" ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥΣ " - (Καβαφικόν) --- Βιτριολήςς

 

OSCARS και πεθαμένοι................!

Παρακολουθούσα την τελετή απονομής των Οscars στο ναό της λάμψης των επίγειων αστέρων και του μάταιου της δόξας.

Ωραία ήταν! Ξεκούραστο θέαμα. Το απήλαυσα!
Πολλοί ταλαντούχοι εκεί, φαίνονταν τυχεροί στη ζωή τους γιατί ασχολούνται με δημιουργίες ονείρων. Είναι μια αλήθεια αυτή, αλλά είναι και μακριά από την πραγματικότητα.
Παρατηρούσα τα αστραφτερά  χαμόγελα, τα ωραία ρούχα, όλα τα ανέμελα και ευτυχισμένα  εκεί μέσα... Ξεχάστηκα για πολύ ώρα.
 
Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα του memorium για τους χαμένους του έτους.

... Και αμέσως σκέφτηκα ότι όλοι αυτοί, θα είναι πεθαμένοι σε κάτι μετρημένα χρόνια! 
Όλοι!...

 Και σε άλλα τόσα λίγα ή λίγο περισσότερα, δεν θα τους θυμάται κανένας, όσο διάσημοι κι αν είναι, γιατί κι αυτοί που θα τους θυμούνται θα πεθάνουν κι αυτοί!

Πολλοί πεθαμένοι εκεί μέσα!... Κι απ' έξω!...

Δημήτρης Βίκτωρ

Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΚΟΠΗΣ

 

Το Ποίημα της ευτυχίας

Επιτέλους, εδόθη ο ορισμός της ευτυχίας!

Λέει το ποίημα, αυτό που είπε ο Τσιόδρας, που δεν είναι ποίημα:

«Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα

και με τα πιο μικρά..

Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.

Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.

Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.

Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετραδάκια στις κρυψώνες τους.

Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.

Πολύ…

Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.

Πολύ…

Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.

Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.

Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.

Που μπορώ και κλαίω ακόμα.

Και που τραγουδάω… μερικές φορές…

Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.

Και ευωδιές που με γοητεύουν…».

Επιτέλους, εδόθη ο ορισμός της ευτυχίας!

Με τέτοιες αφέλειες είναι γεμάτη η ποίηση, στην προσπάθειά της να δείχνει τον δρόμο της ευτυχίας, καθώς και τα κείμενα των σύγχρονων φαιδρών σοφών, Horhe Bukai και Paulo Koeljo. Αλλά και ο Yosafat  και ο Yalom, τα ίδια αναμασούν!

Βέβαια, ο ποιητής εδώ, μιλάει για τα απλά, μέσα στον πολιτισμό που επέλεξε να ζει, εκεί που οι θετικές επιστήμες φρόντισαν να έχουμε ανέσεις.

Δηλαδή, ενώ ζει μέσα στην πολυπλοκότητα του πολιτισμού, απαρνείται τις ανέσεις και μπορεί να ευτυχήσει ζώντας απλά, με λίγα πράγματα, ίσως και χωρίς ηλεκτρικό!

Για να το δούμε το ζήτημα:

Το ποίημα που δεν είναι ποίημα, περιγράφει έναν άνθρωπο-αφασία, που δεν ενδιαφέρεται για το πολύπλοκο της ζωής, απέχει από τα βασανιστικά κοινά και είναι ευτυχισμένος, αραχτός με τους φίλους του! Που είναι τέσσερις. Ένας ποιητής της προκοπής, δεν θα ανέφερε ποτέ αριθμό γιατί οι τέσσερις μπορεί να είναι και πολλοί και λίγοι!

Οπότε, το νόημα χάνεται! Η ακριβής ποσότητα των φίλων δεσμεύει.

Θα έγραφε κάτι, όπως: Λίγους φίλους, ελάχιστους.

Με τα πιο απλά πράγματα τα πιο μικρά:

Τα πιο απλά πράγματα, αλήθεια, ποια είναι;
Κίνηση με το ποδήλατο; Καλά για βόλτα, αλλά για εργασία, μετακίνηση; Με τα πόδια; Πολύ κουραστικό και ανώφελο.
Στο μαγείρεμα, ας πούμε: Τα αυγά μάτια, ναι, είναι απλό φαγητό. Φωτιά, τηγάνι, λάδι, αυγά. Τα υπόλοιπα αρχίζουν να γίνονται πολύπλοκα συγκριτικά. Οπότε μένουμε στα απλά. Να ζήσουμε με αυγά τηγανητά ή ακόμη καλύτερα με βραστά και το πολύ με σαλάτα, αν και αυτή θέλει τέχνη στο κόψιμο κι αυτό δεν είναι απλό!
Και βέβαια απλά, πολύ απλά, χωρίς πλυντήριο κουζίνα ψυγείο... Γιατί αυτά κάποιοι μόχθησαν να τα εφεύρουν, με σύνθετες αγωνίες και αυτοί είναι εκτός φιλοσοφίας ποιήματος!

Με την καθημερινότητα των καθημερινών:

Με τα ίδια και τα ίδια δηλαδή. Με κάποιο βόλεμα που το έφερες στα μέτρα σου και το τηρείς πιστά, για να μην σκέφτεσαι αλλαγές και νέα βάσανα! Η απόλυτη βαρεμάρα!

Που ξέρει να ανακαλύπτει τα κρυμμένα πετραδάκια στις κρυψώνες:

Αυτή είναι ευτυχία πραγματική! Όπως κάτι απροσάρμοστα πιθανόν, που μπορεί να ψάχνουν κάτι τέτοιο όλην την ώρα!
Μάλλον εννοεί να παραμείνεις παιδί. Το παιδί όμως έχει αξία όχι όταν παίζει, αλλά όταν ρωτάει. Και εσύ θέλεις να παίζεις, μόνον.

Να σε αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι:

Το είπαμε αυτό. Γιατί τέσσερις και όχι τρεις; Ή και δυο ή και ένας;
Ένας ποιητής, δεν μπορεί να λέει τέτοια χαζά για την αγάπη!
Η αγάπη είναι σπάνια έως ανύπαρκτη και γι’ αυτό ανεκτίμητη. Κι όταν υπάρχει, είναι τεντωμένη κλωστή. Η αγάπη έχει την αμφιβολία, κρύβει την αγωνία. Είναι όμως βάλσαμο στην μοναξιά, εντάξει.
Και που να δεις το σκυλάκι πως την διώχνει. Πιο σίγουρο αυτό!

Που ξοδεύεις τις ανάσες μόνο γι’ αυτούς:

Μόνο γι’ αυτούς τους τέσσερις φίλους όλες τις ανάσες; Μόνον για τα φιλαράκια; Για τα υπόλοιπα; Για ευθύνες, καθήκοντα, θέση για τα άδικα του κόσμου; Καμία ανάσα για όλα αυτά;
Όλα για το τάβλι και τα τσίπουρα; Για τίποτε δημιουργίες, αγωνία για νέα όνειρα, καμία ανάσα;

Δεν φοβάσαι να θυμάσαι:

Μα αν είναι έτσι, θα βασανίζεσαι από τις σκέψεις, αλλά προτιμάς να μην παίρνεις θέση. Ε, βέβαια θα χαλάει η παρέα, η άνεση, ηρεμία με τα καλαμπούρια. Αλήθεια, δεν θα μιλάς για τις θλίψεις του παρελθόντος, για τα δράματα της πατρίδας, του κόσμου; Τότε τι την θέλεις τη θύμηση;

Που δεν σε νοιάζει να σε θυμούνται:

Έλα τώρα! Σαν τον Σωκράτη κι εσύ!
Αυτό δεν εξαρτάται από εσένα. Αλλά αν σε απασχολεί, μην γράφεις τίποτε και μην αφήσεις τίποτε πίσω σου. Κάψτα όλα τώρα. Αλλά και πάλι, αν έκανες ή είπες σημαντικά, θα πούνε οι άλλοι για σένα. Όπως έγινε με τον Σωκράτη, και καθότι εσύ πεθαμένος πια, θα λένε και τα καλύτερα. Οπότε, θέλεις δεν θέλεις, το κτίζεις το έργο. Και ως ποιητής, θα γνωρίζεις πως όλα αντηχούν στην αιωνιότητα. Οπότε, άστα αυτά!

Που μπορείς να κλαις ακόμα:

Μάλιστα. Προφανώς αυτό δηλώνει ευαισθησία. Το «ακόμα», σημαίνει πως κάποτε έκλαιγες πολύ, όταν δεν σου παίρναν παγωτό, αλλά παραμένεις ακόμα παιδί και μπορείς να κλαις...για ποιο πράγμα, άραγε τώρα;
Για κάτι οδυνηρό, όπως ο πόλεμος; Μα αυτό θέλει ενασχόληση σκέψης και τα απλά να τα ξεχάσεις! Η ευαισθησία μόνον με το κλάμα εκφράζεται; Όλοι οι ευαίσθητοι να γίνουμε κλαψιάρηδες!

Που τραγουδάς, που ακούς μουσικές και υπάρχουν ευωδιές που σε συναρπάζουν:

Η περιγραφή της αφασίας του ευαίσθητου τεμπέλη!
Αυτά που παρηγορούν τον άνθρωπο, εδώ μπαίνουν στην πρώτη σειρά της επιλογής!
Όλα τα άλλα, του μόχθου, μακριά. Οι αξίες της δημιουργίας, ανύπαρκτες. Η πορεία μέσα από εφευρέσεις, νέες θέσεις, νέες ιδέες, δημιουργίες αγωνίας και πολιτισμού, κόντρα στην φθορά και τον θάνατο, απούσες!

Παρ’ όλα αυτά, μπορείς να είσαι ευτυχισμένος, χωρίς να αισθάνεσαι άχρηστος, παίζοντας τάβλι με τα φιλαράκια και χαχανίζοντας, με λίγο μεζέ απλό δίπλα και φορώντας απλά ρούχα ατημέλητα και παπούτσι απλά σαγιονάρες, για άνεση!

Είναι ποίημα-μήνυμα προς όλους; Προς εσένα;

Ή μήπως το κείμενο-ποίημα του ποιητή, μιλάει για κάποιον εν αφασία συνταξιούχο;

Ωραίο ποίημα!

Αν τόγραψε ο Ελύτης, πρέπει να επιστρέψει το Νόμπελ.

Αλλά όποιος και να τόγραψε, ποιητής ή όχι, είναι για κλωτσιές!

Βιτριολήςς

Υ.Γ. «Νάχε η μύγα κώλο, θάχεζε τον κόσμο όλο!»

Συναλλαγή 150 ευρώ...!

«Μου δίνεις σου δίνω. Δίνεις παίρνεις»

Μεγάλη κουβέντα! Η μεγαλύτερη!

Αυτή είναι χαραγμένη στην μετόπη του παγκόσμιου μουσείου της ιστορίας των ανθρώπων και αναλύεται μέσα στις σελίδες της Μεγάλης Βίβλου της ανθρώπινης σκέψης.

Μου δίνεις-σου δίνω, λέει ο πωλητής, ό,τι κι αν πουλάει. Από προϊόντα, από σκέψη, από ευγένεια, από τέχνη.

Το ίδιο και ο ναρκέμπορος στους άλλους ναρκέμπορους.

Δίνεις-παίρνεις, λέει ο σωματέμπορος στην πόρνη. Κι εκείνη το καταλαβαίνει.

Πιστεύεις σε Μένα και Εγώ θα σου δώσω παράδεισο με παρθένες και πιλάφια, αναλόγως, λέει ο Θεός στον πιστό ή μάλλον οι εκπρόσωποι αυτού. Και ο πιστός συμφωνεί και υπογράφει.

Αυτή είναι η βάση της συναλλαγής. Η ουσία της συνύπαρξης και η ύπαρξη των σχέσεων και φυσικά της πολιτικής.

Αυτή φέρνει την ισορροπία.

Και στα ερωτικά επίσης, φανερά και απροκάλυπτα, ενώ στα αγαπησιάρικα και στα οικογενειακά, πιο κρυφά εκεί, πιο μεθοδευμένα, πιο σιωπηρά!

Από όλους και για όλα.

Πως να επιβιώσεις αλλιώς; Πως να προκόψεις επαγγελματικά; Πως να γίνεις συμπαθής στους γύρω σου;

Πως να σε αγαπήσει η σύζυγος σε διάρκεια, αν δεν προσφέρεις και πως να συνυπάρξεις με τον σύζυγο αν δεν είναι συνεπής στην προσφορά του;

Πως να σε συμπαθήσει το ανήλικο παιδί σου, εάν δεν του φέρνεις δώρα και πως να σε σεβαστεί ως ενήλικας, αν δεν ρυθμίσεις υπέρ του τα κληρονομικά;
Πως να σε αγαπήσει, αν δεν εξαγοράσεις την αγάπη του, με διάφορα τεχνάσματα; Δύσκολο...

Δύναμη η Συναλλαγή.

Πυρηνική δύναμη, που γυρίζει τον κόσμο των ανθρώπων.
Η άλλη πυρηνική δύναμη, είναι το ψέμα.
Και οι δυο δυνάμεις συνυπάρχουν και ενώνονται σε μια υπερδύναμη, αυτή της Υποκρισίας.
Κι έτσι υπάρχει ως σκοπός η ευδαιμονία, και το κυνήγι της ευτυχίας!

Φυσική εξέλιξη λοιπόν, το δωράκι των 150 ευρώ!

Άμεσο, σαν το δώρο για μια βίζιτα με μία νεαρή όμορφη. 
Τόσο στοιχίζει αυτή την εποχή η μία ώρα μαζί της, για τα κλασσικά.
Όχι σαν την πίστη στον Θεό, που περιμένεις και περιμένεις και αν θα συμβεί!...

Τώρα, για το εμβόλιο:

Σιγά το σοβαρό!

Αφού έτσι κι αλλιώς θα πεθάνεις.

‘Ο,τι σου δόθηκε σε ζωή, πληρώνεται.

Η τελευταία συναλλαγή!

 

Βιτριολήςς - (Απαίσιος σχολιαστής)

"ΜΑΣΚΟΜΑΧΟΙ| - (Καβαφικόν)

ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΥΣ

 

"Αιδώ ς - Πολυτεχννννείο"

 Λίγα λόγια για την κυρία "Εδώ Πολυτεχννννείο":

Την θυμάμαι καθαρά εκείνη τη βραδιά:

Εγώ δεν ήμουν μέσα στο Πολυτεχνείο αλλά έτρεχα όλη τη νύχτα πάνω κάτω στην Αλεξάνδρας μέχρι την Πατησίων, μέσα στους καπνούς και τα τάνκς.
Συγκλονιστικές αναμνήσεις που σε σημαδεύουν.

Από τα ραδιοφωνάκια ακούγονταν τα "Εδώ Πολυτεχννννείο" και όλα τα δραματικά υπόλοιπα. Όλα τα γνωστά σε όλους.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι ύστερα από πολλά χρόνια θα έβλεπα αυτή που έλεγε το "Εδώ Πολυτεχννννείο", αυτόν τον ζωντανό θρύλο, ζωντανό!.

Μέσα σε ένα super market του Βασιλόπουλου ήταν, στο Ψυχικό: Αυτή πήγαινε μπροστά και πίσω της έσερνε μια υπηρέτρια σε σκούρα χρώματα επιδερμίδας το καροτσάκι. 

Το καροτσάκι ήταν γεμάτο μέχρι επάνω και η "Εδώ Πολυτεχννννείο" στοίβαζε και άλλα ακόμη επάνω στο σωρό. Μάλλον αγόραζε διάφορα για όλο το μήνα, αλλά το αναφέρω έτσι, σαν θέαμα!

Ήταν η εποχή που σαν λυσσάρα άλλαζε τους γκόμενους σαν εσώρουχα. Γράφανε πολλά τότε οι εφημερίδες. Γουστάριζε τα αρσενικά σαν παλαβή. Όχι ότι με πειράζει αυτό... Εγώ ίσα- ίσα γουστάρω τις τσουλάρες και αν θα ήμουν γυναίκα θα ήμουν η μεγαλύτερη βιζιτού! Αλλά έτσι για να αναφέρω ότι ο τότε σύζυγος, όταν έμαθε ότι τον κερατώνει για μια ακόμη φορά με τον ηθοποιάρα, αγανάκτησε ο άνθρωπος και αποφάσισε να εκδώσει ένα βιβλίο με τίτλο, "Οι εραστές της γυναίκας μου". 

Έγινε χαμός και όλοι οι κουτσομπόληδες το περίμεναν με αγωνία, αλλά την τελευταία στιγμή κατέβηκε στο παρά πέντε επάνω από την μηχανή του τυπογραφείου! Έφαγε ο κακομοίρης τέτοια κατσάδα από την "Εδώ Πολυτεχνννείο", με μοχλό εκβιασμού τις δυό τους κόρες, ώστε υποχώρησε άτακτα.

Όλα ξεχάστηκαν γρήγορα και όλα μέλι γάλα. 

Η καριέρα στα πολιτικά πήγε ακόμη πιο καλά.
Η "σπουδαία" Αρβελέρ έλεγε και ξανάλεγε: Μα εσείς στην Ελλάδα πρέπει να είστε υπερήφανοι που έχετε ζωντανή την "Εδώ Πολυτεχνννείο"!

Τέλος πάντων... Τώρα όλα ακόμη καλύτερα από παλιά. Οι σπιταρόνες στη Φιλοθέη υπέροχες. Και η δική της και των κοριτσιών επίσης. Τον βλάκα τον ηθοποιό τον ξαπόστειλε πάλι λόγω ερωτικής λύσσας για άλλους! Κακίες!...

Τώρα ψιλοτσαπατσουλογέρασε και είναι για λακτίσματα στα ερωτικοκαυλιάρικα, αλλά τον γάιδαρο τον έδεσε για καλά, όσο αφορά την πολιτική καριέρα, την προβολή και τα φράγκα. Η Ευρώπη στα πόδια της. Μισθός του κερατά. Σύνταξη; Και γαμώ! Βόλεμα τα παιδιά της με τόση δύναμη και γνωριμίες; Και πάλι γαμώ!...

Και τώρα, μετά το Επιροπιλίκι στην Κομισιόν, εκτός των άλλων είναι και μέλος του Δ. Σ. του Ιδρύματος Πρίγκιπα Αλβέρτου του Μονακό, με ωραία ετήσια εισοδήματα.

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο σαν την "Εξουσία Βλαχάρα" γιατί το θέμα είναι πιασιάρικο, αλλά βαριέμαι...

 

"Εδώ Πολυτεχννννείο"...  "Αιδώ ς   Πολυτεχννννείο" ! 

 

 Βιτριολήςς  –  (Άθλιος σχολιαστής)

.........................................................

*** Τα υπόλοιπα στο βιβλίο: Εξουσία Βλαχάρα

Τηλ.: 210 3600057

 

«ΚΟΡΩΝΑΪΟΣ» - ( Καβαφικόν)

"ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΛΑΧΑΡΑ" - Πάντα επίκαιρο...!

 

ΜΑΣΚΟΜΑΧΟΙ - (ΚΑΒΑΦΙΚΟΝ)

 

VICTOR-CLONE