν, σε μια πλατεία των Βρυξελλών για παράδειγμα... Εκεί θα δείτε τα ελληνόπουλα να κάθονται στις πλατείες πίνοντας βαριεστημένα καφέδες και μπύρες, περιμένοντας μήπως και προσληφθούν κάπου, αφού στέλνουν καθημερινά όγκους βιογραφικών σε διάφορους...

Αυτά τα λίγα για τους αφελείς γονείς, που αποβλακώνουν τα παιδιά τους για να ξεμπερδεύουν από αυτά, αλληθωρίζοντας από την πραγματικότητα.

Τελικά όλοι βολεύονται κάπως και επιζούν.

Όλοι ζητωκραυγάζουν γιατί περνούν τις εξετάσεις της αφέλειας!...

***( Τα υπόλοιπα στο βιβλίο «Εξουσία Βλαχάρα»)  

*** Το βιβλίο θα το βρείτε στις ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΟΤΑΝ - Ιπποκράτους 15  - Τηλ.: 210-38.00.259

ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΝΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

 

Περί των Χειρότερων...

Η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.

Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία.

Τα κίνητρα για ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι ποτέ αθώα.

Η δίψα για εξουσία δεν έχει σχέση με αλτρουϊσμό, ούτε με αίσθημα δικαίου και κοινωνικής προσφοράς.

Οι άνθρωποι αυτοί διακατέχονται από αισθήματα κατωτερότητας και προσπαθούν να το κρύψουν. Προσπαθούν να πείσουν και να πειστούν πως κάτι αξίζουν.

Πρέπει να υπάρχει η ροπή στο ψέμα γιατί η ενασχόληση με την πολιτική δεν έχει ηθικούς φραγμούς. Είναι σπουδαίο πλεονέκτημα το να λέει ο πολιτικός ψέματα.

Οπότε, είναι θεμιτό για κάθε ψεύτη και απατεώνα να καταλαμβάνει πολιτικό θώκο.

Για τους γόνους των πολιτικών οικογενειών τα πράγματα είναι αρκετά εύκολα. Αντίθετα, οι άλλοι, οι νεοφερμένοι χρειάζεται να γλείφουν συνεχώς.

Θρησκεία και Έθνος είναι εργαλεία χειραγώγησης της μάζας. Αυτό πρέπει να γνωρίζει καλά ο επίδοξος πολιτικός. Απαραίτητα εργαλεία σε όλες τις ομιλίες είναι επίσης τα μπλα-μπλα για παράδοση, ιερά και όσια προγόνων, και ένδοξη ιστορία.

Κοσμητικά επίθετα απαραίτητα: Σοφός λαός, ένδοξος λαός, βασανισμένη χώρα, περήφανα γηρατειά, κ.λπ.

Αλλά αυτά δεν αρκούν αν δεν υπάρχουν τα λεφτά. Οπότε αρχίζει η διαπλοκή. Αρχίζει το σκοτάδι.

Και ο λαός; Τον ξεχάσαμε...

Ακούει στο βάθος τη λατέρνα να γυρίζει στον ίδιο ρυθμό.

Σαν βλαξ που είναι, ψηφίζει με το θυμικό και όχι με τη λογική.

... Πάντα!

Δημήτρης Βίκτωρ


***Σημ. Τα υπόλοιπα στο βιβλίο: - "Εξουσία Βλαχάρα"

#Βικτωρ_Αφορισμοί
@victor.aphorisms

Το Φάντασμα της Νταϊάνας

Όσο σημαντική κι αν ήταν η Ελισάβετ για τους Εγγλέζους, πάντα θα σκιάζεται από την φήμη
του Φαντάσματος της Νταϊάνας.
Η στέψη του Καρόλου επίσης, αν και μεγαλειώδης,  θα χαραχθεί στην ιστορία μια μετριότης σε σύγκριση με την συγκίνηση για την μνήμη της Νταϊάνας.

Ό,τι και να κάνει ο Κάρολος και η Καμίλα,

θα τους ακολουθεί πάντα το Φάντασμα της Νταϊάνας,
σαν το φάντασμα του πατέρα του Άμλετ,
και θα τους ψιθυρίζει τα αιώνια λόγια της
συνείδησης για το:

«Σάπιο της Δανιμαρκίας».

Όσον αφορά στον Γουίλιαμ και την Κέιτ, 

τον Χάρυ και την Μέγκαν,

 θα πρέπει να ζήσουν και αυτοί την τραγωδία

αλλιώς θα ξεχαστούν!

Έτσι έχουν αυτά!

Ο Έλληνικός λαός είναι ένας ηλίθιος λαός;

Αν προσέξει κανείς τις διαφημίσεις των τελευταίων ετών, αυτό θα διαπιστώσει:

Μαμάδες φαιδρές και ανόητες, μπαμπάδες χαζοχαρούμενοι και κρετίνοι.

Παιδιά χαζά που προσπαθούν να συνεννοηθούν με χαζότερους γονείς.

Και εκείνοι με τη σειρά τους με χαζομάρα μεταξύ τους!

Όλοι με λεξιλόγιο ηλιθίων!

Όλα κινούνται μέσα σε μια απέραντη βλακοηλιθιότητα... 

Και με αυτές τις διαφημίσεις πωλούνται τα προϊόντα στους σύγχρονους...έξυπνους Έλληνες!

- ... Έλα, πως κάνεις έτσι! Διαφημίσεις είναι!

Γύρισέ το τώρα στο KARA SEVDA .

Δημήτρης Βίκτωρ