Πολλοί πιστεύουν ότι όπου υπάρχει αυτή η
ταμπελίτσα, που περιέχει το όνομα του πολύτιμου μετάλλου, θα υπάρχουν σίγουρα
και ψήγματα χρυσού... Έστω λίγα, όπως: Τάξις, Πειθαρχία, Αποφασιστικότης, πάνω
απ’ όλα βέβαια Πατριωτισμός και διάφορες άλλες αρετές...
Όμως με απογοήτευση θα διαπιστώσουν στην
πορεία, ότι είναι κάτι σαν Χρυσός Ναός για να ξεπλυθούν εκεί, με ειδική εξομολόγηση,
οι αμαρτίες των υπάνθρωπων, μαστροπών, νταβατζήδων, φουσκωτών, εκβιαστών, και
λοιπών τέτοιων και αποτέτοιων!…
Στο Χρυσό Ναό, βέβαια, συρρέουν και οι άλλοι:
Οι αφελείς, οι αδικημένοι, οι αγανακτισμένοι,
που ζητούν καταφύγιο και θαλπωρή για όσα άδικα τους συμβαίνουν. Και δεν έχουν
άδικο!.
Και αυτοί θέλουν νοικοκυροσύνη και τάξη, στο
μπάχαλο που υπάρχει έξω από τον Χρυσό Ναό. Και δεν έχουν άδικο, είπαμε…
Διαπιστώνουν όμως στην πορεία, ότι ο
εξομολογητής γνωρίζει όλα τα μυστικά τους και αρχίζει να τους εκβιάζει την
ψυχή:
Αυτή, που πήγαν να καταθέσουν στο Χρυσό Ναό!.
Το ενστικτάκι ήταν κρυμμένο μέσα στο Ναό, σε
όλες τις κρυφές γωνίες και σιγά, μεθοδικά, ύστερα από τις απανωτές
εξομολογήσεις, εισχώρησε και βολεύτηκε για τα καλά μέσα στη συνείδηση,
φέρνοντας ευφορία στο νου και την ύπαρξη.
Έτοιμο τώρα βγαίνει στους δρόμους και αυτοί
που το ορίζουν νιώθουν ότι είναι οι ανώτεροι, οι εκλεκτοί, αυτοί που τους
ανήκει ο κόσμος, που έχει ανάγκη την Τάξη και την Πειθαρχία.
Στον Χρυσό Ναό κατέθεσαν όλη τη Χαρά για τη Ζωή,
το Αυθόρμητο Χαμόγελο, τη Χαρά της Δημιουργίας, τον Θεό Έρωτα…
Οι φάτσες ψυχρές, οι φωνές κραυγές, υποβολή
στα χρώματα, την εμφάνιση, το βηματισμό, σε όλο το ύφος.
Οι άλλοι παρόμοιοι απ' έξω, τρομοκρατούνται. Για τους λεβέντες της εξουσίας, μιλάμε... Τους κτίσανε τον Ναό, δώσανε και χρυσάφι, αλλά δεν φαντάζονταν ότι ο
εξομολογητής θα γίνει ένας ισχυρός αρχηγός, με υπαρχηγούς και με τόσους πολλούς
πιστούς!...
Αυτοί οι άλλοι, παρόμοιοι στο ήθος, είναι
αυτοί που δεν εξομολογήθηκαν ακόμη γιατί ήταν απασχολημένοι με το συστηματικό
κλέψιμο των πάντων και γι’ αυτό φρόντισαν να καταλάβουν τις υψηλές θέσεις και
τους μηχανισμούς του κράτους.
Τώρα από τον φόβο τους, χέστηκαν επάνω τους!
Τρέχουν να βρουν τον τρόπο της αναχαίτισης.
Ψάχνουν, ψάχνουν αλλά δεν βρίσκουν κάτι έξυπνο και αποτελεσματικό!
Με τα πολλά, καταφεύγουν σε κάτι που έχει
αποδειχθεί, αν και μπανάλ, ότι πιάνει:
Επικαλούνται τη Δημοκρατία, αυτή την
κατάκτηση της ανθρωπότητας, χρυσή και αυτή, αλλά πουτανοφέρνει!...
Βάζουν εμπρός τη μηχανή με όλους τους
μηχανισμούς.
Εδώ οι νταβατζήδες, οι φουσκωτοί, οι μαστροποί
και οι κάθε λογής παλιάνθρωποι, έχουν άλλο στυλ:
Μιλάνε ευγενικά, χωρίς εξάρσεις, με
επιχειρήματα που δανείζονται από μια αρχαία χώρα, που κληροδότησε αθάνατες
αξίες στον κόσμο και που λέγονταν, Ελλάδα!
Τα ρούχα τους είναι καθώς πρέπει, αλλά όχι
ομοιόμορφα. Είναι σπουδαγμένοι με πτυχία του εξωτερικού και έχουν λόγο δυνατό,
με ατράνταχτα επιχειρήματα.
Πείθουν, αλλά όχι όλους.
Έτσι βγαίνουν και αυτοί στο δρόμο,
αναγκαστικά…
Αυτοί έχουν το νόμο, οι άλλοι κρατάνε τα
στυλιάρια και τα μαχαίρια!.
Οι απλοί πολίτες, που δεν συμμετείχαν μέχρι
τώρα, πρέπει να πάρουν θέση. Είναι μπερδεμένοι. Η αγανάκτηση τους έλκει να
πάρουν και αυτοί τα στυλιάρια και τα μαχαίρια!. Και όπως, ξανά είπαμε, δεν
έχουν και άδικο!
Αλλά έχουν δίλλημα: Μήπως αυτό το «νόμιμο»,
είναι η σωστή επιλογή;
«Μα, αφού αυτό μας έφερε σε αυτή την κατάντια!», λένε και ξαναλένε…
Και πάλι δεν έχουν άδικο!
Τώρα, όμως, είναι αργά πια για τον Φιλόσοφο...
Δεν χωράει πια εδώ.
Δεν ακούγεται.
Αν ακουγόταν, με μια ντουντούκα πολύ δυνατά,
θα έλεγε σαν κάτι τελευταίο πριν τη σύγκρουση:
«Η Δημοκρατία δεν σου δίνει το μεγαλύτερο καλό, αλλά σε
προστατεύει από το μεγαλύτερο κακό…».
Αλλά τώρα, όμως, είναι πια αργά. Όλοι είναι
στους δρόμους. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Ο Λόγος απέναντι στα στυλιάρια
και τα μαχαίρια!...
Τα ένστικτα βράζουν…
Ας πρόσεχαν!
Άλλωστε, έχει ξαναγίνει!...
Δημήτρης
Βίκτωρ
