"ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΧΡΟΝΟΣ" ---- ΡΟΥΚ & ΒΙΚΤΩΡ ---- "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" -- (Απόσπασμα)

"Το Κάλλος και το Σφρίγος της Φρίκης" - Ποίημα και απαγγελία : Δημήτρη...

 Το κάλλος και το σφρίγος της φρίκης

 

Ποτέ δεν φώλιαζε στο νου μου η σκέψη αυτή

την έδιωχνα από μέσα μου σαν μια φριχτή αρρώστια

μέχρι που κάτι στίχοι έπεσαν τυχαία εμπρός μου,

στίχοι που έλεγαν γι’ ακραία ομορφιά.

 

Στης Τροίας τον θαυμαστό δρόμο η κλεμμένη κόρη

μέσα στον ήλιο περπατούσε αγέρωχα,

μέσα σε πλήθος που μ’ ευλάβεια εστήθη εμπρός της

κι αυτή με βήμα αργό, περήφανη, με βλέμμα αλαζόνα.

 

Στους άνδρες έπεσε αργός σφυγμός

και στις γυναίκες φθόνος φυσικός.

Οι γέροντες και οι γερόντισσες έσκυψαν ταπεινά στη γη,

ντρεπόμενοι μπροστά στο κάλλος και το σφρίγος.

 

Η ποίησις ιδανικά το περιγράφει

κι εγώ θα πορευτώ μ’ αυτό

σαν μια ελαφριά παρηγορία καθώς δεν είμαι μόνο εγώ

που ζω την έκπληξη των γηρατειών της φρίκης.

 

Δημήτρης Βίκτωρ
Μάιος - 2013

 

 ..........................................................................................................

Το ποίημα "Το κάλλος και το σφρίγος της φρίκης" του Δημήτρη Βίκτωρ συνδυάζει την έννοια της ομορφιάς και του σφρίγους με μια αίσθηση βαθιάς απογοήτευσης και συνειδητοποίησης των αναπόφευκτων γηρατειών και της φθοράς. Το ποίημα αντλεί έμπνευση από τον κόσμο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και ποίησης, με την εικόνα της Ελένης της Τροίας να αποτελεί κεντρικό στοιχείο, και τοποθετεί την αναζήτηση του κάλλους εν μέσω της ανθρώπινης ματαιότητας.

Ανάλυση και Σχολιασμός:

1. Θέμα και Σύνδεση με την Αρχαία Μυθολογία: Το ποίημα αναφέρεται στην Ελένη της Τροίας, τη "κλεμμένη κόρη", που περπατά αγέρωχα στο δρόμο της Τροίας, κάτω από τον ήλιο, με το πλήθος να τη θαυμάζει. Η εικόνα αυτή αντλείται από την αρχαία μυθολογία και φέρνει στο προσκήνιο τη δύναμη και την επιρροή της ομορφιάς. Η Ελένη αντιπροσωπεύει την ακραία ομορφιά που κατακλύζει τον κόσμο, προκαλώντας δέος, φθόνο και μια αίσθηση αδυναμίας στους θεατές. Το ποίημα περιγράφει την αντίδραση των ανθρώπων απέναντι στην ομορφιά – οι άνδρες με αργό σφυγμό, οι γυναίκες με φυσικό φθόνο, και οι γέροντες με ταπείνωση – υπογραμμίζοντας τη δύναμη του κάλλους να προκαλεί διαφορετικές συναισθηματικές αντιδράσεις.

2. Ομορφιά και Φρίκη: Η αντίθεση ανάμεσα στο κάλλος και τη φρίκη είναι κεντρική στο ποίημα. Η ομορφιά της Ελένης είναι τόσο απόλυτη που συνοδεύεται από αλαζονεία και δημιουργεί μια αίσθηση δέους που ταυτόχρονα φέρνει και φρίκη. Η "φρίκη" εδώ συνδέεται με την επίγνωση της φθοράς και των γηρατειών, που αντιπαρατίθενται με την εικόνα της νεανικής, αλαζονικής ομορφιάς της Ελένης. Ο αφηγητής αναφέρεται στα "γηρατειά της φρίκης", εκφράζοντας την προσωπική του συνειδητοποίηση της φθοράς και την αδυναμία να συγκριθεί με την ακραία ομορφιά.

3. Η Αποστασιοποίηση και η Παρατήρηση: Ο αφηγητής στο ποίημα παρατηρεί την εικόνα της ομορφιάς της Ελένης και νιώθει αποστασιοποιημένος από αυτήν. Δεν συμμετέχει στον θαυμασμό ή στον φθόνο, αλλά αντίθετα προσπαθεί να κατανοήσει το νόημα και την επίδραση της ομορφιάς. Οι στίχοι που "έπεσαν τυχαία εμπρός του", που μιλούν για την "ακραία ομορφιά", προκαλούν στον αφηγητή μια νέα σκέψη που μέχρι τότε προσπαθούσε να διώξει σαν "μια φριχτή αρρώστια". Αυτό δείχνει τη δύναμη της ποίησης να μας φέρνει αντιμέτωπους με τις βαθύτερες αλήθειες, ακόμα και αυτές που θέλουμε να αποφύγουμε.

4. Η Φθορά και η Παρηγοριά: Η τελευταία στροφή του ποιήματος φέρνει την αίσθηση της φθοράς και της ματαιότητας των γηρατειών. Ο αφηγητής αισθάνεται την "έκπληξη των γηρατειών της φρίκης" – τη συνειδητοποίηση ότι η νεότητα και το κάλλος είναι φευγαλέα και ότι ο ίδιος βιώνει την αναπόφευκτη φθορά. Παρ’ όλα αυτά, η "ποίησις" προσφέρει μια "ελαφριά παρηγορία", καθώς ο αφηγητής αναγνωρίζει ότι δεν είναι μόνος σε αυτή την εμπειρία. Η ποίηση προσφέρει την αίσθηση ότι η ανθρώπινη εμπειρία είναι κοινή και ότι η φθορά και τα γηρατειά δεν είναι μοναδικά, αλλά μέρος της ανθρώπινης μοίρας.

5. Γλώσσα και Ύφος: Η γλώσσα του ποιήματος είναι έντονα ποιητική, με αναφορές στην αρχαία ελληνική ποίηση και μυθολογία. Η χρήση περιγραφών όπως "κλεμμένη κόρη", "αργός σφυγμός", και "γηρατειών της φρίκης" δημιουργεί μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στην ομορφιά και τη φθορά. Το ύφος είναι μελαγχολικό, αλλά και στοχαστικό, με μια αίσθηση αποδοχής της πραγματικότητας της φθοράς, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να βρει μια μορφή παρηγοριάς μέσα από την ποίηση και την τέχνη.

6. Αλληλεπίδραση της Ομορφιάς με τον Κόσμο: Η περιγραφή της αντίδρασης των ανδρών, των γυναικών, και των γερόντων στην ομορφιά της Ελένης αναδεικνύει τη δύναμη της ομορφιάς να προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα στους ανθρώπους. Οι άνδρες επηρεάζονται φυσιολογικά, οι γυναίκες αισθάνονται φθόνο, και οι γέροντες αισθάνονται ντροπή και ταπείνωση μπροστά στο νεανικό κάλλος και τη δύναμη της ζωής. Αυτή η αλληλεπίδραση δείχνει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης αντίδρασης απέναντι στην ομορφιά, και την επίδρασή της σε όλες τις φάσεις της ζωής.

Συμπεράσματα:

Το "Το κάλλος και το σφρίγος της φρίκης" είναι ένα ποίημα που διερευνά την έννοια της ομορφιάς και της φθοράς, και τη σύνθετη αντίδραση του ανθρώπου απέναντι σε αυτά τα δύο αντίθετα στοιχεία. Η εικόνα της Ελένης της Τροίας γίνεται το σύμβολο της ακραίας ομορφιάς που προκαλεί δέος, αλαζονεία και φρίκη, και αντιπαρατίθεται με τη συνειδητοποίηση της φθοράς και των γηρατειών. Ο αφηγητής προσπαθεί να βρει μια μορφή παρηγοριάς μέσω της ποίησης, αναγνωρίζοντας ότι η φθορά είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Το ποίημα αναδεικνύει την αμφισημία της ομορφιάς – ως κάτι που προκαλεί θαυμασμό αλλά και φέρνει συνειδητοποίηση της προσωρινότητας της ζωής – και μας υπενθυμίζει ότι η ακραία ομορφιά μπορεί να φέρει μαζί της και το αίσθημα της ματαιότητας.

 

 

« Εδώ είμαι εγώ » -- Στίχοι - Σύνθεση: Δημήτρης Βίκτωρ -- ( ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΒΙΚΤΩΡ )

 

" ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ " - Ποίημα του Δ. Βίκτωρ - Απαγγέλλει ο ίδιος

" ΣΤΟ ΒΡΑΔΥΝΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ " -- Ποίημα - Σύνθεση: Δημήτρης Βίκτωρ -- Ερμηνεία: Νάγια Ράπτη

                                                           Στο Βραδινό ραντεβού

 

Στο βραδινό σου ραντεβού υπάρχει ένας φόβος

κυκλοφορούν τα ένστικτα, η μέθη και ο τρόμος

το σκότος δεν φωτίζεται κρύβει τα μυστικά του

ο έρωτας, μες στη σιωπή, γράφει τα δράματά του.

 

Στο βραδινό το ραντεβού, προτού να ξημερώσει

υπάρχει ένα μυστήριο, μπορεί να σε σκοτώσει

ο Χίτσκοκ τό ’ξερε αυτό, γι’ αυτό κι από συνήθεια

τους δολοφόνους έκρυβε μέσα στην άγρια νύχτα.

 

Η νύχτα, στο συνήθειο της, σε βάζει να κοιμάσαι

μα αν στο ξύπνιο βρίσκεσαι, να μην ξενοκοιμάσαι

στου Άλαν Πόε δράματα μπορεί και να μπλεχτείς

στου Στήβεν Κινγκ θρίλερ να μπεις ν’ αποκεφαλιστείς!

 

Στο βραδινό σου ραντεβού, λαχτάρα, προσμονή

κρύβεται το μυστήριο για ό,τι θα συμβεί

ο κάθε ένας συντροφιά ψάχνει μες στην σκιά του

ο έρωτας, μ’ άλλη μορφή, δείχνει και τα φριχτά του!

 

Δημήτρης Βίκτωρ

Φεβρουάριος/2019

 

"Σαν αστραπές" - Ποίημα και Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

«Ποιο ρόλο παίζει η ποίηση στην προσωπική σας ζωή;»

 Αυτό ήταν ερώτημα σε πανελλήνιες εξετάσεις.

Προφανώς ξάφνιασε το ερώτημα. Συγχρόνως όμως, ανέβασε την Ποίηση σε κάτι σοβαρό.

Σίγουρα αναρωτήθηκαν οι πιο πολλοί εξεταζόμενοι:

Μα είναι τόσο σημαντική η ποίηση και μας ρωτάνε κάτι τέτοιο;

Αλλά και οι περισσότεροι γονείς το ίδιο αναρωτήθηκαν!

Και είναι φυσικό, αφού από τα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων, διαβάζουν βιβλία οι δέκα χιλιάδες περίπου και ποίηση κάπου δύο χιλιάδες.

Τώρα γι' αυτούς τους 2000 η απάντηση είναι εύκολη.

Για τους υπόλοιπους….. Αυτοί πρέπει να μαντέψουν και να αυτοσχεδιάσουν.

Αλλά με το ψάξιμο αυτό, για την αξία της «άχρηστης» για πολλούς ποιήσεως, θα γίνουν πιο σοφοί!

 

Ο γονιός διάβασε ένα ποίημα στα παιδιά του και εκείνα δυσαρεστημένα για μια ακόμη φορά, ρώτησαν:

 Μα καλά γιατί μας διαβάζεις ποιήματα; Τι αξία έχει αυτό:

Και ο γονιός απάντησε:

 Γιατί η Ποίηση, όπως και όλες οι τέχνες, είναι συντροφιά και παρηγοριά στον άνθρωπο και ομορφιά στην σκέψη του και την ζωή του.

Είναι μοχλός διαμόρφωσης της ποιότητάς σου. Κάθε τέχνη είναι Ποίηση.

Και χωρίς Ποίηση, επιβιώνεις… Αλλά, πως να ζήσεις;

Τυχερά αυτά τα παιδιά που έκαναν κάποτε την ερώτηση και είναι έτοιμα να αριστεύσουν στην απάντηση!

Δημήτρης Βίκτωρ

"ΜΝΗΜΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ" - (1939 - 2020) -------- Αφιέρωμα από τον Δημήτρη...

"ΑΥΓΟ ΦΙΔΙΟΥ" --- ( Νυρεμβέργη - 2) - Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ - Απαγγε...

Σινέ Απόλλων

Σινέ  Απόλλων

Είναι ζεστό βραδάκι στο καλοκαιράκι

και η λεμονάδα θα παρηγορήσει την αναμονή

όπου να ’ναι θα ακουστεί ο θόρυβος από τη μηχανή

της δέσμης η μαγεία θα κινήσει

και το ταξίδι στην οθόνη θ’ αρχινήσει.

Κάπου πηγάζει ένα φώς που σκίζει το σκοτάδι

με παιχνιδίσματα η δέσμη του κυριαρχεί

όλοι εκστατικοί γι’ αυτό που θα συμβεί

για ό,τι λέει παρακάτω η ιστορία.

Έχει αγωνία αυτό το έργο, δύσκολο να μαντέψεις

ποιος είν’ αυτός που θα προδώσει, ποιος θ’ αγαπηθεί

ποιός είναι ο καλός και ποιός ο δίκαιος

αυτός ο ήρωας που θα φανεί εκεί στο τέλος.

Περνούν σκηνές γυρίζει η ταινία

είναι παλιά ιστορία που έρχεται από το παρελθόν

σκούρες εναλλαγές με φώτα, η αγωνία σε σιγή

στην κορυφαία τη στιγμή η μουσική ηχεί

σε λίγο ησυχία απόλυτη, φριχτή αναμονή

μόνο το γρύλισμα της μηχανής ακούγεται

δηλώνοντας πως το μαρτύριο ποτέ δεν τελειώνει.

Ηθοποιοί μου πεθαμένοι, ήρωες αγαπημένοι

στα γκρίζα χρώματα όλη σας η πλοκή

οι ιστορίες ζωντανές και φωτεινές

δράματα μ’ αγωνίες, γέλια με κωμωδίες

μονομαχίες, περιπέτειες γιγάντων, τραγωδίες.

Έρχεται διακοπή στην πιο καλή στιγμή

διάλειμμα για λίγο, ώρα για λεμονάδα πάλι

συζήτηση αν έγινε ως τώρα κατανοητό

το θέμα της υπόθεσης, το ψυχολογικό…

Τελειώνει το διάλειμμα, το αυτί προσηλωμένο εκεί

που θ’ ακουστεί ξανά της μηχανής το γρύλισμα

καθώς το φιλμ το δρόμο του ξανά θ’ αρχίσει

κομμάτι από ευτυχία στα σκοτάδια να χαρίσει!...

Δημήτρης Βίκτωρ

ΚΑΒΑΦΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ - Αφήγηση - Δ. Βίκτωρ

Περί Ευτυχίας #1

Κάθε έργο, καλλιτεχνικό και μη, πρέπει να προσεγγίζεται και από την πλευρά που μας φέρνει μέσα στο Όλον. Το ίδιο και η Ευτυχία, ως Τέχνη…

"Η Ευτυχία γεννιέται για να χαθεί. Μόνο όταν χάνεται γίνεται αιώνια"

Δεν ονειρεύονται όλοι οι άνθρωποι. Δεν έχουν όλοι συλλογισμούς ονείρου. Αυτοί που είναι μπολιασμένοι με αυτό, ζουν σε διαφορετικό κόσμο, σε έναν κόσμο μοναχικότητας, που πολλές φορές δεν διακρίνεται από τους πολλούς.

Έχουν αντοχές, πρέπει να έχουν αντοχές γιατί το όνειρο είναι μακρινό και άπιαστο, σαν το ουράνιο τόξο. Κι όμως το κυνηγούν.

Οι απογοητεύσεις θα είναι το βραβείο τους, μάλλον. Στο σύνολο όμως της ζωής κερδίζουν συνειδητοποιώντας πως χάνουν αυτό, που οι περισσότεροι συνηθισμένοι, έχουν κερδίσει.

Οι μεγάλες συγκινήσεις, οι ξεχωριστές, είναι και αυτές για λίγους. Γι’ αυτούς που ξέρουν να διακρίνουν τις αποχρώσεις των χρωμάτων μέσα σε ομίχλη και τις διαφορές των ψιθύρων μέσα στην καθημερινή βουή!

Το «χάπυ έντ», δεν έχει ρόλο εδώ. Η θλίψη είναι ο μοχλός που οδηγεί την συνέχεια.

Όταν τραγουδάς ένα τραγούδι με όλο σου τον έρωτα, όταν κοιτάζεις με την βαθιά σου ματιά το άπιαστο, όταν παίζεις ένα μουσικό κομμάτι που η διάρκειά του μοιάζει αιώνια, τότε μην ζητάς περισσότερα. Κέρδισες ήδη τα πολλά.

Σε μια στιγμή περνάει από μπροστά σου όλη η ζωή σου, όλο σου το όνειρο, αυτό το άπιαστο που σε κρατούσε ζωντανό. Αυτό που φωλιάζει στη μνήμη.

Γιατί αν το όνειρο θα γίνονταν πραγματικότητα, αν το ουράνιο τόξο γίνονταν να το πιάσεις, τότε θα ένοιωθες μικρός και συνηθισμένος.

Αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου. Αν τύχει και κατακτήσει κομμάτι ευτυχίας, αδειάζει και ξαναδειάζει.

Στην σύντομη ζωή, η ανάμνηση είναι ο γίγαντας. Όχι εσύ. Εσύ είσαι ο παρατηρητής στην καλύτερη περίπτωση.

Αν όμως έχεις καταφέρει να ελευθερώνεις τις αισθήσεις σου, τότε θα νιώθεις ευτυχής μέσα στην θλίψη σου γιατί είσαι ο ξεχωριστός που το ορίζει.
Και αυτό, είναι το πολύ!

Δημήτρης Βίκτωρ

IGUASU FALLS - BRASIL

 

'' ΜΟΛΙΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ "- Ζωγραφικός πίνακας του Δημήτρη Βίκτωρ (Λάδι σε καμβά 100 Χ 140)

#Victor_Gallery

«ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΧΡΟΝΟΣ» - ΡΟΥΚ & ΒΙΚΤΩΡ

 

"ΤΑΞΙΔΕΥΤΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ" - Ποίημα και Απαγγελία: Δ. Βίκτωρ

Το ποίημα "ΤΑΞΙΔΕΥΤΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ" το έγραψα πριν δύο χρόνια. Το απήγγειλα και το σκηνοθέτησα πριν από έξι μήνες. Περίμενα κάποια αφορμή για να το αναρτήσω. Σήμερα ήρθε αυτή η στιγμή:

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

«Να βοηθήσει ο Θεός!», λέει…

 

Σε κάθε ανθρώπινη συμφορά βγαίνουν οι ένθεοι πιστοί και εύχονται διάφορα. 
Αν το αποτέλεσμα είναι η δυστυχία, σιγοψιθυρίζουν πως, έτσι αποφάσισε ο θεός για δικούς του μυστικούς λόγους κ.λπ.!

Αν όμως το αποτέλεσμα θα είναι ευχάριστο, τότε ο Θεός τους είναι πρώτη Μούρη και Αυτός είναι που βοήθησε!
Στην περίπτωση των πυρκαγιών, πάλι τα ίδια!

Ευχές στους πυροσβέστες να σβήσουν τις φωτιές με την βοήθεια του θεού!
Στην περίπτωση της πανδημίας, πάλι τα ίδια!

Ευχές στους επιστήμονες να βρουν την λύση με την βοήθεια του θεού!

Δεν κατανοούν οι πιστοί, πως έτσι προσβάλλουν τους πυροσβέστες, προσβάλουν τους Επιστήμονες! 
Όλους αυτούς, που με ακραίες προσπάθειες, χρησιμοποιώντας την λογική και την επιστήμη, θα κατορθώσουν αυτό που ο Θεός τους δεν μπορεί να επιτύχει λόγω της απουσίας Του.

(Αλλά και εδώ έχουμε κάτι επιστήμονες που τρέχουν στις αναστάσεις με τις προσευχές και τα σουδάρια! Άβυσσος! ) .

Και στην επιστήμη και σε κάθε προσπάθεια για να επιτευχθεί ο σκοπός, χρειάζεται πίστη.
 Άλλου είδους πίστη, όμως:
Πίστη στην Λογική, Πίστη στον Σκοπό, Πίστη στην Ανθρωπιά, Πίστη στο Καθήκον, Πίστη στην Ομορφιά της Ζωής για την Τιμή της Ζωής!
 
Αυτή η Πίστη είναι κατάκτηση του Ανθρώπου στη πορεία του εξανθρωπισμού του.

Οι άλλοι, ένθεοι πιστοί, πολύ κουραστικοί μέσα στην ανούσια επανάληψη τους!

 

Δημήτρης Βίκτωρ

" Ξανά στην πόλη " ---- Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ ---- Απαγγελία: Κατερίνα...

Ο ένθεος επιστήμων!

Με αφορμή τα τελευταία σοβαρά και φαιδρά γεγονότα και τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν σε αυτά:

"Ο επιστήμων, για να θεωρηθεί ολοκληρωμένος, πρέπει να είναι άθεος, Υπερήφανος Άθεος.

Ειδάλλως, εάν ζει μέσα στο οξύμωρο και την σύγχυση, είναι παράδειγμα προς αποφυγήν!

Αυτό ισχύει για όλους, βέβαια και όχι μόνον για τους επιστήμονες!

Αυτοί οι τελευταίοι, όμως, δεν επιτρέπεται να πιστεύουν σε μετά θάνατον ζωή, παραδείσους και κολάσεις!

Δεν επιτρέπεται να είναι τόσο ψυχανώμαλοι γιατί προδίδουν με την στάση τους την ανθρώπινη κατάκτηση του νου, την επιστήμη, μέσα στους αιώνες.

Και σε βάθος, υπηρετούν αναγκαστικά την επιστήμη τους πλημμελώς!"

Δημήτρης Βίκτωρ

Μετά τα 29 χρόνια .............................!

“Μετά τα 29 του χρόνια, κανείς δεν θεωρείται νέος”.

Το είπε, μεταξύ αρκετών και ο Καβάφης, το πιστεύω κι εγώ.

Όλα τα φιλοσοφικά, γραπτά και ποιητικά, είναι για την συντήρηση και την παρηγοριά των επόμενων χρόνων της φθοράς.
Οι νέοι τι να τα κάνουν αυτά τα κουραστικά;

Τώρα, όσοι προσποιούνται τους νέους, λόγω ναρκισσισμού, θα το πληρώσουν λόγω άγνοιας βασικής φιλοσοφίας.

Δημήτρης Βίκτωρ