" ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ " - Ποίημα - Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

Εντός των Δωματίων

 

Εδώ οι καταλήξεις... Όλες, αυτές και όλα

σαν ρίζες δέντρου αιώνιου μέσα, βαθιά στην Γη...

Εδώ ο παλμός μικρής, άπιαστης αρχής ανάσας...

Εδώ οι αναφορές απάντων των ονείρων

οι αποφάσεις για κυριαρχίες έναντι εκείνων...

 

Εδώ τα ρόδα και τα κρίνα των παρθένων

το σκίρτημα του σώματος, η πρώτη αναλαμπή

των ηδονών συνθήκες και προσαρμογές

των θανάτων τελετές, εδώ κι αυτές...

 

Εδώ η μοναξιά, αφέντρα της δημιουργίας

στήνει χορό κάθε ώρα και στιγμή

καλώντας σε να πάρεις μερτικό στο, «Είναι»

ν’ αδράξεις της ζωής την άκρα ηδονή...

 

Εδώ παιχνίδια, προσευχές, ύβρεις,

νανούρισμα, μοιρολόι τόσο δα κοντά,

μ’ ένα μικρό κενό για ό,τι κάνεις, ό,τι πεις,

ό,τι σκεφθείς και ό,τι ψιθυρίσεις...

 

Όσες φορές και να κοιτάξεις έξω απ’ το παράθυρο,

όσες αν βγεις στον δρόμο σαν ταξιδευτής, εδώ θα ’ρθείς.

Όλα μέσα στους ίδιους τοίχους θ’ αντηχούν

στους ίδιους τοίχους θα καταγραφούν...

 

Θ’ αναφερθούν οι λεπτομέρειες των συγκινήσεων,

σ’ ακροατήρια μικρά, αγαπημένα

στο μαξιλάρι οι συμβουλές, οι ακριβές σου σκέψεις

εδώ, οι αποφάσεις άγχους καθηκόντων...

 

Όλα γερνούν εδώ, αγαπημένη συντροφιά, εδώ γερνάς κι εσύ.

Φεύγει η ζωή κάνοντας κύκλους σταθερούς

κύκλους εντός κάθε λογής σχημάτων δωματίων...

... Κάθε λογής εντός, των όπου Γης ανθρώπων!...

 

 Δημήτρης Βίκτωρ

Μάιος - 2013

 

                

 

 

"ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ" - Ποίημα - Απαγγελία: Δημήτρης Βίκτωρ

Εντός των Δωματίων

Εδώ οι καταλήξεις... Όλες, αυτές και όλα

σαν ρίζες δέντρου αιώνιου μέσα, βαθιά στην Γη...

Εδώ ο παλμός μικρής, άπιαστης αρχής ανάσας...

Εδώ οι αναφορές απάντων των ονείρων

οι αποφάσεις για κυριαρχίες έναντι εκείνων...

 

Εδώ τα ρόδα και τα κρίνα των παρθένων

το σκίρτημα του σώματος, η πρώτη αναλαμπή

των ηδονών συνθήκες και προσαρμογές

των θανάτων τελετές, εδώ κι αυτές...

 

Εδώ η μοναξιά, αφέντρα της δημιουργίας

στήνει χορό κάθε ώρα και στιγμή

καλώντας σε να πάρεις μερτικό στο, «Είναι»

ν’ αδράξεις της ζωής την άκρα ηδονή...

 

Εδώ παιχνίδια, προσευχές, ύβρεις,

νανούρισμα, μοιρολόι τόσο δα κοντά,

μ’ ένα μικρό κενό για ό,τι κάνεις, ό,τι πεις,

ό,τι σκεφθείς και ό,τι ψιθυρίσεις...

 

Όσες φορές και να κοιτάξεις έξω απ’ το παράθυρο,

όσες αν βγεις στον δρόμο σαν ταξιδευτής, εδώ θα ’ρθείς.

Όλα μέσα στους ίδιους τοίχους θ’ αντηχούν

στους ίδιους τοίχους θα καταγραφούν...

 

Θ’ αναφερθούν οι λεπτομέρειες των συγκινήσεων,

σ’ ακροατήρια μικρά, αγαπημένα

στο μαξιλάρι οι συμβουλές, οι ακριβές σου σκέψεις

εδώ, οι αποφάσεις άγχους καθηκόντων...

 

Όλα γερνούν εδώ, αγαπημένη συντροφιά, εδώ γερνάς κι εσύ.

Φεύγει η ζωή κάνοντας κύκλους σταθερούς

κύκλους εντός κάθε λογής σχημάτων δωματίων...

... Κάθε λογής εντός, των όπου Γης ανθρώπων!...

 

Δημήτρης Βίκτωρ
Μάιος - 2013

 

                

 

 

"ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ" - Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ

Οι αδικημένοι

 " Είναι κι αυτοί οι αδικημένοι από την φύση·

αυτοί, που τους χρωστά η ομορφιά..."

Εσύ από τους τυχερούς, έριχνες κάπου μια ματιά

ποτέ σου δεύτερη κι αυτή από μακριά.

Περνούσε ο χρόνος, οι καιροί, οι μέρες και οι νύχτες

σε ησυχία-θόρυβο άλλαξαν οι μορφές και οι ψυχές

έσβησε ο φίλος σου ο παλιός βαθιά μες στον καθρέφτη

ήρθε ο νέος με χωρίς τις τότε σου ομορφιές.

Τώρα κι εσύ από την φύση  αδικημένος 

βλέπεις να απορείς πως σου χρωστά η ομορφιά

νιώθοντας πια, το άδικο στην πράξη του θα ζήσεις.

 Δημήτρης Βίκτωρ

Μάρτιος / 2018

Η Φιλοσοφία και η δύναμή της - (Από Δ. Βίκτωρ)

Ας είμαστε πεπεισμένοι για το εξής:

Μόνο όταν η ψυχή θεραπευτεί θα τελειώσουν τα βάσανά μας.

Ας αφεθούμε στα χέρια της φιλοσοφίας για τη θεραπεία.

 Θα θεραπευτούμε αν το θελήσουμε.

Η μέθοδος που χρησιμοποιεί η φιλοσοφία για τη θλίψη και τις άλλες ασθένειες της ψυχής είναι το λογικό και η συγκατάθεση της βούλησης.

Η ευτυχισμένη ζωή εξαρτάται από τη λογικότητα με την οποία

είμαστε σε θέση να βλέπουμε τα πράγματα.

Όταν η σκέψη αφήνεται ελεύθερη να κινηθεί στους δρόμους της γνώσης, δυναμώνει από την ίδια τη κίνησή της και γίνεται ολοένα  πιο  απαιτητική.

Για το κριτικό φιλόσοφο τα πάντα πρέπει και μπορούν να γίνουν

 θέματα για εξονυχιστική έρευνα.

Ο φυσικός κόσμος, κοινωνικός βίος, η ψυχή του ανθρώπου, η ομορφιά.

Μερικοί χρησιμοποιούν το χρόνο τους με φειδώ, άλλοι σπάταλα. 

Κάποιοι τον μεταχειρίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να λογοδοτήσουν γι’ αυτόν, κάποιοι άλλοι όμως – πράγμα που αποτελεί και τη μεγαλύτερη ντροπή - σαν να μην έχει μείνει κανένα υπόλοιπο απ’ αυτόν !

Πολύ συχνά άνθρωποι που βρίσκονται σε βαθιά γεράματα δεν έχουν

κανένα άλλο τρόπο να αποδείξουν ότι έζησαν πολύ

εκτός από τα ίδια τα χρόνια τους !

Καμιά κατάσταση δεν είναι τόσο πικρή ώστε να μη μπορεί ένα ήρεμο μυαλό να βρει κάποια  παρηγοριά σ’ αυτήν.

Kάθε άνθρωπος, σε τρικυμιώδεις φάσεις στη διάρκεια του αγώνα της ζωής, όταν φθάνει στην απελπισία, βιώνει σε όλες τις διαστάσεις της ύπαρξης του την απελπισία των “οριακών καταστάσεων” και αναζητά

τη Φιλοσοφία ως παρηγοριά και λύτρωση!

Γι’ αυτό η Φιλοσοφία δεν είναι η κατασκευή ενός φανταστικού κόσμου, αλλά η ανάγκη επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και ο προβληματισμός από τις διάφορες μορφές σχέσεων που δημιουργούνται με αυτή την επικοινωνία.

Γιατί η επικοινωνία είναι ζωή και ο διάλογος η συνειδητοποίησή της.

Ποιηση Βικτωρ

ΠΕΡΙ ΠΕΝΘΟΥΣ

 

Περί επιλογής

Δεν επιλέγεις.

Άλλοι και άλλα επιλέγουν για σένα· για όλα, ακόμη και για τα πιο απλά.

Όχι απαραίτητα άμεσα με λόγο και επιμονή, αλλά υπόκωφα, σιωπηλά μεθοδικά.

Για να επιλέξεις εσύ, θα πρέπει να είσαι κάπως διανοητής, με κάπως ελεύθερη σκέψη και κάπως αποφασιστικός, τουλάχιστον. Κάτι όχι εύκολο.

Αν το προσπαθήσεις, θα δημιουργήσεις την ανασφάλεια σε όλα τα γύρω σου. Κάτι που δεν σου επιτρέπεται.

Αν το καταφέρεις, το θέμα συνεχίζεται από τους άλλους και από τα άλλα.

Θα σου μεταδώσουν πάλι σιωπηλά, και χωρίς απαραίτητα αρνητική συμπεριφορά, την μοναξιά.

Αν αυτήν την μοναξιά την αντέξεις, κάνοντάς την εργαλείο δημιουργίας, τότε κέρδισες, αλλά αυτά που έχασες θα σε ακολουθούν για πάντα.

Η επιλογή είναι ένα σπάνιο, απλό θαύμα!

Δημήτρης Βίκτωρ

Η Λύπη των Ελαχίστων Παρόντων

Οι Έλληνες του "Μηδέν Άγαν",  του "Μέτρον Άριστον", του "Γνώθι Σ' αυτόν", άφησαν την ομορφιά τους κληρονομιά για μνήμες ελαχίστων.

Νομοτέλεια;

Η ομορφιά είναι φθαρτή και έχει έναν δρόμο...Οι Έλληνες έχασαν τον δρόμο και οι ελάχιστοι εκφράζουν την θλίψη τους κοιτάζοντας το απότιστο άνθος, καθώς μαραίνεται μπροστά τους.

Και η Ελλάδα; Χώρα των Θεών χωρίς Θεό!...

Χώρα Αθανάτων χωρίς Παρόντες…

Δημήτρης Βίκτωρ