" MORNING NIGHTMARES " - Poem and recitation by Dimitris Victor – Trans...

Ζεις αρκετά, όσο κι αν ζεις

«Βιώνουμε όσα μας δανείζει η ζωή· το μόνο που μπορούμε να κάνουμε»

Ναι. Βιώνουμε όσα μας δανείζει η ζωή· το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα δεχτούμε με ανοιχτή καρδιά, να αντλήσουμε νόημα, και να διαμορφώσουμε τη δική μας ιστορία πάνω σε αυτά. Στην ουσία, κάθε στιγμή που βιώνουμε είναι ένα δώρο που περνά γρήγορα, ενώ παράλληλα γεννά και τη λαχτάρα για κάτι νέο. Ό,τι κι αν κάνουμε, ο χρόνος μάς διαφεύγει, σαν λεπτή άμμος που ξεγλιστρά ανάμεσα από τα δάχτυλά μας.

Μέσα σε αυτήν την αέναη ροή, δεν μπορούμε να σταθούμε ακίνητοι. Κάθε αναπνοή μάς φέρνει λίγο πιο κοντά σε μια ακόμα αλλαγή — άλλοτε χαρμόσυνη, άλλοτε επίπονη. Δανειζόμαστε τούτες τις στιγμές από τη ζωή σαν μια παράξενη μορφή «πίστωσης», ένα κεφάλαιο που βάζουμε για να γεμίσουμε τους άδειους χώρους της ύπαρξής μας και να δώσουμε χρώμα στα όνειρά μας.

Κι όμως, όσο κι αν απολαμβάνουμε τις χαρές, η θλίψη πάντα παραμονεύει στις απώλειες: σε ανθρώπους που φεύγουν, σε αισθήματα που δεν επιβιώνουν, σε ευκαιρίες που δεν θα ξανάρθουν. Η θλίψη αυτή είναι αντίβαρο — μάς υπενθυμίζει πόσο εύθραυστα είναι τα δώρα που έχουμε λάβει, πόσο πεπερασμένος είναι ο δανεισμένος μας χρόνος. Και σ’ αυτό έγκειται μια κρυμμένη ομορφιά: ακριβώς επειδή όλα είναι περαστικά, αποκτούν ανεκτίμητη αξία.

Ναι, πονάμε για ό,τι χάνεται, μα το γεγονός ότι κάποτε το είχαμε σημαίνει πως τα ζήσαμε. Μέσα από την ένταση της απώλειας, επιβεβαιώνουμε τη δύναμη των δεσμών που δημιουργήσαμε. Η σκέψη της παροδικότητας προσθέτει μια βαθειά γεύση σοφίας στην καθημερινότητά μας: αυτό που σήμερα μοιάζει αιώνιο, αύριο μπορεί να είναι μονάχα ανάμνηση. Με αυτή την επίγνωση, παίρνουμε την απόφαση να ζήσουμε πιο ουσιαστικά.

Όσο σύντομη ή μακρά κι αν είναι η πορεία μας, αρκεί να της δώσουμε εμείς την απαραίτητη βαρύτητα. Τελικά, «ζεις αρκετά, όσο κι αν ζεις».

Δημήτρης Βίκτωρ

 

" ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ " ---- Ποίημα και Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

" Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ " - Του Άλμπερτ Αϊνστάιν

Η επιστολή του Άλμπερτ Αϊνστάιν για τον Θεό, γνωστή και ως η “Επιστολή του Θεού” (“God Letter”), είναι μια προσωπική επιστολή που έγραψε ο Αϊνστάιν το 1954, λίγο πριν από τον θάνατό του, προς τον φιλόσοφο Έρικ Γκούτκιντ. 

Σε αυτήν την επιστολή, ο Αϊνστάιν εκφράζει τις απόψεις του για την θρησκεία, την Βίβλο, και την φύση του Θεού, οι οποίες ήταν συχνά αντικείμενο ερμηνειών και συζητήσεων.

Η επιστολή γράφτηκε στα γερμανικά και έχει το εξής περιεχόμενο:

Αγαπητέ κ. Γκούτκιντ,

"… Η λέξη Θεός για μένα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση και το προϊόν της ανθρώπινης αδυναμίας, ενώ η Βίβλος είναι μια συλλογή αξιότιμων αλλά ακόμη πρωτόγονων θρύλων. 

Καμία ερμηνεία, όσο βαθιά και αν είναι, δεν μπορεί  να το αλλάξει αυτό. Αυτές οι εξευγενισμένες ερμηνείες είναι τόσο πολύπλοκες από τη φύση τους και έχουν τόσο λίγη σχέση με το πρωταρχικό κείμενο, ώστε χάνουν τη σημασία τους.

Για μένα, η ανεξάλειπτη αλήθεια της ανθρώπινης φύσης βρίσκεται περισσότερο στην ανθρώπινη συμπόνια και στο να βοηθάει ο ένας τον άλλον παρά στις δογματικές πίστεις.

Δεν μπορώ να αντιληφθώ έναν Θεό που ασχολείται με τις πράξεις και τις τύχες των ανθρώπων…"

 

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Άλμπερτ Αϊνστάιν

 ..................................................................................

Η επιστολή αυτή παρουσιάζει την κοσμοθεωρία του Αϊνστάιν, η οποία ήταν περισσότερο συγκεντρωμένη στον επιστημονικό σκεπτικισμό και τον ορθολογισμό παρά στη θρησκεία. Αν και συχνά αναφερόταν στον Θεό ως μέρος των συζητήσεών του για το σύμπαν και τη φυσική, αυτός ο “Θεός” για τον Αϊνστάιν δεν ήταν προσωπικός ή θεολογικός, αλλά μια συμβολική έννοια που αντιπροσώπευε τους φυσικούς νόμους και την τάξη στο σύμπαν.

Η επιστολή  έχει δημοπρατηθεί αρκετές φορές και έχει αποκτήσει συμβολική αξία, καθώς αποτελεί μαρτυρία της πνευματικής αναζήτησης και της κριτικής σκέψης του Αϊνστάιν, σχετικά με θέματα θρησκείας και πίστης.

Οι εφευρέτες των εγκλημάτων πολέμου και οι απόστρατοι σχολιαστές

Τα εγκλήματα πολέμου ήταν εφεύρεση του ανθρώπινου είδους ανέκαθεν.

Η ιστορία των ανθρώπων σε μια αράδα είναι: Ο Πόλεμος.

Ο θεός αυτός, μόλις τον αρχίσουν οι άνθρωποι, γίνεται ανεξέλεγκτος. Γίνεται πραγματικός θεός και το ανθρώπινο είδος αδυνατεί να τον σταματήσει. Κάποια στιγμή σταματάει μόνος του.

Στο μεταξύ, οι υπεύθυνοι γίνονται κτήνη και καθώς συνηθίζουν τις κτηνωδίες τους, γίνονται ακόμη μεγαλύτερα κτήνη. Τα απόλυτα!

Σπεύδουν οι αναλυτές, σπεύδουν οι φιλόσοφοι, σπεύδουν οι δημοσιογράφοι, τρέχουν και οι στρατιωτικοί που σπούδασαν τον πόλεμο, να πουν ως ειδικοί, να εξηγήσουν.
Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα,  συνήθως είναι απόστρατοι καραβανάδες, άκαπνοι και απόλεμοι! Αλλά ξέρουν! Τους φωνάζουν στα κανάλια σωρηδόν (καθότι και τζάμπα) και αρχίζουν τις ανεύθυνες παρλαπίπες!

Φιγούρα στους συναδέλφους, φιγούρα στην οικογένεια, φιγούρα και χαβαλέ, γενικώς.

Συχνά επικαλούνται και τον Θουκυδίδη. Λένε μερικές ατάκες του για την επερχόμενη τιμωρία των εμπλεκομένων, λόγω των ύβρεων. Επίσης και οπωσδήποτε για το δίκαιο, (από τον διάλογο των Αθηναίων με τους Μηλίους στον Πελοποννησιακό πόλεμο) και κάτι άλλα, αλλά πάντα με θαυμασμό για τις επιχειρήσεις, για τις τακτικές, για τα οπλικά συστήματα, για τον πόλεμο!

Βέβαια αφού αναφέρονται στον Θουκυδίδη, θα έπρεπε να πουν και την ουσία των γραφομένων του και όχι μόνον επιλεκτικές ατάκες. Δεν ξέρω αν διάβασαν τον Θουκυδίδη, πως τον διάβασαν ή αν τον διάβασαν καν!

Ο Θουκυδίδης δεν περιγράφει επιλεκτικά αυτά που διδάσκονται στο σχολείο και στις στρατιωτικές σχολές, αλλά κυρίως περιγράφει τις θηριωδίες των ανθρώπων στον πόλεμο, την μεταμόρφωσή τους σε κατσαπλιάδες, σε κτήνη, την απουσία κάθε ηθικής και την μικρότητα του ανθρώπινου ασήμαντου είδους στον πλανήτη.

Ναι! Τους Έλληνες περιγράφει και κυρίως τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες.

Οι θηριωδίες του πολέμου λοιπόν, καθώς και τα εγκλήματα πολέμου, είναι και αυτά εφαρμοσμένα καί από τους Έλληνες, τους υπέροχους, τους μοναδικούς!

Όλοι οι άλλοι μιμητές.

Και οι απόστρατοι σχολιαστές, μιμητές της μιμητικής για σφαλιάρες…! 

Δημήτρης Βίκτωρ

ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΕΝΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ