Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΟΥΡΓΕΛΩΝ

Είναι να απορεί κανείς πώς καταλήξαμε να δίνουμε βήμα και αξιώματα σε κάθε λογής «σούργελο» που επιπλέει στο θολό τέλμα της δημόσιας ζωής. Κατά κάποιον μαγικό τρόπο, οι πιο ανέμελοι, οι πιο ανίδεοι, οι πιο προκλητικά αστοιχείωτοι τύποι έχουν καταφέρει να φορούν τη μάσκα του σοβαρού προσώπου και να παριστάνουν τους ειδήμονες. Η τηλεόραση και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα από φωνακλάδες «ξερόλες» που νομίζουν ότι οι ίδιες οι ανοησίες τους είναι η επιτομή της σοφίας.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν τα αμέτρητα μεγάλα λόγια δεν συνοδεύονται από κανένα ουσιαστικό έργο. Μερικοί από αυτούς, με μια αυτάρεσκη ειρωνεία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο, διατυμπανίζουν τις «πλούσιες γνώσεις» τους κι όμως στην πράξη αποδεικνύονται ικανοί μόνο να δημιουργούν φασαρία και διχόνοια. Με πρόσχημα την «δημοκρατία» ή –ακόμα χειρότερα– την «δικαιοσύνη», εκτοξεύουν ύβρεις και ψεύδη, κατηγορώντας τους πάντες και τα πάντα εκτός από τον εαυτό τους. Δικάζουν και καταδικάζουν με την εμπάθειά τους και την βλακεία τους, ενώ συγχρόνως σκίζουν τα ιμάτιά τους για απονομή δικαιοσύνης. Έτσι, σε ένα αλλόκοτο παιχνίδι προπαγάνδας, οι πραγματικοί προβληματισμοί και οι σοβαρές συζητήσεις αντικαθίστανται από κενά συνθήματα, ύβρεις και κουτσομπολιά της γειτονιάς.

Όταν δε, κάποιοι «κομπογιαννίτες της πολιτικής» βρεθούν σε θέσεις εξουσίας, παίρνουμε ένα δείγμα από το τι σημαίνει «σούργελο» που έχει και λόγο αποφασιστικό. Με περισσή αλαζονεία, παραμερίζουν ειδικούς, αγνοούν επιστήμονες και δυσφημούν όσους τολμούν να τους αμφισβητήσουν. Ξεφουρνίζουν ακατάπαυστα «σχέδια δράσης» που θυμίζουν φθηνή κωμωδία, ενώ η κοινωνία μένει να προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, πληρώνοντας τις συνέπειες της ανευθυνότητας και του λαϊκισμού τους.

Η αλήθεια είναι πως η επικράτηση των σούργελων δεν ήρθε από τη μια μέρα στην άλλη. Χρόνια τώρα καλλιεργείται μια κουλτούρα στην οποία επιβραβεύονται οι φωνασκίες, οι απλοϊκές ατάκες και ο «χαβαλές» χωρίς αντίκρισμα. Κι ενώ οι σοβαρές φωνές δυσκολεύονται να ακουστούν μέσα στον θόρυβο του δήθεν εντυπωσιασμού, οι «τεχνίτες του ψεύδους και της κοροϊδίας» απλώνουν ανεμπόδιστα τα δίχτυα τους. Ίσως, τελικά, αντί να γκρινιάζουμε για την άνοδο των σούργελων, θα έπρεπε να προβληματιστούμε για το γιατί τους δώσαμε εμείς οι ίδιοι τόσα χειροκροτήματα και τόσο εύκολο έδαφος για να ριζώσουν.

Όταν δε συμβεί κάποιο έκτακτο γεγονός, δυστύχημα ή τραγωδία, τότε τα σούργελα κυριαρχούν και οι ατυχώς αδικημένοι και πενθούντες μετατρέπονται, δυστυχώς και ξανά δυστυχώς και αυτοί σε σούργελα!
Ευτυχώς όχι όλοι!

Δημήτρης Βίκτωρ

Τραμπ και Μασκ. Ο Νάρκισσος και ο Νάρκισσος

Υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό στο θέαμα δύο πλούσιων, ισχυρών και φαινομενικά ανίκητων ανδρών να τσακώνονται δημοσίως με την υστερία δεκάχρονων στην αυλή του σχολείου. Ο ένας, χρυσόψαρο με κομμωτήριο. Ο άλλος, μεγιστάνας-ινφλουένσερ που ονειρεύεται να μεταναστεύσει στον Άρη επειδή η Γη δεν του αρκεί για να χωρέσει τον ναρκισσισμό του. Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Έλον Μασκ. Δύο υπερεκτεθειμένοι, παθολογικά εγωπαθείς άνθρωποι που έχουν αναγάγει τον εαυτό τους σε μοναδικό σημείο αναφοράς του κόσμου.

Αν αναλύσει κανείς τη διαμάχη τους, δεν θα βρει πολιτική ή ιδεολογική ουσία· είναι απλώς μια σύγκρουση δύο καθρεφτών που δεν αντέχουν να δουν άλλο πρόσωπο εκτός απ’ το δικό τους. Δεν διαφωνούν επί της αρχής· διαφωνούν επί της ματαιοδοξίας: ποιος είναι ο πιο μεγάλος θεός στο timeline του Twitter; Ποιος δικαιούται περισσότερο να καπηλευτεί τη βλακεία των μαζών;

Ο Τραμπ, που δεν διάβασε ποτέ βιβλίο εκτός αν είχε το όνομά του στο εξώφυλλο με χρυσά γράμματα, πιστεύει πως η Ιστορία ξεκινά και τελειώνει με την προεδρία του. Και ο Μασκ, που μιλά σαν παιδί που έμαθε σήμερα το ChatGPT, παριστάνει τον Προμηθέα με χρήματα που τρολλάρει την ανθρωπότητα για να νιώσει ζωντανός. Ο ένας έκανε την ψευδοπολιτική reality show, ο άλλος έκανε την τεχνολογία μεταμοντέρνο cult.

Αλλά ας μην ξεχνάμε – και είναι σημαντικό να το θυμόμαστε αυτό: και οι δύο είναι απελπιστικά μικροί. Όχι μόνο πνευματικά, μα κυρίως υπαρξιακά. Κάτω απ’ τις τα likes και τα πυραυλικά τους όνειρα, υπάρχει σάρκα που θα σαπίσει, νεφρά που θα γονατίσουν, ανάσες που θα στερέψουν. Ξεχνούν, όπως όλοι οι αλαζόνες, πως κι αυτοί θα αρρωστήσουν. Θα γεράσουν. Θα πεθάνουν. Και το timeline τους δεν θα τους θυμάται – παρά μόνο ως καρικατούρες ενός κόσμου που μπέρδεψε το κενό με την ιδιοφυΐα και τη μεγαλομανία με το μεγαλείο.

Η μεταξύ τους διαμάχη δεν είναι ιδεολογική· είναι καυγάς για την πρώτη θέση στο νηπιαγωγείο του Twitter. O ένας φωνάζει «είμαι ο βασιλιάς», ο άλλος «είμαι ο Μεσσίας», κι εμείς παρακολουθούμε δυο φουσκωμένα μπαλόνια που προσπαθούν να σκάσουν το ένα το άλλο με καυτή ρητορική. Δεν υπάρχει αντιπαράθεση θέσεων· μόνο ηθών. Και τι ήθος να περιμένεις από ανθρώπους που επενδύουν τα πάντα στο ίδιο τους το είδωλο;

Οι δύο νάρκισσοι επιπλέουν σε μια λεκτική λίμνη σκουριασμένων καθρεφτών. Εκεί οι αλήθειες παραμορφώνονται· αναδύονται μόνοι τους, χωρίς ιστορία, χωρίς μέλλον, χωρίς ανθρώπινη μέριμνα, αλλά με τα πιο φωναχτά κεφαλαία ΕΓΩ που γέννησε ο εικοστός πρώτος αιώνας. Την ώρα που γράφεται αυτή η πρόταση, ίσως ήδη ετοιμάζουν άλλη μια μήνυση – πάντα για να υπερασπιστούν το μοναδικό πράγμα που αγαπούν: την παραμυθένια εκδοχή του εαυτού τους.

Μα το πιο τραγικά κωμικό στοιχείο είναι η λήθη του θανάτου. Ξεχνούν ότι, όπως κι αν μετονομάσουν την πλατφόρμα τους, όπως κι αν επαναχρηματοδοτήσουν τις χρεοκοπημένες ματαιοδοξίες τους, η βιολογία επιμένει: το δέρμα θα σακουλιάσει, το συκώτι θα διαμαρτυρηθεί, οι φλέβες θα γεμίσουν σιωπηλά. Όταν οι νεφροί τους, βαριοί από προεδρική κόλα αποφασίσουν να δηλώσουν παραίτηση, κανένα tweet και κανένας πύραυλος δεν θα εκτοξευθεί για λογαριασμό τους.

Η Ιστορία θα τους θυμηθεί όσο διαρκεί ένα scroll· ύστερα θα επανέλθει η λήθη που επιφυλάσσεται σε κάθε θορυβώδη προσωρινότητα. Γιατί, όπως παρατηρεί ο Επίκτητος, «ό,τι υψώνεται χωρίς αρετή είναι σαν φούσκα στη θάλασσα· μοιάζει θεόρατο μέχρι να σκάσει».

Και όσο αυτοί παίζουν, επί του παρόντος, το γελοίο παιχνίδι του ποιος είναι ο πιο σημαντικός, η Ιστορία ετοιμάζει το πιο δίκαιό της γέλιο: εκείνο που ξεσπά μπροστά στον θάνατο όσων νόμιζαν πως ήταν αθάνατοι.

Και θα ’ρθει η μέρα που κάποιος νοσηλευτής, αδιάφορος και ευγενικός, θα τους ρωτήσει:
«Ονοματεπώνυμο, παρακαλώ;»
Τότε οι τίτλοι, τα δισεκατομμύρια και τα retweets θα λειώσουν· θα μείνει μόνο η άβολη παύση ανάμεσα στο μικρό τους όνομα και στο άγνωστο επόμενο βήμα.
Εκείνος ο ήχος –το κλικ της γραφίδας στο πρόχειρο χαρτί του θαλάμου– θα σηματοδοτεί την κατάρρευση ενός ολόκληρου σύμπαντος αυτοθαυμασμού.

Τελικά, ο μόνος πραγματικός αγώνας τους είναι ποιος θα ξεχαστεί πρώτος.
Κι αυτόν τον αγώνα, ειρωνικά, τον κερδίζει πάντα το χώμα.

Δημήτρης Βίκτωρ

Οι εφευρέτες των εγκλημάτων πολέμου και οι απόστρατοι σχολιαστές

Τα εγκλήματα πολέμου ήταν εφεύρεση του ανθρώπινου είδους ανέκαθεν.

Η ιστορία των ανθρώπων σε μια αράδα είναι: Ο Πόλεμος.

Ο θεός αυτός, μόλις τον αρχίσουν οι άνθρωποι, γίνεται ανεξέλεγκτος. Γίνεται πραγματικός θεός και το ανθρώπινο είδος αδυνατεί να τον σταματήσει. Κάποια στιγμή σταματάει μόνος του.

Στο μεταξύ, οι υπεύθυνοι γίνονται κτήνη και καθώς συνηθίζουν τις κτηνωδίες τους, γίνονται ακόμη μεγαλύτερα κτήνη. Τα απόλυτα!

Σπεύδουν οι αναλυτές, σπεύδουν οι φιλόσοφοι, σπεύδουν οι δημοσιογράφοι, τρέχουν και οι στρατιωτικοί που σπούδασαν τον πόλεμο, να πουν ως ειδικοί, να εξηγήσουν.
Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα,  συνήθως είναι απόστρατοι καραβανάδες, άκαπνοι και απόλεμοι! Αλλά ξέρουν! Τους φωνάζουν στα κανάλια σωρηδόν (καθότι και τζάμπα) και αρχίζουν τις ανεύθυνες παρλαπίπες!

Φιγούρα στους συναδέλφους, φιγούρα στην οικογένεια, φιγούρα και χαβαλέ, γενικώς.

Συχνά επικαλούνται και τον Θουκυδίδη. Λένε μερικές ατάκες του για την επερχόμενη τιμωρία των εμπλεκομένων, λόγω των ύβρεων. Επίσης και οπωσδήποτε για το δίκαιο, (από τον διάλογο των Αθηναίων με τους Μηλίους στον Πελοποννησιακό πόλεμο) και κάτι άλλα, αλλά πάντα με θαυμασμό για τις επιχειρήσεις, για τις τακτικές, για τα οπλικά συστήματα, για τον πόλεμο!

Βέβαια αφού αναφέρονται στον Θουκυδίδη, θα έπρεπε να πουν και την ουσία των γραφομένων του και όχι μόνον επιλεκτικές ατάκες. Δεν ξέρω αν διάβασαν τον Θουκυδίδη, πως τον διάβασαν ή αν τον διάβασαν καν!

Ο Θουκυδίδης δεν περιγράφει επιλεκτικά αυτά που διδάσκονται στο σχολείο και στις στρατιωτικές σχολές, αλλά κυρίως περιγράφει τις θηριωδίες των ανθρώπων στον πόλεμο, την μεταμόρφωσή τους σε κατσαπλιάδες, σε κτήνη, την απουσία κάθε ηθικής και την μικρότητα του ανθρώπινου ασήμαντου είδους στον πλανήτη.

Ναι! Τους Έλληνες περιγράφει και κυρίως τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες.

Οι θηριωδίες του πολέμου λοιπόν, καθώς και τα εγκλήματα πολέμου, είναι και αυτά εφαρμοσμένα καί από τους Έλληνες, τους υπέροχους, τους μοναδικούς!

Όλοι οι άλλοι μιμητές.

Και οι απόστρατοι σχολιαστές, μιμητές της μιμητικής για σφαλιάρες…! 

Δημήτρης Βίκτωρ

ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΝΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

 

Τα Αποκαΐδια της Αλήθειας

Η φωτιά κράτησε τρεις μέρες.
Η γκρίνια θα κρατήσει σαράντα. Επίσημο αυτό.

Σαν να το καθιέρωσε κάποιος Θεός. Άλλωστε, Αυτός φημίζεται ως Υπεύθυνος και για τα δύο!

Αλλά υπάρχει και η αλήθεια. Ή μάλλον οι αλήθειες, γιατί αυτές είναι πολλές, όσες και οι γνώμες, όσες και οι απόψεις, όσες και οι γκρίνιες.

Δεν θα μιλήσουμε για πραγματικότητα, αυτό είναι θέμα της επιστήμης.

Πάμε με τα ανθρώπινα μέσα:

Για να προσεγγίσουμε την αλήθεια ας πάρουμε έναν απλό άνθρωπο, αυτόπτη μάρτυρα, για να τον ρωτήσουμε. Αυτός έχει όλη την καλή πρόθεση να μας την πει, την αλήθεια.

Αρχίζει λοιπόν και προσέχει πάρα πολύ με τα λεγόμενά του, γιατί ενδιαφέρεται και για την εικόνα του, τον βλέπουν φίλοι, παιδιά, συγγενείς. Αλλά, ποιος είναι αυτός; Ένας απλός πολίτης. Απλός, αλλά έκανε αυθαίρετο και κάηκε από την φωτιά ή πνίγηκε με την πλημμύρα. Καλά δεν μας ενδιαφέρει τώρα αυτό. Αν είναι  δυνατόν! Όλη η Ελλάδα ένα αυθαίρετο είναι. Εμείς τον βρήκαμε τυχαία, αλλά είναι καλός στην αφήγηση και μας συνεπαίρνει. Σε λίγο διαφαίνεται πως είναι δεξιός στο φρόνημα. Και ένθεος. Αλλά τι σημασία έχει; Μας ενημερώνει, μας συγκινεί και μας πείθει.

Ύστερα παίρνουμε έναν άλλον. Πιο καλός αυτός και πιο μετρημένος, φαίνεται. Αυτός νομοταγής σε όλα. Ούτε αυθαίρετα ούτε κλέψιμο την εφορία. Τίποτε από αυτά! Μας τα λέει κι αυτός καλά. Συγκινούμαστε το ίδιο. Διαφαίνεται σε λίγο πως είναι αριστερών αποκλίσεων με παρελθόν αλλά ψιλοένθεος. Στην αρχή ψιλοσοσιαλίζων, αλλά σε λίγο ακούστηκαν μισόλογα για ξερονήσια και τέτοια. Πυρ και μανία κατά του κεφαλαίου, αλλά περιγράφει τα τεκταινόμενα καλά, με πάθος και πειθώ, αλλά κάπως διαφορετικά από τον προηγούμενο. Οπότε, σκάει η πρώτη αμφιβολία. Μα το γεγονός είναι ίδιο! Πως γίνεται αυτό; Αυτόπτες του τσουναμιού ή της πυρκαγιάς και οι δύο! Να πάμε και σε άλλους πολίτες; Άσε, θα μπερδευτούμε χειρότερα. Οι Έλληνες είναι ένα μωσαϊκό μπερδέματος.

Οπότε για να κερδίσουμε χρόνο, πάμε σε έναν καλύτερο. Έναν επαγγελματία της αλήθειας. Έναν κατ’ όνομα και κατά λειτούργημα υπερκομματικό. Έναν δημοσιογράφο, ας πούμε.

 Αυτός, επίσης, φαίνεται να έχει την καλή διάθεση να μας την πει, την αλήθεια. Άλλωστε σπούδασε το αντικείμενο και έδωσε και όρκο υπέρ της αλήθειας. Θέλει να τα πει γιατί θα σκάσει. Αλλά αυτός, είναι υπάλληλος κάποιου μεγαλόσχημου και ελέγχεται για την αλήθεια που θα ξεστομίσει. Από ένα σημείο και μετά, “κλάνει μέντες” και πλατειάζει προς άλλη κατεύθυνση. Ρίχνει και κάποιες λογοτεχνικές μπαρούφες για Κόλαση του Δάντη και πύρινη λαίλαπα! Οπότε για το ίδιο γεγονός, ακούμε μια νέα εκδοχή που αλλάζει και άλλο τα προηγούμενα που συλλέξαμε!

Αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Ας πάμε σε έναν ανώτερο λειτουργό, έναν εκπρόσωπο της κυβέρνησης να μας τα πει, να ξεμπερδεύουμε.

Λέει, αυτός τα δικά του, αλλά ξέρει πως τον ακούνε οι ανώτεροί του σε κάθε του λέξη. Τρέμει για τη θέση του και έχει υποχρεώσεις, αγαπημένη οικογένεια, πρόσωπο με καθαρό κούτελο στην κοινωνία. Οπότε καθώς προσέχει, ιδρώνει-ξεϊδρώνει, άλλα ήθελε να πει και άλλα λέει, ο πονηρούλης!

Εμείς το καταλαβαίνουμε αυτό, κάναμε όμως τον χαζό και πάμε στον αρμόδιο υπουργό. Αυτός δεν μπορεί, σοβαρός άνθρωπος, εκλεγμένος από τον πάντα σοφό λαό, θα μας τα πει ως έχουν, ακριβώς.

Αρχίζει και αυτός, με καθαρό λόγο και μετρημένος. Καλά τα πηγαίνει στην αρχή αλλά μετά από λίγο, νιώθει ένα πνίξιμο γιατί ακούστηκε κάτι για αυθαίρετα και αυτός έχει το καλύτερο. Όχι σαν κάτι xλιμίτζουρες που τα χτίσανε τοίχο-τοίχο μέσα στην νύχτα. Αλλά σκέφτεται και το καθήκον στο κόμμα. Πνίγεται κι άλλο. Σκέφτεται πως έδωσε τον λόγο του στον αρχηγό να παπαγαλίζει και πως πρέπει να φροντίσει για την διαφύλαξη της θέσης του, γιατί έχει κι αυτός οικογένεια και όνειρα καριέρας. Οπότε, το ρίχνει στο καλαματιανό, ο άθλιος και μας αποπροσανατολίζει.

Δεν χάνουμε χρόνο, εδώ πνιγόμαστε ή καιγόμαστε, πάμε κατ’ ευθείαν στον πρωθυπουργό.

Αυτός, επιτέλους, θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Όλα εκεί είναι καθώς πρέπει, με γραβάτα ή χωρίς, ρυθμισμένα τα μικρόφωνα, και... Φώτα, πάμε!

Αρχίζει με ύφος λυπητερό αλλά και που να εμπνέει σταθερότητα, αισιοδοξία. Αλλά σε λίγο νιώθουμε αυτό που νιώθει και εκείνος. Πρέπει να τα πει, αλλά πρέπει να ξεπεί αυτά και να τα πει έτσι! Αλλιώς, μπάϊ-μπάϊ η εξουσία και αυτό δεν είναι στα σχέδιά του.

Καταλαβαίνετε. Δεν πειστήκαμε ακόμη. Νευριάσαμε αλλά, ψυχραιμία...

Πάμε σε κάτι ανώτερο, ηθικό και άμεμπτο, με καθαρή συνείδηση σαν το απάτητο χιόνι. Στον πνευματικό εκπρόσωπο του Θεού επί της Γης. Δεν χρειάζεται να τον διαλέξουμε ιεραρχικά αυτόν. Όλοι οι παπάδες είναι εκπαιδευμένοι να λένε πάνω κάτω τα ίδια. Αλλά εμείς πάμε για το ιδιαίτερο γεγονός. Και εκεί, ακόμη για μια φορά ακούμε, πως για την συμφορά, πληρώνει ο αμαρτωλός άνθρωπος και είναι θέλημα του Πανάγαθου Θεού η καταστροφή και ότι ο Κύριος κάνει δοκιμές. Αφήνει, βέβαια, ελεύθερους τους ανθρώπους για τις πράξεις τους, αλλά επεμβαίνει που και που δοκιμάζοντάς τους, αν είναι υποτελείς του ή αν δεν είναι, δηλαδή.

Όλη αυτή την ώρα, εκεί παραδίπλα σε ένα παγκάκι, έκλαιγε ένα κοριτσάκι κτυπημένο από προηγούμενες παρόμοιες συμφορές. Θα μπορούσαμε να το ρωτήσουμε, αλλά, σιγά τώρα τι να πει το κοριτσάκι, που κλαίει κι όλας! Και τι όνομα να έχει, άραγε;

Πρέπει να τελειώνουμε, όμως. Είπαμε, πνιγόμαστε ή καιγόμαστε και πρέπει να βγάλουμε επιτέλους, ένα αποτέλεσμα αλήθειας για να ξέρουμε τι να κάνουμε και τώρα και στο μέλλον.

Έχουμε όλα τα στοιχεία πλέον και είμαστε σε θέση να τα επεξεργαστούμε. Κάτι σαν ένωση συνόλων. Θυμάστε στο δημοτικό;

Το κάνουμε και βρίσκουμε, επιτέλους, την αλήθεια! Εύκολα, γρήγορα.

Την ανακοινώνουμε, ώστε να ησυχάσει και ο κόσμος, από όλα τα μέσα ενημέρωσης. Αλλά, ξαφνικά, ακούγονται φωνές και βρισιές από παντού! Όλοι έχουν την δική τους αλήθεια! Όλοι είχαν κάνει τα δικά τους ρεπορτάζ. Τρομερό! Όλοι έχουν την ικανότητα, τον λόγο τους, τα πιστεύω τους, τα συμφέροντά τους, την εξυπνάδα και την βλακεία τους.

Οπότε, πάει η αλήθεια περίπατο εν ριπή οφθαλμού!.

Αυτό τώρα, μου θύμισε εκείνο με την δολοφονία του Αβραάμ Λίνκολν από τον Μπουθ: Μέσα στο θέατρο ήταν 850 αυτόπτες μάρτυρες και ανακρίθηκαν οι 300. Ε, τι περιμένατε; Και οι 300 καταθέσεις ήταν διαφορετικές!. 300 αλήθειες για το ίδιο γεγονός από 300 αυτόπτες μάρτυρες!

Α, και το άλλο με τον πεθαμένο Ναζωραίο: Αυτόν. δεν τον είδε κανένας να ανασταίνεται, αλλά οι κολλητοί του διέδωσαν, πως αληθώς, έτσι έγινε. Αλλά ήρθαν κάποιοι άλλοι και είπαν: Τι είναι αυτά, που λέτε καλέ; Και άρχισαν κάτι διαμάχες και πόλεμοι που κρατάνε μέχρι σήμερα, αλλά ο Ναζωραίος κατάφερε, με το που κρύψανε το δέμας του, να λατρεύεται σαν Θεός! Ούτε στο πιο τρελό του όνειρο, δηλαδή!

Τέλος πάντων, στα δικά μας πάλι:

Που μείναμε; Ναι...

Οπότε, έτσι κι εμείς. Ξεμείναμε μόνοι και παντέρημοι, χωρίς αλήθεια!

Αποκαμωμένοι και αποκαρδιωμένοι σκεφτήκαμε να απευθυνθούμε στην ποίηση. Και συγκεκριμένα στον ποιητή Δημήτρη Βίκτωρ.

Αυτός, γέρος πια, έχει αποσυρθεί γιατί έχει ραμολίρει και τα χάνει, αλλά ώρες ώρες έχει ακόμη εκλάμψεις σοφίας. Έχει την φήμη του υπηρέτη της αλήθειας με τα γραφόμενά του, που έβρισκε πάντα τον μπελά του. Ιδίως από όταν έγραψε το καταπληκτικό βιβλίο «Εξουσία Βλαχάρα», στα νιάτα του. Αλλά και με την ποίησή του το ίδιο κάνει. Αφού η πολιτεία αναγκάστηκε να τον προστατέψει, φροντίζοντας να πάρει το Νόμπελ, και ας μην το άξιζε, λένε! Τώρα ζει απομονωμένος και βυθισμένος στην σιωπή του. Θα μας δεχθεί, άραγε Θα μας μιλήσει;

Τον βρήκαμε. Το και το, σοφέ ποιητή. Τι λες;

Εκείνος με αργές κινήσεις, χωρίς να μιλήσει, πήρε ένα κομμάτι χαρτί και έγραψε κάτι. Ξανά με αργές κινήσεις ύστερα, μας παρέδωσε το χαρτάκι και αποχώρησε πάλι στην σιωπή του. Όπως έκανε και ο άλλος νομπελίστας, ο Σεφέρης, όταν πιέστηκε να μιλήσει κατά τις χούντας, τότε, και είπε κάτι ανούσια ισορροπημένα και αμέσως δήλωσε πως ξαναμπαίνει στην σιωπή του!…

Και το χαρτάκι έγραφε:

«Ψέμα γυρίζεις των ανθρώπων τη Γη

σαν μια απέραντη δύναμη πυρηνική.

Ψέμα άγιο στοιχείο, αναγκαίο κακό.

Ψέμα μεγάλο το κάθε εγώ.

Ψέμα, αρχής των πάντων, θρησκευτικό.

Ψέμα, αιώνιο μυστικό!…»

Δημήτρης Βίκτωρ

 

Σαστίσαμε. Είναι δυνατόν Για αλήθεια ρωτήσαμε. Τι είναι αυτό, τώρα; Αυτός απάντησε για ψέμα!

Πρέπει να το μελετήσουμε σε βάθος!

Ναι, αλλά ο χρόνος τρέχει. Όπου να ’ναι καιγόμαστε ή πνιγόμαστε!

Δεν μένει άλλο, παρά να απευθυνθούμε στην πραγματικότητα.

Μέχρι τότε, αλλοίμονο στους πνιγμένους ή καμένους...

Ξεκινάμε, λοιπόν και ο... Θεός του καθενός, βοηθός!!

Πρώτη στάση στην Ελβετία στο CERN. Εκεί, από ό,τι λένε,  ψάχνουν το σωματίδιο του Θεού!

 

Συνεχίζεται

 

Δημήτρης Βίκτωρ

ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΡΙΒΗΣ...

 

Διεστραμμένο Όν του Πλανήτη Γη

Το 1% των ανθρώπων ελέγχει το 50% του παγκοσμίου πλούτου!
Το μεγαλείο της Ανθρώπινης Διαστροφής.
Αυτή είναι η αιτία των πολέμων στη γη.
(Και να μην υποκρίνονται αυτοί που δεν είναι στο 1% για την αδικία... Αν ήταν στο χέρι τους εκεί θα ανήκαν...)
Όλα τα άλλα  είναι κουτσομπολιά και σοφιστείες…
… Για να δικαιολογεί την ύπαρξή του, αυτό το Άθλιο Όν, ο Άνθρωπος...

Το Διεστραμμένο Ανθρωπάκι...

Δημήτρης Βίκτωρ

Το τρέμουλο του Πούτιν

 

Έγινε είδηση το τρέμουλο του χεριού του Πούτιν.

Κρατούσε με το δεξί του σφιχτά την άκρη του γραφείου του.
Απορίες:

Να είναι άρρωστος; Πάσχει από ανίατη ασθένεια; Κάτι πολύ σοβαρό;

Αν δεν είναι άρρωστος τώρα, θα είναι αργότερα και εάν φανεί τυχερός και δεν πεθάνει νωρίς ή αν δεν τον καθαρίσουν οι έμπιστοι, θα έρθει η στιγμή, (όχι πολύ μακριά), που ανήμπορος, θα του τρέχουν τα σάλια και θα τρέφεται με καλαμάκι και θα χέζεται επάνω του στο ξαφνικό.

Γέρος και ανήμπορος, θα κοιτάζει την δυστυχία γύρω του, μέσα από την δική του δυστυχία και δεν θα μπορεί να αλλάξει τίποτε.

Μόνον θα κοιτάζει…

Θα χάσει τον ήρεμο ύπνο και στο κρεβάτι, πνιγμένος μέσα σε τύψεις θα του κτυπά η συνείδηση τις πόρτες και αυτός ιδρωμένος θα σκέφτεται μέσα σε μοναχικό τρόμο τα λάθη και πως θα μπορούσε να τα διορθώσει.

Και δεν θα ξημερώνει.

Έτσι θα είναι η κατάληξή του, όπως ήταν η κατάληξη όλων όσων είχαν κάποτε την δύναμη της εξουσίας και η Άτη τους οδήγησε να  διαπράξουν την Ύβρη.

Στην συνέχεια θα κτυπήσει η Νέμεσις και στο τέλος θα αναλάβει η Τίσις…
 

Τότε θα χαθεί σαν μία ξεθωριασμένη κηλίδα ασημαντότητας μέσα στην ανθρώπινη ιστορία…

Θα συμβούν όλα αυτά με αυτήν την σειρά ακριβώς!

Και θα τα ζήσει…

Το χέρι που τρέμει μπορεί να είναι η αρχή, το πρώτο δείγμα, αλλά και αν δεν είναι τώρα θα είναι σύντομα.

Έτσι θα συμβεί στον Πούτιν γιατί έτσι συμβαίνει πάντα για τους μικρούς…
Έτσι συμβαίνει σε όλους αυτούς…!

Δημήτρης Βίκτωρ

 

 …………………………,,,,,,,……………………………………………

 

Άτη:  Νοητική συσκότιση, τύφλωση του νου που οδηγεί στην ύβρη

Ύβρις:  Υπέρβαση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και προσβολή του δίκαιου και ηθικού που οδηγεί στη νέμεση

Νέμεσις:   Οργή που οδηγεί στην τιμωρία

Τίσις:   Απόλυτη τιμωρία

«ΣΤΟ ΒΡΑΔΙΝΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ» ------ Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ

Ψέμα Θεός

 

Ψέμα ύβρις, Θεός θαυμαστός

υπέροχος καταπληκτικός

αγαλλίαση ψυχής γλυκιά ουτοπία

έμπνευση για τέχνης δημιουργία.

Όλα ιδανικά, ισορροπημένα εκστατικά

όμορφα, χωρίς μιζέρια, εκπληκτικά

Ψέμα ηδονή αρχής οργασμών

ποικίλων ερωτικών στοχασμών.

Ταραχή νου και ακραία ευχαρίστηση

αιτία για κάθε είδους εκδίκηση

Ψέμα απάντηση καλού γιατρού

Ψέμα δικαιολογία έγκριτου νομικού.

Βαθειάς εξομολόγησης στοιχείο

μετανοιωμένης πόρνης εργαλείο

της εξουσίας κύριος μοχλός

της οικογένειας ηθικός δεσμός.

Του εραστή η λάγνα μορφή

της παρθένας ακραία απειλή

του θεού αυστηρή προσταγή

του παπά η ανούσια ευχή.

Του σοφού η νεφελώδης κουλτούρα

του καλλιτέχνη η επιτηδευμένη φιγούρα

του ποιητού η κρυφή αφασία

του αρρώστου δίχως τέλος ελπίδα.

Των πολέμων αφορμή και αιτία

των ερωτευμένων η κυκλοθυμία

του ανήλικου όπλο, επιβουλή

του ενήλικου άμυνα, συμβουλή.

Του δικαστή ζυγισμένες αποφάσεις

του κυβερνήτη μετρημένες προφάσεις

του δημοσιογράφου η αναλγησία

του επιχειρηματία η υποκρισία.

Ψέμα γυρίζεις των ανθρώπων τη Γη

σαν μια απέραντη δύναμη πυρηνική.

Ψέμα άγιο στοιχείο, αναγκαίο κακό.

Ψέμα μεγάλο το κάθε εγώ.

Ψέμα, αρχής των πάντων, θρησκευτικό.

Ψέμα, αιώνιο μυστικό!…

Δημήτρης Βίκτωρ

Ιούνιος - 2013

ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ...!

 

Σε ένα βλέμμα, όλα!

 Η θλίψη έχει πολλές μορφές.

Όπως και η αγανάκτηση και η οργή!

Όσα κι αν σκεφτούν οι διανοητές και οι φιλόσοφοι για τις έννοιες, πάντα θα υπάρχει και κάτι άλλο να συμπληρωθεί για να βγεί ο ορισμός, αν είναι δυνατό.

Γιατί οι έννοιες χρωματίζονται ανάλογα με την εποχή, ανάλογα με τις ιδεολογίες, με τις ιδεοληψίες.

Σπάνια η φαντασία περιγράφει την πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα ξεφεύγει από τους κανόνες της σκέψης, γιατί ρέει συνεχώς.

Η πραγματικότητα είναι μια φρίκη.

Μπορείς να την δεις, να την διακρίνεις σε ένα γεγονός, σε μια απόφαση, σε ένα γέλιο, σε ένα βλέμμα.

Σε ένα βλέμμα, όλα:

Όλα της φρίκης, όλα της οργής, όλα της θλίψης.

Εκεί που δεν υπάρχει χώρος για συμπόνια, παρά μόνον κυριαρχεί η κατάντια του ανθρώπου!

Καλείσαι με την σειρά σου να νιώσεις:

Αγανάκτηση; Οργή; Ή μόνον θλίψη;

 

Δημήτρης Βίκτωρ

AMERICAN DREAM

 

Οι Ορθόδοξοι Παπάδες

Οι Ορθόδοξοι Παπάδες ετοιμάζονται να σταυρώσουν 

και να αναστήσουν 

τον Πεθαμένο Ναζωραίο!...

Φόβος και όχλος

Ο Θεός Φόβος πάντα καταλύτης...

Η "Οχλοποίηση" του  Όχλου, έμπνευση!

Ο εμφύλιος δεν σταμάτησε ποτέ στην Ελλάδα.

Ο αντιπαθής Σόιμπλε

Ο αντιπαθέστατος Γερμαναράς, Λουθηριανός, Σόιμπλε, δεν κάνει τίποτε περισσότερο, από ότι θα έκανε ο αντίστοιχος Έλληναράς υπουργός, εάν η Ελλάδα ήταν στη θέση της Γερμανίας...

Ό,τι δηλαδή έκαναν και οι αρχαίοι λαμπροί Έλληνες και κατά φήμην πρόγονοι των σημερινών...

Μιλάμε για τις συμπεριφορές των Αθηναίων, απέναντι στους συμμάχους,
μετά τα Μηδικά!...

Όταν οι Αθηναίοι, με τον Περικλή αρχηγό, είχαν καβαλήσει το καλάμι!...
Δεν τα λέω εγώ... Ο μέγας Θουκυδίδης τα γράφει, με σαφήνεια σαν την δική μου!...

Δημήτρης Βίκτωρ

*** Τα υπόλοιπα στο βιβλίο μου - " Εξουσία Βλαχάρα "

Περί Ευτυχίας...

Λύθηκε το μυστήριο της Αμφίπολης!

Βρέθηκε η ταυτότητα του πεθαμένου της Αμφίπολης και είναι... Βρουκόλακας!

Ένστικτα 2013 μ.Χ. (Σύγχρονο ποίημα)

Τα ένστικτα άρπαξαν πάλι φωτιά,

βγήκαν στους δρόμους με αιματηρά σπαθιά,

φόρεσαν του θανάτου ομοιόμορφες στολές

και συνταχτήκαν κάτω από φριχτές κραυγές…

Φωλιασμένα ήταν πάντα στα μυαλά εκεί,

πήρανε τώρα διαφορετική μορφή,

θέλουν με μίσος να υπερνικήσουν,

σπέρνοντας τρόμο να κυριαρχήσουν…

Είναι η ίδια, η παλιά η συνταγή,

η παραμορφωμένη των ανθρώπων ανοικτή πληγή,

που δεν επιθυμεί ποτέ να κλείσει

και καταφέρνει πάλι να αιμορραγήσει...

Δημήτρης Βίκτωρ/ Σεπτέμβριος - 2013