ΠΕΡΙ ΘΡΗΝΟΥ

«Ο θρήνος είναι και για την απώλεια μιας ακόμη πηγής ενέργειας μέσα στην ανθρωπότητα»

Ο θρήνος δεν είναι απλώς η εκδήλωση της λύπης· είναι μια βαθύτερη αναγνώριση πως κάτι μέσα στην κοσμική ροή έσβησε. Κάθε άνθρωπος, κάθε ψυχή που αναχωρεί, είναι μια μοναδική μορφή ενέργειας — ένας συνδυασμός σκέψης, συναισθήματος και βούλησης που δεν θα επαναληφθεί. Όταν ο άνθρωπος θρηνεί, δεν πενθεί μόνο την απουσία ενός προσώπου· πενθεί την απώλεια μιας εσωτερικής φλόγας που συνέβαλλε, έστω αδιόρατα, στην ισορροπία του κόσμου. Ο θρήνος, στην ουσία του, είναι μια ήσυχη αποδοχή πως η συνολική ενέργεια της ανθρωπότητας έχει μειωθεί, πως ένα κύτταρο του παγκόσμιου πνεύματος έχει σιγήσει. Μέσα από αυτήν τη σιωπή, ο άνθρωπος καλείται να σταθεί ακίνητος, να δεχθεί τη φθορά ως φυσικό νόμο, και να συνεχίσει χωρίς παράπονο· διότι έτσι μόνο συντηρείται η αρμονία του όλου.

Κι όμως, πίσω από αυτή τη γαλήνια αποδοχή, υποβόσκει μια κραυγή. Ο θρήνος είναι επίσης εξέγερση· είναι η στιγμή που η ζωή συνειδητοποιεί την ίδια της τη σπατάλη. Η απώλεια δεν είναι μόνο φυσική ανάγκη· είναι τραγωδία δημιουργική. Κάθε θρήνος γεννά την επιθυμία να αντικατασταθεί το χαμένο με κάτι ανώτερο, να αναγεννηθεί η ενέργεια σε νέα μορφή, πιο φωτεινή, πιο τολμηρή. Όταν ο άνθρωπος κατανοήσει πως ο χαμός μιας ψυχής σημαίνει απώλεια δύναμης για το είδος του, τότε θα πάψει να θρηνεί παθητικά· θα αρχίσει να δημιουργεί ενεργά, να γεμίζει τα κενά με τη δική του πνοή. Ο θρήνος τότε γίνεται μια ώθηση προς τη μεταμόρφωση, ένας μηχανισμός της φύσης για να γεννηθούν νέες μορφές δύναμης.

Η απώλεια, λοιπόν, δεν είναι μόνο θλίψη· είναι πρόκληση. Αν κάθε θρήνος αφαιρεί από την ανθρωπότητα μια πηγή ενέργειας, τότε κάθε πράξη δημιουργίας είναι μια απάντηση στο κενό αυτό. Όποιος το κατανοεί, δεν καταποντίζεται στη μελαγχολία· στέκεται επάνω της και αντλεί από αυτήν νέα ισχύ. Η ζωή δεν ανέχεται στασιμότητα· απαιτεί μεταμόρφωση.
Ο θρήνος είναι η στιγμή που ο κόσμος μας προκαλεί να αναπληρώσουμε ό,τι χάθηκε, όχι με δάκρυ, αλλά με φλόγα. Κι έτσι, μέσα από τον πόνο της απώλειας, η ανθρωπότητα ξαναγεννιέται — πιο συνειδητή, πιο δυνατή, πιο έτοιμη να ξεπεράσει τον ίδιο της τον εαυτό.

Δημήτρης Βίκτωρ 

Το Πένθος ως Δάσκαλος της Ύπαρξης

«Το πένθος είναι η αφόρητη πληγή που μας διδάσκει το μέτρο της αξιοπρέπειας, της λογικής, της αγάπης.»

Το πένθος δεν είναι παρά η αναπόδραστη συνθήκη της ανθρώπινης μοίρας. Κανείς δεν το διαλέγει, και κανείς δεν το αποφεύγει. Όπως ο πόνος του σώματος δείχνει το όριο της ύλης, έτσι και ο πόνος της ψυχής δείχνει το όριο της καρδιάς. Το πένθος μας φανερώνει το μέτρο: ότι τίποτε δεν ανήκει ολοκληρωτικά σε εμάς, όλα είναι δανεικά, ότι οι δεσμοί που πλέξαμε είναι θνητοί, όπως και εμείς οι ίδιοι. Σε αυτή την αποδοχή δεν υπάρχει παραίτηση· υπάρχει αξιοπρέπεια. Διότι το μεγαλείο του ανθρώπου δεν είναι να νικήσει τον θάνατο, αλλά να σταθεί όρθιος μπροστά του, χωρίς κραυγές, χωρίς υπερβολές, με εκείνη τη σιωπηλή λογική που δαμάζει την τρικυμία.

Κι όμως, το πένθος δεν είναι μόνο σιωπή. Είναι και κραυγή, είναι και παραλήρημα, είναι και τρέλα. Από την πληγή αυτή ξεπηδά η αγάπη σε όλο της το βάθος. Μόνο όταν χάνεις, κατανοείς τι κράτησες. Μόνο όταν απομένεις μόνος, καταλαβαίνεις πόσο βαθιά έζησες με τον άλλον. Το πένθος είναι η αφόρητη άβυσσος, αλλά και η γόνιμη γη· εκεί όπου η ψυχή δοκιμάζεται, εκεί σμιλεύεται μια δύναμη που ούτε ήξερε ότι διαθέτει. Όποιος δεν λύγισε στο πένθος, δεν γνώρισε ποτέ το ύψος της ίδιας του της ύπαρξης.

Ωστόσο, ας μιλήσουμε και για την υποκρισία. Πόσες φορές το πένθος δεν μετατρέπεται σε θέαμα; Σε κοινωνικό καθήκον; Σε μια πομπώδη επίδειξη δακρύων, στεφανιών και μνημοσύνων, που δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια της ψυχής; Τότε το πένθος γίνεται ψεύδος: μια μάσκα που φοριέται για τα μάτια των άλλων, μια υποχρέωση που χάνει το ουσιώδες του βάρος. Αυτό το πένθος είναι κενό, στείρο, άψυχο. Είναι ο θάνατος της αλήθειας μέσα στη ζωή.

Μα το γνήσιο πένθος είναι άλλο: είναι εκείνο που δεν χρειάζεται θεατές· είναι η μυστική συνομιλία του ανθρώπου με την απουσία. Αυτό το πένθος δεν εξευτελίζει, δεν προσποιείται· φλέγει, καίει, αλλά και ανυψώνει. Διότι μόνο εκεί, στην έρημο της καρδιάς, ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει ότι το μεγαλείο του δεν βρίσκεται στο να κρύψει τον πόνο του, ούτε στο να τον επιδεικνύει, αλλά στο να τον μεταμορφώσει σε γνώση, σε αγάπη, σε αξιοπρέπεια, σε δύναμη.

Το πένθος είναι πληγή που δεν κλείνει.
Κι όμως, ακριβώς επειδή δεν κλείνει, γίνεται η πιο βαθιά δίοδος προς την αλήθεια. Δίχως αυτό, θα ζούσαμε επιφανειακά, θα αγαπούσαμε ρηχά, θα παραιτούμασταν από την αναζήτηση του νοήματος.
Το πένθος, στοιχείο της φύσης, μάς διδάσκει πως η ζωή είναι τραγική.
Αυτή η τραγικότητα είναι και η μόνη της δόξα.
Κι εμείς, όντα τραγικά γιατί γνωρίζουμε από ενωρίς για  το επερχόμενο τέλος, δεμένοι σε αυτήν την δόξα...

Δημήτρης Βίκτωρ

Το δράμα κάποιου Μιχάλη Ασλάνη

«Ο Θάνατος μια φρίκη. Ακόμη κι' αν θεωρηθεί λυτρωτικός…

 Τον λόγο της αυτοκτονίας κάποιου, επακριβώς κανείς δεν τον γνωρίζει...
Αυτή είναι και η "γοητεία" της πράξης...
Θάρρος ή δειλία;
Και όλα τα ενδιάμεσα τερτίπια και βάσανα της ζωής...
Αν είναι θάρρος, τότε χρειάζεται η δειλία. Αν πάλι είναι δειλία, θα χρειαστεί το θάρρος. Ενδιαφέρουσα διεργασία...
Το επιτυχημένο αποτέλεσμα, καθόλου δεν αφορά τον αυτόχειρα και εκλιπόντα. Αφορά τους άλλους για να δοκιμάσουν τις αντοχές φόβου, δειλίας, θάρρους... Συχνά με δόσεις αναλύσεων κουτσομπολιού.
Ο Θάνατος όμως μια φρίκη... Σαν στατιστική στο απέραντο σφαγείο των ανθρώπων και της ανύπαρκτης ανθρώπινης αγάπης, πλην της επιλεκτικής...
Μέσα σε όλο αυτό το θανατικό, πάντα υπάρχει μέρος για θρήνο στο ατομικό δράμα. Εκεί διακρίνεται και η σημασία του, που είναι σταθερά η αιχμή στο δείκτη της αξίας της ύπαρξης.
Είναι ένα βήμα πολιτισμού αυτό, ύστερα από τόσους αιώνες προβληματισμών...»

 ……………………………………………………………………………………………………………….

 Σημ.: Το σημείωμα αυτό έπρεπε να το είχα δώσει προ πολλού στον Μιχάλη, που τον ήξερα και ήταν πελάτης μου.

Ίσως να ανέβαλε για λίγο την θαρραλέα πράξη, λόγω δειλίας...
Για λίγο...
Άλλωστε μέχρι να διαβαστούν αυτές οι λέξεις, τόσοι και τόσοι δοκίμασαν τις αντοχές τους... Αυτές, τις μεταξύ δειλίας και θάρρους... Επιβάλλοντας το δικό τους τέλος... Φρίκης και λύτρωσης!...


V i C t ω R / Αύγουστος  2013

 

Περί Παραδείσου

"Αν υπήρχε ο Παράδεισος θα ήταν για τους ηλιθίους και θα ήταν πολύ κουραστικός"

Αν υπάρχει Παράδεισος, το πρώτο πράγμα που τον προδίδει είναι ότι τον ονειρευόμαστε σαν μόνιμη λύση. Μια αιωνιότητα χωρίς κίνδυνο, χωρίς απώλεια, χωρίς τέλος. Δηλαδή χωρίς το υλικό που κάνει την εμπειρία να έχει βάρος. Γιατί η χαρά, όταν δεν κινδυνεύει να χαθεί, χάνει την οξύτητά της· και η γαλήνη, όταν δεν κατακτάται μέσα από τριβή, γίνεται αναισθησία. Η τελειότητα που δεν χρειάζεται κόπο δεν είναι κορυφή· είναι επίπεδο πάτωμα. Κι ένα πάτωμα, όσο γυαλισμένο κι αν είναι, παραμένει χώρος όπου δεν ανεβαίνεις—μόνο στέκεσαι.

Γι’ αυτό ο «κουραστικός Παράδεισος» είναι λογικό συμπέρασμα, όχι αστείο. Η αιώνια ευτυχία, για να αντέχεται, πρέπει να είναι ήπια, προβλέψιμη, ακίνδυνη—μια χαρά σε χαμηλή ένταση, για να μην τρελαίνεσαι από την υπερβολή της. Μα τότε τι μένει; Ένα άπειρο σαλόνι χωρίς πόρτες, όπου όλα είναι “καλά” με τον τρόπο που είναι “καλά” τα πράγματα σε μια διαφήμιση: κανένα ρίσκο, κανένα κόστος, άρα και κανένα κατόρθωμα. Η ύπαρξη μετατρέπεται σε παρατεταμένο χειροκρότημα χωρίς παράσταση.

Η μεταθανάτια ανταμοιβή λειτουργεί σαν το πιο κομψό σύστημα αναβολής. Σου δίνει μια μεγάλη επιταγή για αργότερα, ώστε να αποδέχεσαι μικρές ταπεινώσεις τώρα. Σου λέει: κράτα την όρεξή σου, χαμήλωσε το βλέμμα, κατάπιε την αδικία—θα τακτοποιηθούν όλα «εκεί». Έτσι η ζωή εδώ υποβιβάζεται σε διάδρομο αναμονής, και κάθε αληθινή απαίτηση του παρόντος βαφτίζεται πειρασμός. Το τώρα παρουσιάζεται ως ύποπτο, ενώ το μετά ως καθαρό. Σαν να είναι η πραγματικότητα ένα κακό αντίγραφο, και η φαντασία το πρωτότυπο.

Και πάνω σ’ αυτή την αναβολή πατάει η συναλλαγή. Η ηθική μετατρέπεται σε οικονομικό σύστημα: κάνε το “σωστό” για να πληρωθείς αιώνια. Δεν είναι αρετή· είναι επένδυση. Δεν είναι εγκράτεια· είναι ασφάλεια ζωής. Κι αν η καλοσύνη χρειάζεται μεταφυσικό μπόνους για να σταθεί, τότε η καλοσύνη δεν είναι χαρακτήρας—είναι τιμολόγιο. Η «πίστη» εδώ δεν μοιάζει με φλόγα, αλλά με λογιστική: καταγράφει αμαρτίες, αφαιρεί τύψεις, προσθέτει πόντους σωτηρίας. Ένα ηθικό πρόγραμμα επιβράβευσης, με ουράνια δώρα για όσους αντέχουν να ζήσουν μισή ζωή.

Το πιο σατιρικό είναι ότι ο Παράδεισος παρουσιάζεται ως θρίαμβος του νοήματος, ενώ στην πράξη είναι η παραίτηση από τη δυσκολία του να το φτιάξεις. Είναι η λύση που σε απαλλάσσει από την ευθύνη της δημιουργίας: δεν χρειάζεται να μεταμορφώσεις τον κόσμο, αρκεί να “περάσεις”. Δεν χρειάζεται να γίνεις δυνατός, αρκεί να είσαι υπάκουος. Και κάπως έτσι, η υπακοή βαφτίζεται βάθος, η παραίτηση ταπεινότητα, και ο φόβος σοφία.

Αν υπήρχε Παράδεισος, ίσως πράγματι θα ήταν για τους πιο βολικούς οραματιστές του: για όσους θέλουν ένα σύμπαν που τους χρωστά. Για όσους δεν αντέχουν την ιδέα ότι η ζωή δεν έχει εγγυήσεις και ότι η αξία δεν μοιράζεται ως έπαθλο, αλλά γεννιέται ως πράξη. Και τότε η αιωνιότητα θα ήταν όντως κουραστική: ένα ατέλειωτο “όλα καλά”, όπου δεν υπάρχει τίποτα να κατακτηθεί—άρα τίποτα να δικαιολογεί ότι υπάρχεις.

Δημήτρης Βίκτωρ

" Μάνα Ευδοξία από την Εξάνθεια, Χαίρε "

" ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥΣ " - (Καβαφικόν) --- Βιτριολήςς

 

"MORNING NIGHTMARES"- Poem: D. Victor-Recitation: Katerina Anghelaki-Roo...

Το πείραμα με την Αζαλέα

Έγινε τις προάλλες ένα πείραμα σε ειδικό εργαστήριο, με το φυτό αζαλέα.
Το φυτό αυτό έχει την ιδιότητα να κλείνει τα φύλλα του όταν το αγγίζεις.
Συνδέθηκε με παλμογράφο, σαν αυτούς που χρησιμοποιούνται στα νοσοκομεία για τους ανθρώπους.
Διοχετεύθηκε στον κορμό αναισθητικό και το φυτό έπεσε σε νάρκωση!
Όταν "ξεναρκώθηκε",  ζωντάνεψε ξανά όπως και πριν!
Στη συνέχεια με ένα φλόγιστρο κάηκαν κάποια φύλλα του. Ο παλμογράφος έδειχνε πανικό! Όταν παίχτηκε άγρια μουσική, ήταν μεγάλη επίσης η αναστάτωση στον παλμογράφο. Και όταν ακούστηκε γλυκιά μουσική, η γραμμή στον παλμογράφο ήταν ήρεμη!

Αυτά για τον άνθρωπο της γης, που σκοτώνει ανελέητα ακόμα και πέρα από τις ανάγκες του ή βιάζει τη φύση καταστρέφοντας χλωρίδες και πανίδες και τις περισσότερες φορές χωρίς λόγο.
Δεν μπορώ να φανταστώ, τι να συμβαίνει σε ένα δέντρο τη στιγμή που το κόβουν!...

Όλα γύρω μας αισθάνονται!
Όλα μας παρακολουθούν και μας αγαπούν ή μας μισούν!

Θυμήθηκα τη Μάνα μου με τους ωραίους βασιλικούς:
Πάντα ρωτούσα, τι μαγικό τους κάνει και ήταν τόσο ορεξάτοι, ενώ του απέναντι μπαλκονιού, μίζεροι!

"Εγώ τους δείχνω την αγάπη μου και συνομιλώ μαζί τους",  μου έλεγε.
Και εγώ γελούσα με την αφέλειά της...! Τότε που νόμιζα ότι ήμουν πιο έξυπνος!. 

Σημ.: Αλλά μου έλεγε και κάτι άλλο: "Εσύ να μην παντρευτείς ποτέ… Αλλά αν παντρευτείς, να διαλέξεις γυναίκα που να έχει στο μπαλκόνι της λουλούδια περιποιημένα".

Ε, λοιπόν, τρεις γάμοι, τρία διαζύγια  και τα τρία μπαλκόνια ήταν χωρίς καν λουλούδια!

(Κοίταξε συνειρμούς το πείραμα με την αζαλέα!..,)

Δημήτρης Βίκτωρ
 

Καλή Στάση - Ζωής

#Ποιηση_Βικτωρ

ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ-1

 

ΣΤΑΒΑΤ ΜΑΤΕΡ

 

ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ

 

"STABAT MATER" --- Poem and Recitation: Dimitris Victor - Translation:...

"STABAT MATER" - Ποίημα και Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

«ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ» - Ζωγραφική του Δ. Βίκτωρ - (Λάδια σε καμβά- (70 Χ 100 εκ.)

 

"STABAT MATER" - Poem: Dimitris Victor -- Translation: Philip Ramp

Η αγάπη για τα ζώα

Η αγάπη για τα ζώα είναι απόλυτα ιδιοτελής!...

Για αυτά που οι άνθρωποι για διάφορους λόγους επέλεξαν ότι είναι καλά για φάγωμα... Αρνάκια, γουρουνάκια, κατσικάκια, κουνελάκια κοτοπουλάκια, κλπ.

Τα  άλλα, τα ακατάλληλα για φαγοπότι...( βασικά, σκυλάκια και γατάκια), είναι η απόδειξη της επιλεκτικής τους αγάπης....

Είναι και αυτό ένα είδος ανιδιοτέλειας!... Νοιώθεται!..

Αυτά τα ζωάκια δεν είναι από τα αγαπημένα για παιχνιδάκια συντροφιάς!... Προορίζονται για παϊδάκια και μπριζόλες!...

Οι Φιλόζωοι Χριστιανοί

Μεγάάάάλη Εβδομάδα και οι φιλόζωοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ξεχύνονται στους... Ναούς των Κρεοπωλείων και στη Μητρόπολη της Βαρβακείου, για να διαλέξουν αρνάκια και κατσικάκια, γιατί θα πεινάσουν από τη χαρά τους την ερχόμενη Κυριακή, λόγω της Ανάστασης του Πεθαμένου Ιησού Ναζωραίου!...

(Τα σκυλάκια και τα γατάκια τα αποφεύγουν γιατί έχουν σκληρό κρέας, λέει!)

Οι φιλόζωοι!... Πολύ συγκινητικό!............................................

Η ΕΝΤΡΟΠΙΑ ΤΟΥ ΘΥΜΙΚΟΥ

 «Όσο πιο σύνθετο φαίνεται ένα γεγονός τόσο πιο απλά πρέπει να σκέφτεσαι για την ανάλυσή του»

Στη φιλοσοφική αναζήτηση της αλήθειας, υπάρχει μια διαχρονική τάση του ανθρώπου να περιπλέκει την κατανόηση των γεγονότων. Ιδίως όταν ένα γεγονός φαντάζει εξαιρετικά σύνθετο, ο νους μας συχνά παγιδεύεται σε ένα λαβύρινθο εξηγήσεων, αιτιών και σκοπιμοτήτων. Ωστόσο, ο συλλογισμός ότι «όσο πιο σύνθετο φαίνεται ένα γεγονός, τόσο πιο απλά πρέπει να σκέφτεσαι για την ανάλυσή του» αποτελεί μια φιλοσοφική θεμελίωση της διαύγειας έναντι της υπερβολικής νοητικής φόρτισης.

Η ανάγκη να αποδοθεί ευθύνη, να βρεθούν αιτίες και να δοθεί νόημα σε τραγικά γεγονότα οδηγεί συχνά στη δημιουργία μιας ασταμάτητης ροής αφηγήσεων και ερμηνειών, πολλές από τις οποίες εξυπηρετούν συμφέροντα ή απλώς αποτελούν προϊόντα θυμικού φορτισμού. Όμως, η πραγματικότητα υπακούει σε απλούς κανόνες: ένα λάθος που οδηγεί σε μια καταστροφή δεν χρειάζεται να επενδυθεί με θεωρίες συνωμοσίας ή πολιτικές σκοπιμότητες. Η αναζήτηση σύνθετων δικαιολογιών είναι στην ουσία μια διανοητική απόπειρα να μετατεθεί η ευθύνη σε μια αφηρημένη συλλογικότητα, αντί να αποδοθεί εκεί που ανήκει.

Ο φριχτός χαρακτήρας ενός δυστυχήματος δεν εξαλείφεται ούτε με εξιδανικεύσεις ούτε με περίπλοκες αφηγήσεις. Το να αποδεχθεί κανείς ότι ένας και μόνο σταθμάρχης δεν έκανε σωστά τη δουλειά του ίσως είναι δυσάρεστο, αλλά είναι η πιο απλή και λογική εξήγηση. Όλες οι άλλες προσπάθειες είτε διαμορφώνονται για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα είτε προέρχονται από την ανάγκη του ανθρώπου να αρνηθεί την ευθύνη του μεμονωμένου ατόμου και να τη διαχέει στο αόριστο κοινωνικό σύνολο.

Η Οχλοποίηση του Όχλου και η Εντροπία του Θυμικού:

Εδώ, εισερχόμαστε σε μια βαθύτερη διάσταση της ανθρώπινης ψυχολογίας. Ο όχλος δεν λειτουργεί λογικά. Η οχλοποίηση, ως φαινόμενο, είναι μια διαδικασία κατά την οποία η ατομική σκέψη υποχωρεί μπροστά στη συλλογική υστερία. Ο θυμός, η θλίψη και η ανάγκη για απόδοση ευθυνών γίνονται οι κινητήριες δυνάμεις ενός ανεξέλεγκτου συναισθηματικού χάους – μιας εντροπίας του θυμικού που οδηγεί τους ανθρώπους στην υπερβολή, την υπεραπλούστευση, αλλά και την παραπλάνηση.

Η εντροπία, στη φυσική, αναφέρεται στη σταδιακή αύξηση της αταξίας σε ένα σύστημα. Αντίστοιχα, στην ανθρώπινη σκέψη και την κοινωνική δυναμική, η εντροπία του θυμικού αντιπροσωπεύει τη διάλυση της λογικής ανάλυσης μπροστά στο συναισθηματικό φορτίο των γεγονότων. Είναι ακριβώς αυτή η δυναμική που οδηγεί στην οχλοποίηση του όχλου: μια συλλογική παρεκτροπή από την ψυχρή λογική προς το θυμικό παραλήρημα.

Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες στιγμές. Από τις δημόσιες εκτελέσεις στη μεσαιωνική Ευρώπη μέχρι τις πολιτικές διώξεις και τις μαζικές εξεγέρσεις, η ανάγκη του όχλου να βρει ένα εύκολο εξιλαστήριο θύμα έχει αποτελέσει μοτίβο επαναλαμβανόμενο. Όταν μια κοινωνία λειτουργεί στη βάση της εντροπίας του θυμικού, η αναζήτηση της αλήθειας παραμερίζεται προς όφελος της συγκινησιακής εκτόνωσης.

Για να κατανοήσει κανείς σωστά τα γεγονότα, πρέπει να μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από τις υπερβολές που δημιουργεί το συλλογικό θυμικό. Ο δρόμος προς αυτή την κατεύθυνση είναι η απλότητα. Δεν πρόκειται για αφέλεια, αλλά για μια πειθαρχημένη προσέγγιση της λογικής, όπου κάθε στοιχείο εξετάζεται χωρίς συναισθηματική φόρτιση.

Η σκέψη πρέπει να διατηρείται όσο το δυνατόν πιο καθαρή, ακολουθώντας έναν πυρήνα βασικών αρχών:

Η απλούστερη εξήγηση είναι συνήθως η σωστή.
Η συναισθηματική φόρτιση δεν είναι επιχείρημα:

Η οργή και η απογοήτευση μπορεί να είναι φυσιολογικές αντιδράσεις, αλλά δεν αποτελούν εργαλεία ορθολογικής ανάλυσης.

Η απόδοση ευθύνης πρέπει να είναι σαφής:
Αν η ευθύνη είναι ατομική, δεν έχει νόημα να αναζητούμε αφηρημένες ή πολιτικές θεωρίες που τη διαχέουν.

Η τραγωδία, η αδικία και το ανθρώπινο λάθος είναι αναπόφευκτα στοιχεία της ύπαρξης. Το ζήτημα δεν είναι να δημιουργούμε διανοητικές παγίδες που αποσπούν από την ουσία, αλλά να παραμένουμε πιστοί στην αρχή της απλής σκέψης μπροστά στη σύνθετη πραγματικότητα. Η εντροπία του θυμικού θα συνεχίσει να θρέφει την οχλοποίηση του όχλου, εκτός αν η συνειδητή και ψύχραιμη ανάλυση αποτελέσει εργαλείο μας απέναντι στην παραμόρφωση των γεγονότων.

Η ιστορία έχει δείξει πως η μαζική παράνοια γεννιέται όταν η λογική υποτάσσεται στο συναίσθημα. Όποιος θέλει να σκεφτεί καθαρά, πρέπει να μάθει να βλέπει την αλήθεια απαλλαγμένη από τις σκιές της συναισθηματικής εντροπίας.

Δημήτρης Βίκτωρ

ΜΕ ΤΗΝ ΓΙΔΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ --Βιτριολήςς

 

" ΨΕΜΑ ΘΕΟΣ " -- Ποίημα - Σύνθεση: Δημήτρης Βίκτωρ

 

ΨΕΜΑ ΘΕΟΣ.........!

 

Ψέμα ύβρις, θεός θαυμαστός

υπέροχος καταπληκτικός

αγαλλίαση ψυχής γλυκιά ουτοπία

έμπνευση για τέχνης δημιουργία.

 

Όλα ιδανικά, ισορροπημένα εκστατικά

όμορφα, χωρίς μιζέρια, εκπληκτικά

Ψέμα ηδονή αρχής οργασμών

ποικίλων ερωτικών στοχασμών.

 

Ταραχή νου και ακραία ευχαρίστηση

αιτία για κάθε είδους εκδίκηση

Ψέμα απάντηση καλού γιατρού

Ψέμα δικαιολογία έγκριτου νομικού.

 

Βαθειάς εξομολόγησης στοιχείο

μετανοιωμένης πόρνης εργαλείο

της εξουσίας κύριος μοχλός

της οικογένειας ηθικός δεσμός.

 

Του εραστή η λάγνα μορφή

της παρθένας ακραία απειλή

του θεού αυστηρή προσταγή

του παπά η ανούσια ευχή.

 

Του σοφού η νεφελώδης κουλτούρα

του καλλιτέχνη η επιτηδευμένη φιγούρα

του ποιητού η κρυφή αφασία

του αρρώστου δίχως τέλος ελπίδα.

 

Των πολέμων αφορμή και αιτία

των ερωτευμένων η κυκλοθυμία

του ανήλικου όπλο, επιβουλή

του ενήλικου άμυνα, συμβουλή.

 

Του δικαστή ζυγισμένες αποφάσεις

του κυβερνήτη μετρημένες προφάσεις

του δημοσιογράφου η αναλγησία

του επιχειρηματία η υποκρισία.

 

Ψέμα γυρίζεις των ανθρώπων τη Γη

σαν μια απέραντη δύναμη πυρηνική.

Ψέμα άγιο στοιχείο, αναγκαίο κακό.

Ψέμα μεγάλο το κάθε εγώ.

Ψέμα, αρχής των πάντων, θρησκευτικό.

Ψέμα, αιώνιο μυστικό!…

 

 Δημήτρης Βίκτωρ