"ΤΟ ΤΕΣΣΕΡΑ, ΤΟ ΔΥΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΑ" - Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ

Το Τέσσερα, το δύο και το τρία

 

Στην Ακροκόρινθο μοναχικός ταξιδευτής με ψάθινο καπέλο

ψάχνει να βρει της μοίρας του τα βήματα.

Στης Σφίγγας τη βαριά σκιά στέκει αποφασισμένος

να κάνει αρχή για τη μοναδική του ιστορία.

 

Ο τραγωδός προσμένει μ’ αγωνία την απάντηση

χωρίς ακόμη να ’χει γεννηθεί στον κόσμο.

Πώς γίνεται αυτό, είναι πολύ παράξενο,

πώς παίρνει αρχή, μέση και τέλος η πλοκή!

 

Τραχιά η φωνή περίεργη ηχώ απόκοσμη

προσφέρει το αίνιγμα παγκόσμια κληρονομιά.

Εδώ ο κόσμος συντονίζει όλα τα ραδιόφωνα

κι ο χορός επιχειρεί την τελευταία αρίστη πρόβα.

 

Ο ποιητής παίρνει την πένα ανοίγει το χαρτί

βαριανασαίνει με αγωνία τι θ’ ακούσει.

Ξέρει πως όταν θα ’χει πλέον γεννηθεί

θα έχει γράψει μια μοναδική παγκόσμια ωδή.

 

Ήρθε η καθοριστική στιγμή που περιμένουν όλοι,

ανασηκώνονται ν’ ακούσουν καθαρά.

Ο ποιητής επιχειρεί το πρώτο του σημάδι

κι ο χορός κάνει δειλά το βήμα του μπροστά.

 

Λέγε μου, ξένε, να ρωτήσω ή να φύγεις;

Αν μείνεις στη σκιά, θα κινδυνεύσεις με αφανισμό,

αν τη σωστή απάντηση μου δώσεις,

στο φως θα βγεις, θα περπατήσεις της ζωής άλλο ρυθμό...

 

«Άνθρωπος!» Αυτή είναι η σωστή απάντηση

στο τέσσερα, το δύο και το τρία!

Ορώ το μέλλον τώρα, είναι όλο εμπρός μου,

περνώ στη γνώση ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

 

Παράσιτα γεμίζουν τα ραδιόφωνα,

παραφωνίες στου χορού την αρμονία,

ο άνθρωπος ξεφεύγει απ’ τη βαριά σκιά της άγνοιας

κάνει στο φως της γνώσης σταθερά το πρώτο βήμα.

 

Ήρθε η στιγμή του τραγωδού του ποιητή

αυτού που επιτέλους εγεννήθη

προορισμένος για να φέρει στην παγκόσμια κερκίδα

την πράξη και το νόημα και την ελπίδα.

 

Η Σφίγγα επιστρέφει αίφνης μες στη γη,

το άγονο τοπίο μένει έρημο και πάλι.

Ο ταξιδιώτης εγκαταλειμμένος, μόνος πάνω στη σκηνή,

προσεκτικά προσμένει τώρα νέες οδηγίες.

 

Μακριά στο βάθος μοίρα μ’ ανοιχτές αγκάλες

προσμένει με παιχνίδια άκρως ζοφερά.

Όλα χρεώνονται εδώ, όλα θα πληρωθούν,

απάντηση σωστή, γνώση και κίνηση, ανάγκη, φαντασία.

 

Τώρα αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια,

όλα θα πρέπει να γραφτούν με τάξη.

Έφθασε η ώρα για την πρώτη ανατροπή,

ήρθε η στιγμή να εμφανιστεί η Ιοκάστη…

 

Δημήτρης Βίκτωρ

Μάιος - 2013

"ΤΟ ΤΕΣΣΕΡΑ, ΤΟ ΔΥΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΑ" : Ποίημα και Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

Το Τέσσερα, το δύο και το τρία Στην Ακροκόρινθο μοναχικός ταξιδευτής με ψάθινο καπέλο ψάχνει να βρει της μοίρας του τα βήματα. Στης Σφίγγας τη βαριά σκιά στέκει αποφασισμένος να κάνει αρχή για τη μοναδική του ιστορία. Ο τραγωδός προσμένει μ’ αγωνία την απάντηση χωρίς ακόμη να ’χει γεννηθεί στον κόσμο. Πώς γίνεται αυτό, είναι πολύ παράξενο, πώς παίρνει αρχή, μέση και τέλος η πλοκή! Τραχιά η φωνή περίεργη ηχώ απόκοσμη προσφέρει το αίνιγμα παγκόσμια κληρονομιά. Εδώ ο κόσμος συντονίζει όλα τα ραδιόφωνα κι ο χορός επιχειρεί την τελευταία αρίστη πρόβα. Ο ποιητής παίρνει την πένα ανοίγει το χαρτί βαριανασαίνει με αγωνία τι θ’ ακούσει. Ξέρει πως όταν θα ’χει πλέον γεννηθεί θα έχει γράψει μια μοναδική παγκόσμια ωδή. Ήρθε η καθοριστική στιγμή που περιμένουν όλοι, ανασηκώνονται ν’ ακούσουν καθαρά. Ο ποιητής επιχειρεί το πρώτο του σημάδι κι ο χορός κάνει δειλά το βήμα του μπροστά. Λέγε μου, ξένε, να ρωτήσω ή να φύγεις; Αν μείνεις στη σκιά, θα κινδυνεύσεις με αφανισμό, αν τη σωστή απάντηση μου δώσεις, στο φως θα βγεις, θα περπατήσεις της ζωής άλλο ρυθμό... «Άνθρωπος!» Αυτή είναι η σωστή απάντηση στο τέσσερα, το δύο και το τρία! Ορώ το μέλλον τώρα, είναι όλο εμπρός μου, περνώ στη γνώση ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Παράσιτα γεμίζουν τα ραδιόφωνα, παραφωνίες στου χορού την αρμονία, ο άνθρωπος ξεφεύγει απ’ τη βαριά σκιά της άγνοιας κάνει στο φως της γνώσης σταθερά το πρώτο βήμα. Ήρθε η στιγμή του τραγωδού του ποιητή αυτού που επιτέλους εγεννήθη προορισμένος για να φέρει στην παγκόσμια κερκίδα την πράξη και το νόημα και την ελπίδα. Η Σφίγγα επιστρέφει αίφνης μες στη γη, το άγονο τοπίο μένει έρημο και πάλι. Ο ταξιδιώτης εγκαταλειμμένος, μόνος πάνω στη σκηνή, προσεκτικά προσμένει τώρα νέες οδηγίες. Μακριά στο βάθος μοίρα μ’ ανοιχτές αγκάλες προσμένει με παιχνίδια άκρως ζοφερά. Όλα χρεώνονται εδώ, όλα θα πληρωθούν, απάντηση σωστή, γνώση και κίνηση, ανάγκη, φαντασία. Τώρα αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια, όλα θα πρέπει να γραφτούν με τάξη. Έφθασε η ώρα για την πρώτη ανατροπή, ήρθε η στιγμή να εμφανιστεί η Ιοκάστη… Δημήτρης Βίκτωρ Μάιος - 2013

« Αιγαίο » - Ποίημα - Σύνθεση: Δημήτρης Βίκτωρ -- Ερμηνεία: Δόμνα Περάνθη

 

Αιγαίο

Γαλάζιο τ’ ουρανού και μπλε της θάλασσας

ορίζοντα σε κυανό του σπάνιου μαγεύουν

μέσα στον νου η ζωγραφιά στα μάτια αγαλλίαση

το σώμα ανάλαφρο πετάει στο απέραντο βαθύ.

 

Ρεμβάζω μακριά, πιο μακριά και χάνομαι

κομμάτι σύμπαντος εγώ σε χώρα Ελληνική

οι μνήμες μου αναδύονται με ιερά δελφίνια

που ο Ποσειδώνας ελευθέρωσε σε σύννεφα αφρού.

 

Οδύσσειες ψιθυριστά χαρίζουνε ελπίδες

σε θαυμαστές τριήρεις λάμνουν ήρωες νεκροί

ναυάγια πολιτισμοί αναδύονται για σπάνια μουσεία

και οι σοφοί δακρύζουν για περγαμηνές πού ’χουν χαθεί.

 

Σ’ αυτό τον χώρο βρέθηκα ξανά και πάλι μόνος

κάθε φορά οι αισθήσεις μου πρώτο φιλί

αδύναμος στην ομορφιά, μα προσπαθώ ν’ ακολουθήσω

στου Αιγαίου την αναπνοή για μια στιγμή να σβήσω.

 Δημήτρης Βίκτωρ
Ιούλιος/2018

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

 «Αν ψάχνεις τον Θεό πήγαινε μέσα σε έναν πόλεμο για να τον βρεις. Εκεί, Θεός είναι ο ίδιος ο Πόλεμος»

 Η ζωή του ανθρώπου αρχίζει πάντα με έναν πόλεμο: εκείνον της γέννησης. Από τη μήτρα του σκοταδιού στην έκθεση του φωτός, από την ασφάλεια στην αναμέτρηση, ο πρώτος μας αναστεναγμός είναι ήδη μια κραυγή μάχης. Δεν γνωρίσαμε ποτέ τον κόσμο παρά μόνο μέσα από τη σύγκρουση — πρώτα με το σώμα, μετά με τους άλλους, έπειτα με τον ίδιο μας τον εαυτό.

 Η ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μακρύς κατάλογος συγκρούσεων. Πίσω από κάθε πρόοδο, κάθε τέχνη, κάθε νόμο και κάθε λέξη, κρύβεται ένας πόλεμος – υλικός ή πνευματικός. Οι αυτοκρατορίες χτίστηκαν επάνω σε κραυγές και κατέρρευσαν μέσα σε ουρλιαχτά. Οι θρησκείες, οι επιστήμες, οι πολιτισμοί δεν γεννήθηκαν από τη γαλήνη αλλά από την ένταση, τον ανταγωνισμό, την ανάγκη για κυριαρχία ή σωτηρία. Αν απογυμνώσεις τον άνθρωπο από το ένστικτο της σύγκρουσης, δεν απομένει παρά μια άδεια μορφή, ένα είδος που ζει από φόβο και όχι από βούληση.

 Ο άνθρωπος, στην αληθινή του φύση, δεν είναι ειρηνοποιός· είναι δημιουργός μέσα από την καταστροφή. Ο πόλεμος δεν είναι μια παρένθεση στη φυσική του κατάσταση — είναι το καμίνι που σφυρηλατεί την ελευθερία, την ταυτότητα, το μεγαλείο. Ό,τι αξίζει να ονομαστεί αληθινό έχει δοκιμαστεί πρώτα στη φωτιά του αγώνα.

 Αν ψάχνεις τον Θεό, μην κοιτάς στα ιερά των ναών· εκεί ζει το είδωλο της προσδοκίας, όχι η αλήθεια. Ο Θεός, αν υπάρχει, ανασαίνει μέσα στις εκρήξεις. Είναι παρών στον πυρετό της μάχης, στις πληγές, στον ιδρώτα, στον πανικό της ύπαρξης που κινδυνεύει. Δεν είναι παρηγορία, είναι πρόκληση. Δεν προστατεύει, απαιτεί.

 Στην αληθινή σύγκρουση, ο άνθρωπος γνωρίζει το βάθος του. Εκεί, μπροστά στην πιθανότητα του θανάτου, πέφτουν οι προσωπίδες της καθημερινότητας. Όταν δεν υπάρχει τίποτα να προσποιηθείς και όλα να υπερασπιστείς, τότε συναντάς το απόλυτο — αυτό που άλλοι ονόμασαν Θεό. Αλλά δεν είναι πρόσωπο. Δεν έχει όνομα. Είναι η ίδια η ένταση της ύπαρξης, η βούληση να είσαι, να σταθείς, να συνεχίσεις.

 Ο πόλεμος, φυσικά, δεν περιορίζεται στο πεδίο μάχης. Είναι παρών σε κάθε μας απόφαση, σε κάθε στιγμή που το “ναι” μας αντιστέκεται στο “όχι” των άλλων. Είναι παρών στην ποίηση που διεκδικεί λέξεις από το χάος, στην τέχνη που προκαλεί το βλέμμα, στην αγάπη που διαπραγματεύεται την υποταγή και την ελευθερία. Ο πόλεμος είναι παντού. Δεν τελειώνει όταν σιγούν τα όπλα — απλώς αλλάζει μορφή.

 Όσοι θέλουν να χτίσουν δίχως να γκρεμίσουν, να ζήσουν δίχως να χάσουν, να εξελιχθούν δίχως να συγκρουστούν, επιθυμούν έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει. Η ειρήνη δεν είναι το αντίθετο του πολέμου — είναι η παύση ανάμεσα στις αναμετρήσεις. Είναι η σιωπή πριν το επόμενο βήμα στο σκοτάδι.

 Η ιστορία των ανθρώπων είναι ο πόλεμος — γιατί ο άνθρωπος είναι κίνηση, πάθος, υπέρβαση. Όσο επιθυμεί, όσο δημιουργεί, όσο διεκδικεί το απρόσιτο, θα πολεμά. Όχι για να καταστρέψει, αλλά για να γεννήσει. Και σ’ αυτό το πεδίο, ο πόλεμος είναι ιερός: όχι ως λατρεία της βίας, αλλά ως αλήθεια της φύσης.

 Ο Θεός εκεί δεν έρχεται να σώσει κανέναν. Εμφανίζεται μόνον όταν Τον αξίζεις. Και τότε δεν λέει τίποτα. Απλώς στέκεται δίπλα σου, ματωμένος κι Αυτός — ο ίδιος ο Πόλεμος.

Δημήτρης Βίκτωρ

"Το Κάλλος και το Σφρίγος της Φρίκης" - Ποίημα και απαγγελία : Δημήτρη...

 Το κάλλος και το σφρίγος της φρίκης

 

Ποτέ δεν φώλιαζε στο νου μου η σκέψη αυτή

την έδιωχνα από μέσα μου σαν μια φριχτή αρρώστια

μέχρι που κάτι στίχοι έπεσαν τυχαία εμπρός μου,

στίχοι που έλεγαν γι’ ακραία ομορφιά.

 

Στης Τροίας τον θαυμαστό δρόμο η κλεμμένη κόρη

μέσα στον ήλιο περπατούσε αγέρωχα,

μέσα σε πλήθος που μ’ ευλάβεια εστήθη εμπρός της

κι αυτή με βήμα αργό, περήφανη, με βλέμμα αλαζόνα.

 

Στους άνδρες έπεσε αργός σφυγμός

και στις γυναίκες φθόνος φυσικός.

Οι γέροντες και οι γερόντισσες έσκυψαν ταπεινά στη γη,

ντρεπόμενοι μπροστά στο κάλλος και το σφρίγος.

 

Η ποίησις ιδανικά το περιγράφει

κι εγώ θα πορευτώ μ’ αυτό

σαν μια ελαφριά παρηγορία καθώς δεν είμαι μόνο εγώ

που ζω την έκπληξη των γηρατειών της φρίκης.

 

Δημήτρης Βίκτωρ
Μάιος - 2013

 

 ..........................................................................................................

Το ποίημα "Το κάλλος και το σφρίγος της φρίκης" του Δημήτρη Βίκτωρ συνδυάζει την έννοια της ομορφιάς και του σφρίγους με μια αίσθηση βαθιάς απογοήτευσης και συνειδητοποίησης των αναπόφευκτων γηρατειών και της φθοράς. Το ποίημα αντλεί έμπνευση από τον κόσμο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και ποίησης, με την εικόνα της Ελένης της Τροίας να αποτελεί κεντρικό στοιχείο, και τοποθετεί την αναζήτηση του κάλλους εν μέσω της ανθρώπινης ματαιότητας.

Ανάλυση και Σχολιασμός:

1. Θέμα και Σύνδεση με την Αρχαία Μυθολογία: Το ποίημα αναφέρεται στην Ελένη της Τροίας, τη "κλεμμένη κόρη", που περπατά αγέρωχα στο δρόμο της Τροίας, κάτω από τον ήλιο, με το πλήθος να τη θαυμάζει. Η εικόνα αυτή αντλείται από την αρχαία μυθολογία και φέρνει στο προσκήνιο τη δύναμη και την επιρροή της ομορφιάς. Η Ελένη αντιπροσωπεύει την ακραία ομορφιά που κατακλύζει τον κόσμο, προκαλώντας δέος, φθόνο και μια αίσθηση αδυναμίας στους θεατές. Το ποίημα περιγράφει την αντίδραση των ανθρώπων απέναντι στην ομορφιά – οι άνδρες με αργό σφυγμό, οι γυναίκες με φυσικό φθόνο, και οι γέροντες με ταπείνωση – υπογραμμίζοντας τη δύναμη του κάλλους να προκαλεί διαφορετικές συναισθηματικές αντιδράσεις.

2. Ομορφιά και Φρίκη: Η αντίθεση ανάμεσα στο κάλλος και τη φρίκη είναι κεντρική στο ποίημα. Η ομορφιά της Ελένης είναι τόσο απόλυτη που συνοδεύεται από αλαζονεία και δημιουργεί μια αίσθηση δέους που ταυτόχρονα φέρνει και φρίκη. Η "φρίκη" εδώ συνδέεται με την επίγνωση της φθοράς και των γηρατειών, που αντιπαρατίθενται με την εικόνα της νεανικής, αλαζονικής ομορφιάς της Ελένης. Ο αφηγητής αναφέρεται στα "γηρατειά της φρίκης", εκφράζοντας την προσωπική του συνειδητοποίηση της φθοράς και την αδυναμία να συγκριθεί με την ακραία ομορφιά.

3. Η Αποστασιοποίηση και η Παρατήρηση: Ο αφηγητής στο ποίημα παρατηρεί την εικόνα της ομορφιάς της Ελένης και νιώθει αποστασιοποιημένος από αυτήν. Δεν συμμετέχει στον θαυμασμό ή στον φθόνο, αλλά αντίθετα προσπαθεί να κατανοήσει το νόημα και την επίδραση της ομορφιάς. Οι στίχοι που "έπεσαν τυχαία εμπρός του", που μιλούν για την "ακραία ομορφιά", προκαλούν στον αφηγητή μια νέα σκέψη που μέχρι τότε προσπαθούσε να διώξει σαν "μια φριχτή αρρώστια". Αυτό δείχνει τη δύναμη της ποίησης να μας φέρνει αντιμέτωπους με τις βαθύτερες αλήθειες, ακόμα και αυτές που θέλουμε να αποφύγουμε.

4. Η Φθορά και η Παρηγοριά: Η τελευταία στροφή του ποιήματος φέρνει την αίσθηση της φθοράς και της ματαιότητας των γηρατειών. Ο αφηγητής αισθάνεται την "έκπληξη των γηρατειών της φρίκης" – τη συνειδητοποίηση ότι η νεότητα και το κάλλος είναι φευγαλέα και ότι ο ίδιος βιώνει την αναπόφευκτη φθορά. Παρ’ όλα αυτά, η "ποίησις" προσφέρει μια "ελαφριά παρηγορία", καθώς ο αφηγητής αναγνωρίζει ότι δεν είναι μόνος σε αυτή την εμπειρία. Η ποίηση προσφέρει την αίσθηση ότι η ανθρώπινη εμπειρία είναι κοινή και ότι η φθορά και τα γηρατειά δεν είναι μοναδικά, αλλά μέρος της ανθρώπινης μοίρας.

5. Γλώσσα και Ύφος: Η γλώσσα του ποιήματος είναι έντονα ποιητική, με αναφορές στην αρχαία ελληνική ποίηση και μυθολογία. Η χρήση περιγραφών όπως "κλεμμένη κόρη", "αργός σφυγμός", και "γηρατειών της φρίκης" δημιουργεί μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στην ομορφιά και τη φθορά. Το ύφος είναι μελαγχολικό, αλλά και στοχαστικό, με μια αίσθηση αποδοχής της πραγματικότητας της φθοράς, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να βρει μια μορφή παρηγοριάς μέσα από την ποίηση και την τέχνη.

6. Αλληλεπίδραση της Ομορφιάς με τον Κόσμο: Η περιγραφή της αντίδρασης των ανδρών, των γυναικών, και των γερόντων στην ομορφιά της Ελένης αναδεικνύει τη δύναμη της ομορφιάς να προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα στους ανθρώπους. Οι άνδρες επηρεάζονται φυσιολογικά, οι γυναίκες αισθάνονται φθόνο, και οι γέροντες αισθάνονται ντροπή και ταπείνωση μπροστά στο νεανικό κάλλος και τη δύναμη της ζωής. Αυτή η αλληλεπίδραση δείχνει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης αντίδρασης απέναντι στην ομορφιά, και την επίδρασή της σε όλες τις φάσεις της ζωής.

Συμπεράσματα:

Το "Το κάλλος και το σφρίγος της φρίκης" είναι ένα ποίημα που διερευνά την έννοια της ομορφιάς και της φθοράς, και τη σύνθετη αντίδραση του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα δύο αντίθετα στοιχεία. Η εικόνα της Ελένης της Τροίας γίνεται το σύμβολο της ακραίας ομορφιάς που προκαλεί δέος, αλαζονεία και φρίκη, και αντιπαρατίθεται με τη συνειδητοποίηση της φθοράς και των γηρατειών. Ο αφηγητής προσπαθεί να βρει μια μορφή παρηγοριάς μέσω της ποίησης, αναγνωρίζοντας ότι η φθορά είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Το ποίημα αναδεικνύει την αμφισημία της ομορφιάς – ως κάτι που προκαλεί θαυμασμό αλλά και φέρνει συνειδητοποίηση της προσωρινότητας της ζωής – και μας υπενθυμίζει ότι η ακραία ομορφιά μπορεί να φέρει μαζί της και το αίσθημα της ματαιότητας.

 

 

«Σινέ Απόλλων» -- Ποίημα - Σύνθεση: Δημήτρης Βίκτωρ

 

Σινέ  Απόλλων

 Είναι ζεστό βραδάκι στο καλοκαιράκι

και η λεμονάδα θα παρηγορήσει την αναμονή

όπου να ’ναι θα ακουστεί ο θόρυβος από τη μηχανή

της δέσμης η μαγεία θα κινήσει

και το ταξίδι στην οθόνη θ’ αρχινήσει.

 

Κάπου πηγάζει ένα φώς που σκίζει το σκοτάδι

με παιχνιδίσματα η δέσμη του κυριαρχεί

όλοι εκστατικοί γι’ αυτό που θα συμβεί

για ό,τι λέει παρακάτω η ιστορία.

 

Έχει αγωνία αυτό το έργο, δύσκολο να μαντέψεις

ποιος είν’ αυτός που θα προδώσει, ποιος θ’ αγαπηθεί

ποιός είναι ο καλός και ποιός ο δίκαιος

αυτός ο ήρωας που θα φανεί εκεί στο τέλος.

 

Περνούν σκηνές γυρίζει η ταινία

είναι παλιά ιστορία που έρχεται από το παρελθόν

σκούρες εναλλαγές με φώτα η αγωνία σε σιγή

στην κορυφαία τη στιγμή η μουσική ηχεί

σε λίγο ησυχία απόλυτη, φριχτή αναμονή

μόνο το γρύλισμα της μηχανής ακούγεται

δηλώνοντας πως το μαρτύριο ποτέ δεν τελειώνει.

 

Ηθοποιοί μου πεθαμένοι, ήρωες αγαπημένοι

στα γκρίζα χρώματα όλη σας η πλοκή

οι ιστορίες ζωντανές και φωτεινές

δράματα μ’ αγωνίες, γέλια με κωμωδίες

μονομαχίες, περιπέτειες γιγάντων, τραγωδίες.

 

Έρχεται διακοπή στην πιο καλή στιγμή

διάλειμμα για λίγο, ώρα για λεμονάδα πάλι

συζήτηση αν έγινε ως τώρα κατανοητό

το θέμα της υπόθεσης, το ψυχολογικό…

 

Τελειώνει το διάλειμμα, το αυτί προσηλωμένο εκεί

που θ’ ακουστεί ξανά της μηχανής το γρύλισμα

καθώς το φιλμ το δρόμο του ξανά θ’ αρχίσει

κομμάτι από ευτυχία στα σκοτάδια να χαρίσει!...

 Δημήτρης Βίκτωρ
Αύγουστος-2013

 

 

" Δάκρυ βροχής " - Ποίημα - Σύνθεση: Δημήτρης Βίκτωρ

 

Δάκρυ Βροχής

 

Μία σταγόνα της βροχής φύλαξα στην καρδιά μου

το σχήμα και τον ήχο της μέχρι τα γηρατειά μου

ήταν της νιότης η στιγμή στα χρόνια τ’ ακριβά μου

χωρίς απώλειες, όλο φως σ’ όλη την ομορφιά μου.

 

Ήρθαν θεές οι εποχές μέσα στους οπωρώνες

άνοιξες και καλόκαιρα, φθινόπωρα, χειμώνες

πάντα χυμούς μου δίνανε σε θαυμαστά αγγεία

που έπινα και κύλαγε του χρόνου η αγωνία.

 

Ώσπου μια μέρα με βροχή και ήλιο μες στα νέφη

κάτι σαν να διέκρινα, κάτι σαν να μου γνέφει

καθώς τα μάτια της αργά άνοιξαν τα μεγάλα

και σμίξανε τα δάκρυα μαζί με την ψιχάλα.

 

Σα να ’ξερα και κράτησα την πιο μικρή τη στάλα

έτσι, για μια παρηγοριά στα χρόνια τα μεγάλα

τον ήχο της σαν μουσική μέσα στην ακοή μου

και το υγρό στοιχείο της, δάκρυ μες στην ψυχή μου.

 

Δημήτρης Βίκτωρ

Ιούλιος - 2013

 

 

" Δάκρυ βροχής " -- Ποίημα - Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

 

Δάκρυ Βροχής

 

 Μία σταγόνα της βροχής φύλαξα στην καρδιά μου

το σχήμα και τον ήχο της μέχρι τα γηρατειά μου

ήταν της νιότης η στιγμή στα χρόνια τ’ ακριβά μου

χωρίς απώλειες, όλο φως σ’ όλη την ομορφιά μου.

 

Ήρθαν θεές οι εποχές μέσα στους οπωρώνες

άνοιξες και καλόκαιρα, φθινόπωρα, χειμώνες

πάντα χυμούς μου δίνανε σε θαυμαστά αγγεία

που έπινα και κύλαγε του χρόνου η αγωνία.

 

Ώσπου μια μέρα με βροχή και ήλιο μες στα νέφη

κάτι σαν να διέκρινα, κάτι σαν να μου γνέφει

καθώς τα μάτια της αργά άνοιξαν τα μεγάλα

και σμίξανε τα δάκρυα μαζί με την ψιχάλα.

 

Σα να ’ξερα και κράτησα την πιο μικρή τη στάλα

έτσι, για μια παρηγοριά στα χρόνια τα μεγάλα

τον ήχο της σαν μουσική μέσα στην ακοή μου

και το υγρό στοιχείο της, δάκρυ μες στην ψυχή μου.

 

 Δημήτρης Βίκτωρ

Ιούλιος - 2013

 

« Σινέ Απόλλων » --- Ποίημα - Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

 

Σινέ  Απόλλων

 

Είναι ζεστό βραδάκι στο καλοκαιράκι

και η λεμονάδα θα παρηγορήσει την αναμονή

όπου να ’ναι θα ακουστεί ο θόρυβος από τη μηχανή

της δέσμης η μαγεία θα κινήσει

και το ταξίδι στην οθόνη θ’ αρχινήσει.

 

Κάπου πηγάζει ένα φώς που σκίζει το σκοτάδι

με παιχνιδίσματα η δέσμη του κυριαρχεί

όλοι εκστατικοί γι’ αυτό που θα συμβεί

για ό,τι λέει παρακάτω η ιστορία.

 

Έχει αγωνία αυτό το έργο, δύσκολο να μαντέψεις

ποιος είν’ αυτός που θα προδώσει, ποιος θ’ αγαπηθεί

ποιός είναι ο καλός και ποιός ο δίκαιος

αυτός ο ήρωας που θα φανεί εκεί στο τέλος.

 

Περνούν σκηνές γυρίζει η ταινία

είναι παλιά ιστορία που έρχεται από το παρελθόν

σκούρες εναλλαγές με φώτα η αγωνία σε σιγή

στην κορυφαία τη στιγμή η μουσική ηχεί

σε λίγο ησυχία απόλυτη, φριχτή αναμονή

μόνο το γρύλισμα της μηχανής ακούγεται

δηλώνοντας πως το μαρτύριο ποτέ δεν τελειώνει.

 

Ηθοποιοί μου πεθαμένοι, ήρωες αγαπημένοι

στα γκρίζα χρώματα όλη σας η πλοκή

οι ιστορίες ζωντανές και φωτεινές

δράματα μ’ αγωνίες, γέλια με κωμωδίες

μονομαχίες, περιπέτειες γιγάντων, τραγωδίες.

 

Έρχεται διακοπή στην πιο καλή στιγμή

διάλειμμα για λίγο, ώρα για λεμονάδα πάλι

συζήτηση αν έγινε ως τώρα κατανοητό

το θέμα της υπόθεσης, το ψυχολογικό…

 

Τελειώνει το διάλειμμα, το αυτί προσηλωμένο εκεί

που θ’ ακουστεί ξανά της μηχανής το γρύλισμα

καθώς το φιλμ το δρόμο του ξανά θ’ αρχίσει

κομμάτι από ευτυχία στα σκοτάδια να χαρίσει!...

 

 Δημήτρης Βίκτωρ

Αύγουστος-2013

 

 

" Α Ι Γ Α Ι Ο " ------ Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ

"ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ"

 

" ΜΕΓΑΛΩΝΩ" - Ποίημα:Δημήτρης Βίκτωρ --- Απαγγελία: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρο...

" WHO AM I " -Poem - D. VICTOR - Recitation: Konstantinos Tzoumas - ...

" ΣΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ " - Ποίημα - Απαγγελία - Μελοποίηση - Σύνθεση : Δημήτρης Βίκτωρ

 

Στο γηροκομείο

 

Με σπάνιο ήχο έκλεισε πίσω η πρώτη πόρτα

κτύπησε ο χρόνος γι’ αλλαγή με της ανάγκης την στροφή

ανήμπορος στην συντροφιά, αδύναμος σε μοναξιά

κι μνήμη πλέον δεν βοηθά πού το κλειδί να κρύψει.

 

Ο γιός κι κόρη ευγενικά τώρα τον συντροφεύουν

κάπου ξανά με λόγια απλά κουράγιο δίνουν, θάρρος:

«Θάχεις παρέα συντροφιά, με φίλους θα περνάς καλά

θα σε φροντίζουν και εμείς θα σου τηλεφωνούμε».

 

Δεύτερη πόρτα αθόρυβα σφραγίζει την σιωπή

νέο κρεβάτι, πάπλωμα, παράξενα σεντόνια

να συνηθίσει δείχνει απλό μα δύσκολο για ποιό σκοπό

πόσο θα είναι και για τί, για ποιον να συνεχίσει.

 

Εξάρτηση στα πιο απλά και φόβος καθημερινά

σ’ ανάμνηση βυθίζεται και στην παλιά του δόξα

στιγμές που τότε άστραφταν, δειλά τον πλημμυρίζουν

κι αφήνεται όσο μπορεί πολύ να διαρκέσουν.

 

Μα όσο και να προσπαθεί με διακοπή θα ταραχτεί

ήρθε η ώρα φαγητού σαν χθες την ίδια ώρα

ύστερα η ξεκούραση παρόμοια ανία

και οι κινήσεις του αργές μ’ ακρίβεια, προσεχτικές.

 

«Χάθηκε η επίσκεψη κι αυτόν τον μαύρο μήνα

πως νάναι τώρα τα παιδιά, άραγε ευτυχισμένα;

Ίσως δεν προλαβαίνουνε ναρθούν για να με δουν

πολλές δουλειές, απ’ το τηλέφωνο κάποτε θα μου πουν…».

 

Δημήτρης Βίκτωρ

Φεβρουάριος/2022