POLAROID

 

KALESMA-MYCONOS

 

Περί ελαχίστων Αρχαίων Ελλήνων, και όχι νέων...

" Όλοι οι παλαιότεροι πολιτισμοί, έβλεπαν τον άνθρωπο ως ένα απεχθές ον που σέρνονταν μπροστά σε θεότητες και δυνάστες.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, (ελάχιστοι εξ αυτών), πήραν τον άνθρωπο και τον έστησαν στα πόδια του.
Τον δίδαξαν να είναι υπερήφανος.

Ο κόσμος είναι γεμάτος από φυσικά θαύματα, αλλά τίποτα δεν είναι πιο θαυμαστό από τον άνθρωπο.
Οι Αρχαίοι Έλληνες, (ελάχιστοι εξ αυτών), έπεισαν τον άνθρωπο, ότι ήταν ο κύριος του εαυτού του και δημιούργησαν νόμους για να περιφρουρήσουν τις προσωπικές του ελευθερίες.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, (ελάχιστοι εξ αυτών), ενθάρρυναν την περιέργεια που είχε ο άνθρωπος για τον εαυτό του και για τον κόσμο που τον περιτριγύριζε, διακηρύττοντας ότι μια ζωή χωρίς έρευνα δεν αξίζει τον κόπο να την ζούμε.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, (ελάχιστοι εξ αυτών), πίστευαν στην τελειότητα σε όλα τα πράγματα, γιʼ αυτό μας κληροδότησαν την ομορφιά, την γλώσσα, τους νόμους, τη λογική, τα πρότυπα της αλήθειας, την αίσθηση για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Από τους ελάχιστους Αρχαίους Έλληνες, μάθαμε να φιλοδοξούμε χωρίς περιορισμούς, να είμαστε, αθάνατοι μέχρι εκεί που μας είναι δυνατό ".

...............................................................................................

Από τους Αρχαίους Έλληνες, (τους ελαχίστους εξ αυτών), έμαθε ο άνθρωπος να λυπάται για τον βέβαιο θάνατο και να μην νιώθει φόβο γι’ αυτόν.

Αυτά, από τους Αρχαίους ελάχιστους Έλληνες, και Όχι για τους σύγχρονους πολλούς Έλληνες...

(Οι πλείστοι αρχαίοι Έλληνες ήταν όμοιοι με τους σύγχρονους, αν όχι χειρότεροι!
Είναι θέμα οπτικής...)

Δημήτρης Βίκτωρ

ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ - ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ - ΠΙΣΤΗΣ

" ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ " - Ποίημα - Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

Εντός των Δωματίων

 

Εδώ οι καταλήξεις... Όλες, αυτές και όλα

σαν ρίζες δέντρου αιώνιου μέσα, βαθιά στην Γη...

Εδώ ο παλμός μικρής, άπιαστης αρχής ανάσας...

Εδώ οι αναφορές απάντων των ονείρων

οι αποφάσεις για κυριαρχίες έναντι εκείνων...

 

Εδώ τα ρόδα και τα κρίνα των παρθένων

το σκίρτημα του σώματος, η πρώτη αναλαμπή

των ηδονών συνθήκες και προσαρμογές

των θανάτων τελετές, εδώ κι αυτές...

 

Εδώ η μοναξιά, αφέντρα της δημιουργίας

στήνει χορό κάθε ώρα και στιγμή

καλώντας σε να πάρεις μερτικό στο, «Είναι»

ν’ αδράξεις της ζωής την άκρα ηδονή...

 

Εδώ παιχνίδια, προσευχές, ύβρεις,

νανούρισμα, μοιρολόι τόσο δα κοντά,

μ’ ένα μικρό κενό για ό,τι κάνεις, ό,τι πεις,

ό,τι σκεφθείς και ό,τι ψιθυρίσεις...

 

Όσες φορές και να κοιτάξεις έξω απ’ το παράθυρο,

όσες αν βγεις στον δρόμο σαν ταξιδευτής, εδώ θα ’ρθείς.

Όλα μέσα στους ίδιους τοίχους θ’ αντηχούν

στους ίδιους τοίχους θα καταγραφούν...

 

Θ’ αναφερθούν οι λεπτομέρειες των συγκινήσεων,

σ’ ακροατήρια μικρά, αγαπημένα

στο μαξιλάρι οι συμβουλές, οι ακριβές σου σκέψεις

εδώ, οι αποφάσεις άγχους καθηκόντων...

 

Όλα γερνούν εδώ, αγαπημένη συντροφιά, εδώ γερνάς κι εσύ.

Φεύγει η ζωή κάνοντας κύκλους σταθερούς

κύκλους εντός κάθε λογής σχημάτων δωματίων...

... Κάθε λογής εντός, των όπου Γης ανθρώπων!...

 

 Δημήτρης Βίκτωρ

Μάιος - 2013

 

                

 

 

"ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ" - Ποίημα - Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

Εντός των Δωματίων

Εδώ οι καταλήξεις... Όλες, αυτές και όλα

σαν ρίζες δέντρου αιώνιου μέσα, βαθιά στην Γη...

Εδώ ο παλμός μικρής, άπιαστης αρχής ανάσας...

Εδώ οι αναφορές απάντων των ονείρων

οι αποφάσεις για κυριαρχίες έναντι εκείνων...

 

Εδώ τα ρόδα και τα κρίνα των παρθένων

το σκίρτημα του σώματος, η πρώτη αναλαμπή

των ηδονών συνθήκες και προσαρμογές

των θανάτων τελετές, εδώ κι αυτές...

 

Εδώ η μοναξιά, αφέντρα της δημιουργίας

στήνει χορό κάθε ώρα και στιγμή

καλώντας σε να πάρεις μερτικό στο, «Είναι»

ν’ αδράξεις της ζωής την άκρα ηδονή...

 

Εδώ παιχνίδια, προσευχές, ύβρεις,

νανούρισμα, μοιρολόι τόσο δα κοντά,

μ’ ένα μικρό κενό για ό,τι κάνεις, ό,τι πεις,

ό,τι σκεφθείς και ό,τι ψιθυρίσεις...

 

Όσες φορές και να κοιτάξεις έξω απ’ το παράθυρο,

όσες αν βγεις στον δρόμο σαν ταξιδευτής, εδώ θα ’ρθείς.

Όλα μέσα στους ίδιους τοίχους θ’ αντηχούν

στους ίδιους τοίχους θα καταγραφούν...

 

Θ’ αναφερθούν οι λεπτομέρειες των συγκινήσεων,

σ’ ακροατήρια μικρά, αγαπημένα

στο μαξιλάρι οι συμβουλές, οι ακριβές σου σκέψεις

εδώ, οι αποφάσεις άγχους καθηκόντων...

 

Όλα γερνούν εδώ, αγαπημένη συντροφιά, εδώ γερνάς κι εσύ.

Φεύγει η ζωή κάνοντας κύκλους σταθερούς

κύκλους εντός κάθε λογής σχημάτων δωματίων...

... Κάθε λογής εντός, των όπου Γης ανθρώπων!...

 

Δημήτρης Βίκτωρ
Μάιος - 2013

 

                

 

 

"ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ" - Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ

Οι αδικημένοι

 " Είναι κι αυτοί οι αδικημένοι από την φύση·

αυτοί, που τους χρωστά η ομορφιά..."

Εσύ από τους τυχερούς, έριχνες κάπου μια ματιά

ποτέ σου δεύτερη κι αυτή από μακριά.

Περνούσε ο χρόνος, οι καιροί, οι μέρες και οι νύχτες

σε ησυχία-θόρυβο άλλαξαν οι μορφές και οι ψυχές

έσβησε ο φίλος σου ο παλιός βαθιά μες στον καθρέφτη

ήρθε ο νέος με χωρίς τις τότε σου ομορφιές.

Τώρα κι εσύ από την φύση  αδικημένος 

βλέπεις να απορείς πως σου χρωστά η ομορφιά

νιώθοντας πια, το άδικο στην πράξη του θα ζήσεις.

 Δημήτρης Βίκτωρ

Μάρτιος / 2018