Παρέλαση μελλοντικών ηρώων της Μητέρας Πατρίδος

Πίσω από κάθε φωτογραφία υπάρχει και μια ιστορία.

Έτσι κι εδώ. Προσέξτε:

Ο Βίκτωρ είναι στα δεξιά, τσολιαδάκι στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, τότε.

Αριστερά είναι ο Γιάννης, νυν αντιστράτηγος.

Στη μέση είναι ο Κώστας.

Η κυρία δασκάλα, μαμά του Κώστα, επέβαλε τον γιό της, αν και ήταν από τους τελευταίους μαθητές, να γίνει σημαιοφόρος!

Βούιξε όλο το 6ο Δημοτικό σχολείο τότε από την αδικία.

Αυτά έκανε η κυρά δασκάλα και οι άλλοι δάσκαλοι το δέχτηκαν χωρίς ντροπή!

Θα μου πείτε ότι είναι μικρή ιστορία.

Δεν είναι, αν το καλοσκεφθείτε... Δεν είναι καθόλου μικρή!

(Αυτή είναι η αρχή των δεινών μας, σαν πολιτεία, σαν κράτος, σαν κοινωνία...)

…………………………………………………………………………………………

Ευκαιρία πάντως, δεν δόθηκε να πέσουμε υπέρ βωμών και εστιών.
Ο Κώστας έφυγε πριν πέντε χρόνια από μίζερο έμφραγμα και ο Γιάννης, ο υποστράτηγος, βγήκε στη σύνταξη χωρίς να πολεμήσει. Μάλλον θα πεθάνει άκαπνος.
Εγώ ζω ακόμη από περιέργεια και αν θα γίνει πόλεμος, δεν θα με καλέσουν να πάω λόγω ηλικίας.
Στο μεταξύ όμως, μεγαλώνοντας έγινα αρκετά σοφός για να καταλάβω πως:

« Ο πόλεμος είναι κάποιων πλούσιων που προσπαθούν να προστατέψουν την περιουσία τους, στέλνοντας μεσαίας και χαμηλής κοινωνικής τάξης νέους ανθρώπους να πεθάνουν»

*** Άλλωστε ως συγγραφέας και ποιητής, προσφέρω με μόχθο, πολύ περισσότερα από το να σκοτώνω. Αυτό κι αν είναι ηρωισμός! 

Επιτέλους, ένας ήρωας!

(Τα περί του άλλου ηρωισμού και υπέρ πατρίδος.... ναι......Χμ....Χμ.......)

Δημήτρης Βίκτωρ

OSCARS και πεθαμένοι................!

Παρακολουθούσα την τελετή απονομής των Οscars στο ναό της λάμψης των επίγειων αστέρων και του μάταιου της δόξας.

Ωραία ήταν! Ξεκούραστο θέαμα. Το απήλαυσα!
Πολλοί ταλαντούχοι εκεί, φαίνονταν τυχεροί στη ζωή τους γιατί ασχολούνται με δημιουργίες ονείρων. Είναι μια αλήθεια αυτή, αλλά είναι και μακριά από την πραγματικότητα.
Παρατηρούσα τα αστραφτερά  χαμόγελα, τα ωραία ρούχα, όλα τα ανέμελα και ευτυχισμένα  εκεί μέσα... Ξεχάστηκα για πολύ ώρα.
 
Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα του memorium για τους χαμένους του έτους.

... Και αμέσως σκέφτηκα ότι όλοι αυτοί, θα είναι πεθαμένοι σε κάτι μετρημένα χρόνια! 
Όλοι!...

 Και σε άλλα τόσα λίγα ή λίγο περισσότερα, δεν θα τους θυμάται κανένας, όσο διάσημοι κι αν είναι, γιατί κι αυτοί που θα τους θυμούνται θα πεθάνουν κι αυτοί!

Πολλοί πεθαμένοι εκεί μέσα!... Κι απ' έξω!...

Δημήτρης Βίκτωρ

Η Λεωφόρος του εξανθρωπισμού

Οι ψυχές των ανθρώπων κυβερνώνται από το μίσος και οι πρακτικές των συνόλων υποτάσσονται στην Μισαλλοδοξία.

Αυτό διδάσκει η ιστορία, αυτό ζουν όλες οι γενιές από καταβολής κόσμου.

Η ζωή είναι άδικη. Αυτή ήταν και είναι η ανάγκη επινόησης του Θεού, του όποιου Θεού.
Οι άνθρωποι είναι μόνοι και στην προσπάθειά τους να εξανθρωπιστούν, επικαλούνται την Δικαιοσύνη και την επιδιώκουν, τουλάχιστον στα λεγόμενα, με ευχές και παραινέσεις.

Για να είσαι όμως δίκαιος, έστω σχετικά, θα πρέπει να μπαίνεις πρωτίστως στη θέση του άλλου. Αλλά ο άνθρωπος είναι ελλιπής σε ικανότητα για κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον αν υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ κρατών. Τότε η έννοια κάθε δικαίου εξαφανίζεται και στην θέση του μπαίνει η κατίσχυση, η επιβολή του συμφέροντος με δύναμη.

Οι λαοί νομίζουν πως αποφάσεις παίρνουν οι πολιτικοί, και οι πιστοί όπου γης πως καθορίζουν την μοίρα τους οι θεοί τους.
Τίποτε από όλα αυτά.
Η Μισαλλοδοξία κυβερνά.
Αυτή, που είναι ριζωμένη μέσα στα μυαλά των ανθρώπων σαν ανώτατο ένστικτο.

Το κυνήγι της αγάπης είναι ο δρόμος προς τον χαμένο παράδεισο του ανθρώπου.
Η Αγάπη είναι ανύπαρκτη για το ανθρώπινο γένος, πλην της επιλεκτικής.
Έτσι θα διαφωνούν οι πάντες με τους πάντες.

Τα υπόλοιπα στον μεγάλο Θουκυδίδη, που όποιος τον μελετήσει θα κατανοήσει πως, δεν υπάρχουν λαοί με ταυτότητα, αλλά άνθρωποι που πασχίζουν να επικρατήσουν με κάθε τρόπο και μακριά από δίκαια, διαπερνώντας την λεωφόρο του εξανθρωπισμού με μίσος.

Δημήτρης Βίκτωρ

Η Φρίκη του Νέου Χρόνου

Η αρχή του κάθε Νέου Χρόνου είναι μια Φρίκη!

Σου θυμίζει ότι πέρασε ένας ακόμη χρόνος και ότι πέρασαν τόσα και τόσα χρόνια πριν από αυτόν τον χρόνο...

Σου θυμίζει τους νεκρούς και όσους είναι χαμένοι σαν τους νεκρούς!…

Μόνο οι μικροί στα χρόνια χαίρονται γιατί βιάζονται να μεγαλώσουν.

Όλοι οι υπόλοιποι κοιτάζουν κρυφά μέσα στον καθρέφτη για να δούνε τον παλιό τους εαυτό! Αλλά αυτό που βλέπουν είναι κάθε μέρα και κάτι άλλο.
Οι πιο πολλοί ζουν μέσα στην σπηλιά, εκείνη του Πλάτωνα, και υποφέρουν λιγότερο. Οι ανούσιες παρέες και τα χαχανητά για επιτηδευμένο γέλιο, είναι προϊόντα αυτής της διάσημης σπηλιάς.

Οι άλλοι που κατάφεραν να βγούνε στο φως, είναι ευτυχείς για άλλο λόγο: Αυτοί είναι ευτυχείς γιατί γνωρίζουν την δυστυχία. Την δυστυχία του δικού τους κόσμου και όλου του κόσμου.
Γνωρίζουν για την Ροή της ζωής, αισθάνονται την συνεχή ροή των γεγονότων, αισθάνονται το τέλος.
Γνωρίζουν για την αδικία που κυριαρχεί παντού.
Ξέρουν πως η αγάπη είναι ατομική υπόθεση και πως αυτή όλων των θρησκειών, είναι επιτηδευμένη και επιλεκτική.
Γνωρίζουν πως, αν σε απασχολεί η καθαρή σου συνείδηση, όταν θα νοιώσεις ευτυχής για λίγο, θα αισθανθείς στην συνέχεια την δυστυχία για πολύ. Η φρίκη είναι παντού. Μέσα σε κάθε σπίτι, μέσα στον κόσμο σου και μέσα σε όλον τον κόσμο.

Ό,τι είδες μέχρι τώρα, ό,τι έζησες και είπες, είναι αυτό που θα ζήσεις μέσα στην ευχή σου. Μέσα στην ανούσια ευχή σου!

Μέσα στην φρίκη του τέλους σου, που σχηματίζει το είδωλό σου εκεί μέσα στον καθρέφτη σου.
Μέσα στην φρίκη του συνόλου και την δική σου Φρίκη!

Δεν την είδες μέχρι τώρα; Δεν την αισθάνθηκες;
Είναι θέμα χρόνου... Θα την δεις, θα την ζήσεις και θα την αισθανθείς, την Φρίκη...

Δημήτρης Βίκτωρ

Κάλαντα Χριστουγέννων

Κάλαντα  Χριστουγέννων  

Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι είναι της εποχής

η επίδειξη συμπάθειας κι αγάπης επιλεκτικής

ακόμη και ο πόλεμος κάνει, λέει, μια παύση

κι οι αμαρτωλοί ελπίζουν να συγχωρεθούν με τάξη.

Πόσο γλυκά και τρυφερά είναι τα βλέμματα όλων

τη μέρα την ξεχωριστή, με θαλπωρή στο όλον

σε χαιρετούν ευγενικά με μια καλή ευχή

και οι φτωχοί σαν νοιώθουν πλούσιοι κι αυτοί!

Αλήθεια τα πιστεύετε όλ’  αυτά τ’ αστεία;

Η αγάπη είναι  μακριά, σε πλήρη αφασία

σε σπήλαια ουδέποτε συνέβη να γεννήσει

μωρά σοφά αστραφτερά και θεϊκά στη φύση!

Μένει μόνο η αγάπη σου η διαφορετική

απόλυτα υποκριτική και επιλεκτική

σε γόνους, σε γονείς, σε φίλους κοντινούς

κι αυτή αμφισβητείται πάλι απ’ τους πολλούς!

Η άγια αυτή η μέρα θα κυλήσει σαν  νερό

όλα θα επανέλθουν στο σκληρό φυσιολογικό

θα επιστρέψουν οι φτωχοί στην κακομοίρα μέρα τους

κι οι πλούσιοι στον κόσμο το δικό τους, μα πιο πέρα τους.

Η αγάπη θα κρυφτεί ξανά από ντροπή

ο πόλεμος ξανά στην κορυφή θα εμφανιστεί

η αδικία θα κυριαρχήσει πάλι μες τη γη

κι όλα θα επανέλθουν ξανά, στη μίζερη αρχή!...

Βιτριολήςς – (Ποιητής εκ του προχείρου, έχων μέγεθος Ομήρου)

Οι Φιλόζωοι των Χριστουγέννων

Έρχονται τα Χριστούγεννα και οι φιλόζωοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ξεχύνονται στους... Nαούς των Kρεοπωλείων και στη Μητρόπολη της Βαρβακείου, για να διαλέξουν αρνάκια, γουρουνάκια. γαλοπούλες και άλλα σφαγμένα σφαχτά, γιατί θα πεινάσουν απ’ τη χαρά τους, λόγω της γέννησης εκείνου του παιδιού!

(Τα σκυλάκια και τα γατάκια τα αποφεύγουν γιατί έχουν σκληρό κρέας, λέει!)

Οι φιλόζωοι!... Πολύ συγκινητικό!...

ΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Στην Ελλάδα του σήμερα, κάθε μέρα μοιάζει με δοκιμασία. Βιώνουμε τραγωδίες, κοινωνικές αναταράξεις, οικονομικές στενωπούς. Κι όμως, μέσα σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες, υπάρχουν εκείνοι που –αντί να προτείνουν ουσιαστικές λύσεις ή έστω να δείχνουν σεβασμό προς τον πόνο– επιλέγουν να αλωνίζουν μικροκομματικά, φορώντας τον μανδύα της προστασίας της ηθικής και του δικαίου. Αυτοί οι κατσαπλιάδες της αντιπολίτευσης εμφανίζονται με βαρύγδουπες δηλώσεις για το μεγάλο τους πένθος και την εξεύρεση της αλήθειας, ενώ στην πραγματικότητα, κρύβουν έναν κενό καιροσκοπισμό.

Μιλούν στα κανάλια, ουρλιάζουν σε τηλεπαράθυρα, ανεβάζουν αυθαίρετα «κατηγορώ» στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά οι λέξεις τους δεν συνοδεύονται από καμία υλοποιήσιμη πρόταση, κανένα βάσιμο σχέδιο που θα μπορούσε να δώσει ανάσα και προοπτική στην χώρα. Αρέσκονται να παραμονεύουν κάθε στραβοπάτημα, κάθε ολίσθημα, κι ύστερα ορμούν λυσσαλέα, περιφέροντας σα λάβαρο τη λέξη «ευθύνη» – λες και στόχος τους δεν είναι η αντιμετώπιση των προβλημάτων, αλλά το πώς θα ρίξουν την λάσπη τους πιο εντυπωσιακά, αδιαφορώντας για το καταστροφικό αποτέλεσμα που θα προκαλέσουν οι πράξεις τους.

Στις δύσκολες στιγμές, όταν ο κόσμος απαιτεί σοβαρότητα, ωριμότητα και ουσιαστικό διάλογο, εκείνοι ταμπουρώνονται στα στενά κομματικά χαρακώματα. Εκτοξεύουν ατάκες αερολογίας, δίχως ίχνος πραγματικής ενσυναίσθησης. Τότε είναι που τα κροκοδείλια δάκρυα και οι ανέξοδες καταγγελίες γίνονται η αυλαία ενός κακότεχνου θεάτρου πολιτικής σκοπιμότητας.

Και ενώ ο λαός περιμένει καθαρές εξηγήσεις, πράξεις, μέτρα και λύσεις, το μόνο που εισπράττει είναι δημαγωγικές κορώνες και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Τα κατεστημένα μικροσυμφέροντα, οι διαχρονικές αλληλεξαρτήσεις με συντεχνίες και η μόνιμη γκρίνια με τερατώδη ψέματα θολώνουν το τοπίο, εμποδίζοντας κάθε προοπτική ουσιαστικής αλλαγής. Οι «κατσαπλιάδες» δεν ενδιαφέρονται για το πώς θα αποφευχθεί το επόμενο τραγικό συμβάν. Θέλουν μονάχα να μαζέψουν πόντους από την κατακραυγή, θεωρώντας τον ανθρώπινο πόνο απλώς ως ακόμη ένα βολικό πυροτέχνημα.

Δυστυχώς μεγάλο μέρος του κόσμου, ίσως το μεγαλύτερο, παρασύρεται, δεν βλέπει, δεν αντιλαμβάνεται και κρίνει με το θυμικό. Παγιδεύεται με τις μεθοδεύσεις και τις ανέξοδες καταγγελίες. Δεν αρκεί να πετάς συνθήματα πάνω από τις στάχτες της καταστροφής, δεν αρκεί να λες «φταίνε αυτοί». Χρειάζεται θάρρος να πεις «ας αναλάβουμε κι εμείς το μερίδιο της ευθύνης μας». Χρειάζεται πολιτική εντιμότητα να παρουσιάσεις ρεαλιστικές, εφαρμόσιμες λύσεις και να δουλέψεις σκληρά για να πετύχουν.

Όσο εκείνοι, λοιπόν, παραμένουν στον μικρόκοσμο των κατσαπλιάδικων πρακτικών, τόσο οι πολίτες θα παγιδεύονται, συσσωρεύοντας οργή για ένα σύστημα που μαστίζεται από ανούσιους διαξιφισμούς και αδιάκοπη τοξικότητα. Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: θα καταφέρουμε άραγε κάποτε να φτάσουμε σε έναν ουσιαστικό διάλογο, όπου οι πολιτικές δυνάμεις, αντί να μετράνε πώς θα δυναμιτίσουν η μία την άλλη, θα συνεννοούνται για το κοινό καλό;

Το μέλλον αυτής της χώρας δεν έχει χώρο για κατσαπλιάδες˙ χρειάζεται υπεύθυνους, ειλικρινείς και ικανούς ηγέτες. Και μέχρι να εμφανιστούν πραγματικοί φορείς αλλαγής, η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει βαρύ τίμημα στους ανούσιους τακτικισμούς τους.

Άλλωστε στην ιστορία της Ελλάδας συνέβη τόσες και τόσες φορές. Αυτό παράγει ο λαός της. Δεν υπάρχει ελπίδα…!

Δημήτρης Βίκτωρ

 

  

Οι εφευρέτες των εγκλημάτων πολέμου και οι απόστρατοι σχολιαστές

Τα εγκλήματα πολέμου ήταν εφεύρεση του ανθρώπινου είδους ανέκαθεν.

Η ιστορία των ανθρώπων σε μια αράδα είναι: Ο Πόλεμος.

Ο θεός αυτός, μόλις τον αρχίσουν οι άνθρωποι, γίνεται ανεξέλεγκτος. Γίνεται πραγματικός θεός και το ανθρώπινο είδος αδυνατεί να τον σταματήσει. Κάποια στιγμή σταματάει μόνος του.

Στο μεταξύ, οι υπεύθυνοι γίνονται κτήνη και καθώς συνηθίζουν τις κτηνωδίες τους, γίνονται ακόμη μεγαλύτερα κτήνη. Τα απόλυτα!

Σπεύδουν οι αναλυτές, σπεύδουν οι φιλόσοφοι, σπεύδουν οι δημοσιογράφοι, τρέχουν και οι στρατιωτικοί που σπούδασαν τον πόλεμο, να πουν ως ειδικοί, να εξηγήσουν.
Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα,  συνήθως είναι απόστρατοι καραβανάδες, άκαπνοι και απόλεμοι! Αλλά ξέρουν! Τους φωνάζουν στα κανάλια σωρηδόν (καθότι και τζάμπα) και αρχίζουν τις ανεύθυνες παρλαπίπες!

Φιγούρα στους συναδέλφους, φιγούρα στην οικογένεια, φιγούρα και χαβαλέ, γενικώς.

Συχνά επικαλούνται και τον Θουκυδίδη. Λένε μερικές ατάκες του για την επερχόμενη τιμωρία των εμπλεκομένων, λόγω των ύβρεων. Επίσης και οπωσδήποτε για το δίκαιο, (από τον διάλογο των Αθηναίων με τους Μηλίους στον Πελοποννησιακό πόλεμο) και κάτι άλλα, αλλά πάντα με θαυμασμό για τις επιχειρήσεις, για τις τακτικές, για τα οπλικά συστήματα, για τον πόλεμο!

Βέβαια αφού αναφέρονται στον Θουκυδίδη, θα έπρεπε να πουν και την ουσία των γραφομένων του και όχι μόνον επιλεκτικές ατάκες. Δεν ξέρω αν διάβασαν τον Θουκυδίδη, πως τον διάβασαν ή αν τον διάβασαν καν!

Ο Θουκυδίδης δεν περιγράφει επιλεκτικά αυτά που διδάσκονται στο σχολείο και στις στρατιωτικές σχολές, αλλά κυρίως περιγράφει τις θηριωδίες των ανθρώπων στον πόλεμο, την μεταμόρφωσή τους σε κατσαπλιάδες, σε κτήνη, την απουσία κάθε ηθικής και την μικρότητα του ανθρώπινου ασήμαντου είδους στον πλανήτη.

Ναι! Τους Έλληνες περιγράφει και κυρίως τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες.

Οι θηριωδίες του πολέμου λοιπόν, καθώς και τα εγκλήματα πολέμου, είναι και αυτά εφαρμοσμένα καί από τους Έλληνες, τους υπέροχους, τους μοναδικούς!

Όλοι οι άλλοι μιμητές.

Και οι απόστρατοι σχολιαστές, μιμητές της μιμητικής για σφαλιάρες…! 

Δημήτρης Βίκτωρ

ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΝΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

 

Περί των Χειρότερων...

Η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.

Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία.

Τα κίνητρα για ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι ποτέ αθώα.

Η δίψα για εξουσία δεν έχει σχέση με αλτρουϊσμό, ούτε με αίσθημα δικαίου και κοινωνικής προσφοράς.

Οι άνθρωποι αυτοί διακατέχονται από αισθήματα κατωτερότητας και προσπαθούν να το κρύψουν. Προσπαθούν να πείσουν και να πειστούν πως κάτι αξίζουν.

Πρέπει να υπάρχει η ροπή στο ψέμα γιατί η ενασχόληση με την πολιτική δεν έχει ηθικούς φραγμούς. Είναι σπουδαίο πλεονέκτημα το να λέει ο πολιτικός ψέματα.

Οπότε, είναι θεμιτό για κάθε ψεύτη και απατεώνα να καταλαμβάνει πολιτικό θώκο.

Για τους γόνους των πολιτικών οικογενειών τα πράγματα είναι αρκετά εύκολα. Αντίθετα, οι άλλοι, οι νεοφερμένοι χρειάζεται να γλείφουν συνεχώς.

Θρησκεία και Έθνος είναι εργαλεία χειραγώγησης της μάζας. Αυτό πρέπει να γνωρίζει καλά ο επίδοξος πολιτικός. Απαραίτητα εργαλεία σε όλες τις ομιλίες είναι επίσης τα μπλα-μπλα για παράδοση, ιερά και όσια προγόνων, και ένδοξη ιστορία.

Κοσμητικά επίθετα απαραίτητα: Σοφός λαός, ένδοξος λαός, βασανισμένη χώρα, περήφανα γηρατειά, κ.λπ.

Αλλά αυτά δεν αρκούν αν δεν υπάρχουν τα λεφτά. Οπότε αρχίζει η διαπλοκή. Αρχίζει το σκοτάδι.

Και ο λαός; Τον ξεχάσαμε...

Ακούει στο βάθος τη λατέρνα να γυρίζει στον ίδιο ρυθμό.

Σαν βλαξ που είναι, ψηφίζει με το θυμικό και όχι με τη λογική.

... Πάντα!

Δημήτρης Βίκτωρ


***Σημ. Τα υπόλοιπα στο βιβλίο: - "Εξουσία Βλαχάρα"

#Βικτωρ_Αφορισμοί
@victor.aphorisms

«ΣΤΟ ΒΡΑΔΙΝΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ» ------ Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ

Κρίση στα γηροκομεία

Τα γηροκομεία έχουν κρίση. Ξέρετε γιατί;

Τα παιδιά των ηλικιωμένων, αναγκάζονται λόγω αφραγκίας, να ξαναπάρουν στο σπίτι τους  “αγαπημένους” γονείς, ώστε να τους τρώνε αυτοί τη σύνταξη και όχι τα γηροκομεία...

Έτσι η νύφη θα ανέχεται τον ανυπόφορο πεθερό, που κατουράει και έξω από τη λεκάνη και ο γαμπρός την ανυπόφορη πεθερά, που ξεχνάει που είναι η τουαλέτα, τουλάχιστον.

Τα παιδιά θα τα ανέχονται όλα αυτά και άλλα πάρα πολλά!

Κάνανε και τον λογαριασμό:

Συμφέρει, τρώγοντας τη σύνταξη, να τρώνε γονείς και πεθερικά, στη μάπα!

Ναι, συμφέρει, παρ’ όλη την οδύνη.

Ίσως έτσι να γνωριστούν και με τους γονείς. Λέτε;;

Δημήτρης Βίκτωρ

Κοράνια, Ράσα, Ευαγγέλια, Μπούρκες

Δεν αντέχω τις Mπούρκες, τις Mαντήλες, και τα Kοράνια τους.

Χαλάνε το τοπίο της χώρας μου.

Το ίδιο αντιπαθώ τα ράσα, τα Kαλυμμαύχια, τις Mήτρες και τα Eυαγγέλιά τους.

Αλλοιώνουν την αισθητική της χώρας μου.

Γενικά αδιαφορώ για τις θρησκείες. Όλες!

Διαφθείρουν τον νου με τις συναλλαγές.

Πιστεύω στην ανθρώπινη Σοφία, τις Επιστήμες, τις Τέχνες.

Αγαπώ και τιμώ αυτά, που τιμούν την Ζωή...

ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ...!

 

Κλύσμα Ελλήνων Χριστιανών

Μαθαίνω ότι πάλι στα εφημερεύοντα νοσοκομεία τα κλύσματα έδιναν και έπαιρναν !

Οι νοσοκόμες έπαθαν πλάκα!

Αυτό, λόγω υπερβολικής πασχαλιάτικης μάσας, εξ’ αιτίας του άκρατου ενθουσιασμού της ανάστασης του πεθαμένου Ναζωραίου!

Ούτε τα τσιφτετέλια, ούτε οι καρσιλαμάδες βοήθησαν την πέψη των ταλαιπωρημένων Ελλήνων, για την κατάληξη των εδεσμάτων δια της φυσικής οδού...

Σκεφτείτε τι συνέβη εκεί στα χωριά, όπου δεν υπήρχαν και τα νοσοκομεία με τα κατάλληλα εργαλεία!

Αποδεικνύεται ότι το κλύσμα του πρωκτού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την Ανάσταση των Χριστιανών!

Φοβεροί οι Έλληνες καλοφαγάδες, δεν καταλαβαίνουν Χριστό, όταν είναι για μάσα!

Είναι κι αυτό ένα είδος αντίστασης! Νοιώθεται!

Αυτοί που δεν συμμετείχαν βέβαια, ήταν οι τρυφεροί γλυκούληδες φιλόζωοι.

Αυτοί δεν δοκίμασαν ούτε κατσικάκι, ούτε αρνάκι, γιατί ως είναι φυσικό, αγαπούν τα ζώα και τα λυπούνται επίσης.

Μόνο κάπου κάπου λίγο κοκορέτσι... Πολύ λίγο!...

… Και του χρόνου!...

Σεφ Μάικ Μερζένης

Τα καλά παιδιά, τα άγρια θηρία

Καλά παιδιά θεωρούνται αυτά που, όσο είναι ανήλικα, ακούν τις συμβουλές   των γονιών τους, τουλάχιστον...

Γιατί οι γονείς, από την μεριά τους, ξέρουν τι τους γίνεται και είναι σε θέση να δίνουν συμβουλές.

Ξέρουν την τύφλα τους, δηλαδή!

 Να μην λες ψέματα παιδί μου. Ναι!

Και μέσα στο σπίτι παντού ψέματα, από όλους και για όλα.

 Να μην κλέψεις παιδί μου. Ναι!

Και μέσα στο σπίτι μαθαίνουν πως να κλέβουν την εφορία, (για παράδειγμα), αρκεί να μην κλέβουν τα μεταξύ τους, που κι αυτό γίνεται σε απίθανα μεγάλα και μικρά πράγματα! 
Οι συνεννοήσεις με συνθήματα, με  κώδικες, μέσα σε κλίμα επιλεκτικής αγάπης για τα μεταξύ μας και μίσος για τα υπόλοιπα και τους υπόλοιπους.

 Να αποφεύγεις την βία παιδί μου. Ναι!

Πρόσεξε όμως: Μην σου πουν κάτι για την οικογένεια.

Τότε θα γίνεις θηρίο, άγριο.

Μην ανεχθείς να σε θίξουν ό,τι κι αν κάνεις.

Αλλά και κάτι απλό να σου πούν, αν σου θίξουν με κάποιον τρόπο τον εγωϊσμό σου και κυρίως αν αναφερθούν στην αγωγή σου από την οικογένεια, εσύ να ξαναγίνεις θηρίο, άγριο.

Ό,τι και να σου πούνε για την οικογένεια, να ξαναγίνεις θηρίο, άγριο, ανήμερο.

Έτσι, να ακούς τις συμβουλές και να είσαι καλό παιδί!

Έτσι εξηγείται... Κάπως... Ε;

 Κούμ μπέ μπέ... Κούμ μπέ μπέ.....

 

Δημήτρης Βίκτωρ

AMERICAN DREAM

 

Η Β ί ζ ι τ α – (Ελλάς - 2018 μ. Χ)

Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξε και η βίζιτα.

Υπάρχουν βίζιτες και βίζιτες.
Η πιο απλή και γνωστή είναι, όταν ο άνδρας για να ξεχαρμανιάσει πληρώνει την πουτάνα.
Μια άλλη είναι όταν κάποια καταθέτει την γοητεία της σε κάποιο χορηγό. Καλύτερα τα πράγματα εδώ. Βολεύονται και οι δυο. Αυτό το κάνουν και πολλές σοβαρές και ψιλοδιάσημες. Κυκλοφορούν και καμαρώνουν, δήθεν δεν τρέχει τίποτε. Αλλά φαίνεται το πράγμα. Κάνει Μπάμ!

Ύστερα πάμε στην άλλη βίζιτα, την μόνιμη.
Εδώ έχει παντρειά η υπόθεση. Η όμορφη και μάλλον πιο νεαρά ύπαρξη, συμφωνεί να κάνει σύζυγο τον μεγαλύτερο και βαρετό, αρκεί εκείνος να τακτοποιεί τα πρακτικά ζητήματα. Αλλά με έναν όρο: Να του κάθεται όταν αυτός γουστάρει αλλιώς θα πάρει τον πούλο. Καλή βίζιτα αυτή και στα πλαίσια του νόμου και της επίσημης ηθικής.

Ύστερα πάμε στις μεγάλες βίζιτες, τις βιζιτάρες!
Μαύρα λεφτά για μπίζνες για εξαγορές εταιρειών και πολιτικών κλπ. κλπ. κλπ. κλπ.
Δεν θα γράψω γι’ αυτά, θα σας κουράσω.
Θα ασχοληθώ όμως λίγο με την επίκαιρη.

Εδώ έγινε μεγάλη ανατροπή.
Δεν έδινε το αρσενικό στο θηλυκό χρήματα αλλά το θηλυκό έδινε στο αρσενικό! Και όχι μόνον χρήματα αλλά και είδος. Ναι! Ναι!
Όχι τίποτε σπουδαίο δηλαδή. Κανένα αγχωμένο πηδηματάκι, καμμιά βιαστική πίπα ή έστω χαμούρεμα… (Ξέρετε τι σημαίνει, έτσι;)
Με αυτή την αντιστροφή οι σύγχρονες τσουλάρες φοιτήτριες, έπαιρναν βαθμούς και περνούσαν τις τάξεις.
Ικανοποίηση πλήρης και στην οικογένεια και παντού.

Αλλά βλέποντας την φωτογραφία του νταβατζή καθηγητή απορείς.
Γιατί στις άλλες βίζιτες, που αναφέραμε στην αρχή, το αρσενικό διαλέγει με το γούστο του και τότε πέφτει η βίζιτα. Εδώ τι γίνεται;
Είναι και θέμα αισθητικής πέρα από όλα τα άλλα, δηλαδή…

Δίνεις κομμάτι από τα νιάτα σου και την δροσιά σου για τον ανώτατο εξευτελισμό! 

Για πιο λόγο, γιατί και που;

... Δεν έχει άλλο.

Ζήτω η βίζιτα!

Τρόμος εν μέσω ησυχίας και αφασίας

Ο πίθηκος σήκωσε το κόκκαλο, μηριαίο οστό ήταν γιατί βόλευε το σχήμα του, και το κατέβασε με ορμή στο τριχωτό κεφάλι του άλλου πίθηκου που ήταν και φίλος του.

Ο αδελφός του άλλου πιθήκου πήρε και αυτός ένα μηριαίο κόκκαλο και παραμόνευσε μέχρι να φανεί ο προηγούμενος πίθηκος και το κατέβασε με μανία, κάνοντας το τριχωτό κεφάλι του σκλήθρες και ματώματα...

Έτσι αρχίζει το έργο και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε...

Τώρα μπορείς να φοβάσαι ελεύθερα. Έχεις κάθε λόγο γι' αυτό.

Το αίμα θα τρέξει δίπλα σου ή επάνω σου.

Η μπομπίτσα θα σκάσει στη γωνία ή στο κατώφλι σου. Ή μπορεί στο λεωφορείο που θα περάσει σε δέκα πέντε λεπτά!

Αυτό είναι το έργο σου των τλευταίων ετών. Αυτή η κατάντια!

Αυτό μνημονεύεις συχνά με τα λόγια σου, όταν δεν προσέχεις τι λες. Αυτό επεξεργάζεσαι με τις φριχτές σου σκέψεις, όταν τις αφήνεις ανεξέλεγκτες, χωρίς τριβή πολιτισμού και συμπόνιας.

Αυτό παράγεις με την αδιαφορία και αφασία σου!

Αφήνεις το τερατάκι να γίνει τέρας; Θα υποστείς τις συνέπειες...

Τώρα τρέξε για προσευχές!... Γι' αυτό επινόησες και τον Θεό, άλλωστε:

"Για να μην σκέφτεσαι και να τεμπελιάζεις ανενόχλητος".

Από αύριο να κυκλοφορείς φορώντας κράνος και πανοπλία.

Γελάς; 

Αφού δεν σε παίρνει να γελάσεις. Πως να γελάσεις;

Καλή αρχή στο σκοτάδι που έστρωσες στην έρημό σου!...

Δημήτρης Βίκτωρ

Βαμπίρ για γραμματέας με μέλλον υπουργού

Στο καφενείο:

«Τι σπουδάζει ο γιός σου;»

«Φαρμακευτική. Θα αναλάβει το φαρμακείο που έχει έτοιμη την πελατεία όταν θα βγω στη σύνταξη. Η κόρη σου;».
«Πολυτεχνείο. Πέρασε με άριστα! Είμαι χαρούμενος, αλλά θα πεινάσει, 
το ξέρω. Που δουλειά!».
«Όμως, μπράβο Παναγιώτη! Δεν πήγαν τζάμπα οι κόποι σου».
«Ο δικός σου Γιώργο;» 
«Γιατρός! Το είχα καημό να βγάλω έναν γιατρό, αλλά κι αυτός οχτακόσια ευρώ θα παίρνει».
«Η κόρη σου Αλέξη;».
«Σπούδασε ζωντανό Βαμπίρ», είπε αυτός με καμάρι.
«Είναι δυνατόν; Δεν το πιστεύω!». 
«Μα πως τα κατάφερε; Πολύ δύσκολο!».
«Πρέπει να είναι μεγάλο ταλέντο για να καταφέρει κάτι τέτοιο!»
«Ταλέντο; Ιδιοφυία δεν λες; Έβαλε ένα σκασμό σκουλαρίκια στα αυτιά και κάτι δακτυλίδια στη μύτη. Έβαψε επίσης και τα μαλλιά της με διάφορα φωσφορούχα χρώματα. Απορώ πως τα κατάφερε όλα αυτά. Σκληρή δουλειά!»
«Πω, πω κυρ-Αλέξη! Πρέπει να είσαι πολύ υπερήφανος!

Εσύ τιμάς την γειτονιά μας! Χώρια που το μέλλον της είναι διπλά εξασφαλισμένο! Αριστερούκλα, έτσι;»

«Τώρα, ναι! Μόνο έτσι βγαίνει…»

«Να σε ρωτήσω: Αφίσες κόλλαγε;»

«Ναι, με πάθος!»

«Ε, τότε θα γίνει και υπουργός! Γιατί όχι και πρωθυπουργός!

Μπράβο του κοριτσιού! Χίλια μπράβο!».
Ο Αλέξης όλο καμάρι:
«Ναι, έτσι είναι...αλλά για το υπουργείο λένε, πως χρειάζεται και μεταπτυχιακό και διδακτορικό!».
«Ε, τι είναι αυτά για την κόρη σου; Αφού πέρασε για ζωντανό βαμπίρ με την πρώτη ... όλα τα άλλα είναι παιχνίδια!...»
«Άκου ζωντανό βαμπίρ, με σκουλαρίκια στη μύτη και στα αυτιά!
Έχουμε τέτοια μεγαλοφυΐα στη γειτονιά;
Δεν το πιστεύω!...»
«Απίστευτο! Πραγματικά απίστευτο!»
«Ναι! Ναι! Απίστευτο!...

Βιτριολής – Άθλιος σχολιαστής