" ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΠΟΛΛΑ " ---- Ποίημα - Μελοποίηση - Σύνθεση - Ερμηνεία :...

"ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΠΟΛΛΑ" ------- - Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ

" ΖΩΗ ΜΟΥΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΓΑΙΔΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ " - (Τραγούδι Τρόμου – Τρομαχτικό) -...

Περί Έρωτος

 «Ο έρωτας είναι σαν την σκοτεινή ενέργεια του σύμπαντος: Συνδέει τα πάντα μεταξύ τους»

Αυτή η μεταφορά συγκεντρώνει δύο φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους: τον κόσμο της ανθρώπινης εμπειρίας και των συναισθημάτων από τη μια, και τον κόσμο της σύγχρονης κοσμολογίας από την άλλη. Η σκοτεινή ενέργεια, ως κοσμικός όρος, αναφέρεται σε μια ισχυρή, αόρατη δύναμη που προκαλεί την επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος, αλλά συγχρόνως παραμένει μυστήριο για την επιστήμη. Ο έρωτας, αν και οικείος σε όλους, κρατάει κι αυτός τα δικά του μυστικά κι εμφανίζεται συχνά ως ανεξήγητος στη φύση του.

Ο τρόπος με τον οποίο η σκοτεινή ενέργεια διαποτίζει το σύμπαν και συνδέει δομικά το «όλο», προσκαλεί μιαν αναλογία με τη δύναμη του έρωτα: ένα αίσθημα που, δίχως να φαίνεται, καθορίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά, τις σχέσεις μας, τις αξίες και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο. Όπως η σκοτεινή ενέργεια δρα στο υπόβαθρο, συγκρατώντας – κατά κάποιο τρόπο – τα πάντα εν κινήσει και σε διαστολή, έτσι και ο έρωτας λειτουργεί σαν αόρατος συνδετικός κρίκος στις ζωές των ανθρώπων. Οδηγεί σε συναντήσεις, δεσμούς, πάθη κι επιθυμίες.

Παρά την αοριστία του, ο έρωτας μοιάζει να συνιστά κινητήρια δύναμη της ζωής. Κι όπως οι επιστήμονες ερευνούν τη σκοτεινή ενέργεια προσπαθώντας να αποκαλύψουν τη φύση της, έτσι κι εμείς εξερευνούμε ακατάπαυστα τα μυστικά του έρωτα. Πού γεννιέται; Πώς αυξάνεται, φθίνει ή μεταμορφώνεται; Με τον ίδιο τρόπο που δεν αντιλαμβανόμαστε άμεσα τη σκοτεινή ενέργεια παρά μόνο τα αποτελέσματά της, έτσι και τον έρωτα τον διαπιστώνουμε μέσα από τις συνέπειές του: την έλξη, την δημιουργικότητα, τα συναισθήματα που μας αλλάζουν βαθιά.

Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο βρίσκεται στην έννοια της σύνδεσης: ο έρωτας δρα σαν ισχυρός παράγοντας που μπορεί να ενώσει ανθρώπους, κοινωνίες ή και πολιτισμούς. Κάθε φορά που άνθρωποι ενώνονται από έρωτα – ρομαντικό, φιλικό ή πλατύτερο αγάπης για την ανθρωπότητα – δημιουργείται ένα ενεργειακό πεδίο που επηρεάζει όχι μόνο τους ίδιους, αλλά και όσους βρίσκονται γύρω τους. Είναι μια αλυσίδα επιδράσεων που επεκτείνεται, όπως η κοσμική διαστολή, πέρα από τα όρια που μπορούμε άμεσα να δούμε.

Ο έρωτας δεν είναι στατικός. Όπως το σύμπαν διαστέλλεται, έτσι κι ο έρωτας διαθέτει κάτι το απρόβλεπτο και δυναμικό: άλλοτε μας συνεπαίρνει τόσο που αλλάζει ολόκληρη την τροχιά της ζωής μας, άλλοτε αναδιπλώνεται ή μετατρέπεται σε άλλες μορφές αγάπης και συναισθηματικής εγγύτητας. Αυτό το παιχνίδι ενέργειας και κίνησης αντανακλά βαθιά την ανθρώπινη ανάγκη για νόημα, σύνδεση και δημιουργία.

Η μεταφορά της σκοτεινής ενέργειας μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τον έρωτα όχι μόνον ως ατομική εμπειρία, αλλά και ως κοσμική. Όπως όλο το σύμπαν φέρει μέσα του μιαν άγνωστη, πανταχού παρούσα δύναμη, έτσι και όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως πολιτισμικών, θρησκευτικών ή κοινωνικών διαφορών, έχουν μέσα τους τον σπόρο του έρωτα, της έλξης, της αφοσίωσης. Σε τελική ανάλυση, αυτή η παγκοσμιότητα του έρωτα γίνεται ένα είδος «κοινού πεδίου» για όλη την ανθρωπότητα.

Συνοψίζοντας, η παρομοίωση «Ο έρωτας είναι σαν τη σκοτεινή ενέργεια του σύμπαντος: συνδέει τα πάντα μεταξύ τους» επισημαίνει δύο ιδιαίτερα στοιχεία: την αόρατη και μυστήρια φύση του έρωτα, καθώς και την ικανότητά του να συνέχει και να ενώνει ανθρώπους και καταστάσεις σε ένα κοσμικό, συλλογικό παιχνίδι αλληλεπιδράσεων. Σε αυτό το παιχνίδι, ο έρωτας μας δείχνει πως ακόμη κι αν δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε πλήρως την «ουσία» του, τα ίχνη και η δύναμή του αποκαλύπτονται αναμφίβολα στις ζωές μας – συνθέτοντας μια βαθιά, ενωτική ενέργεια που πηγάζει από την ίδια τη φυσική τάση του κόσμου να μην μένει στάσιμος, αλλά να διαστέλλεται συνεχώς, αναζητώντας νέες μορφές και νέες δυνατότητες σύνδεσης.

Δημήτρης Βίκτωρ

 

"ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ" ------ "ON CYPRUS" - Ποίημα: Δημήτρης Βίκτωρ - Transl...

VICTOR AND MEPHISTOPHELES - (DUET INTO THE INFINITE)

 

Τραμπ και Μασκ. Ο Νάρκισσος και ο Νάρκισσος

Υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό στο θέαμα δύο πλούσιων, ισχυρών και φαινομενικά ανίκητων ανδρών να τσακώνονται δημοσίως με την υστερία δεκάχρονων στην αυλή του σχολείου. Ο ένας, χρυσόψαρο με κομμωτήριο. Ο άλλος, μεγιστάνας-ινφλουένσερ που ονειρεύεται να μεταναστεύσει στον Άρη επειδή η Γη δεν του αρκεί για να χωρέσει τον ναρκισσισμό του. Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Έλον Μασκ. Δύο υπερεκτεθειμένοι, παθολογικά εγωπαθείς άνθρωποι που έχουν αναγάγει τον εαυτό τους σε μοναδικό σημείο αναφοράς του κόσμου.

Αν αναλύσει κανείς τη διαμάχη τους, δεν θα βρει πολιτική ή ιδεολογική ουσία· είναι απλώς μια σύγκρουση δύο καθρεφτών που δεν αντέχουν να δουν άλλο πρόσωπο εκτός απ’ το δικό τους. Δεν διαφωνούν επί της αρχής· διαφωνούν επί της ματαιοδοξίας: ποιος είναι ο πιο μεγάλος θεός στο timeline του Twitter; Ποιος δικαιούται περισσότερο να καπηλευτεί τη βλακεία των μαζών;

Ο Τραμπ, που δεν διάβασε ποτέ βιβλίο εκτός αν είχε το όνομά του στο εξώφυλλο με χρυσά γράμματα, πιστεύει πως η Ιστορία ξεκινά και τελειώνει με την προεδρία του. Και ο Μασκ, που μιλά σαν παιδί που έμαθε σήμερα το ChatGPT, παριστάνει τον Προμηθέα με χρήματα που τρολλάρει την ανθρωπότητα για να νιώσει ζωντανός. Ο ένας έκανε την ψευδοπολιτική reality show, ο άλλος έκανε την τεχνολογία μεταμοντέρνο cult.

Αλλά ας μην ξεχνάμε – και είναι σημαντικό να το θυμόμαστε αυτό: και οι δύο είναι απελπιστικά μικροί. Όχι μόνο πνευματικά, μα κυρίως υπαρξιακά. Κάτω απ’ τις τα likes και τα πυραυλικά τους όνειρα, υπάρχει σάρκα που θα σαπίσει, νεφρά που θα γονατίσουν, ανάσες που θα στερέψουν. Ξεχνούν, όπως όλοι οι αλαζόνες, πως κι αυτοί θα αρρωστήσουν. Θα γεράσουν. Θα πεθάνουν. Και το timeline τους δεν θα τους θυμάται – παρά μόνο ως καρικατούρες ενός κόσμου που μπέρδεψε το κενό με την ιδιοφυΐα και τη μεγαλομανία με το μεγαλείο.

Η μεταξύ τους διαμάχη δεν είναι ιδεολογική· είναι καυγάς για την πρώτη θέση στο νηπιαγωγείο του Twitter. O ένας φωνάζει «είμαι ο βασιλιάς», ο άλλος «είμαι ο Μεσσίας», κι εμείς παρακολουθούμε δυο φουσκωμένα μπαλόνια που προσπαθούν να σκάσουν το ένα το άλλο με καυτή ρητορική. Δεν υπάρχει αντιπαράθεση θέσεων· μόνο ηθών. Και τι ήθος να περιμένεις από ανθρώπους που επενδύουν τα πάντα στο ίδιο τους το είδωλο;

Οι δύο νάρκισσοι επιπλέουν σε μια λεκτική λίμνη σκουριασμένων καθρεφτών. Εκεί οι αλήθειες παραμορφώνονται· αναδύονται μόνοι τους, χωρίς ιστορία, χωρίς μέλλον, χωρίς ανθρώπινη μέριμνα, αλλά με τα πιο φωναχτά κεφαλαία ΕΓΩ που γέννησε ο εικοστός πρώτος αιώνας. Την ώρα που γράφεται αυτή η πρόταση, ίσως ήδη ετοιμάζουν άλλη μια μήνυση – πάντα για να υπερασπιστούν το μοναδικό πράγμα που αγαπούν: την παραμυθένια εκδοχή του εαυτού τους.

Μα το πιο τραγικά κωμικό στοιχείο είναι η λήθη του θανάτου. Ξεχνούν ότι, όπως κι αν μετονομάσουν την πλατφόρμα τους, όπως κι αν επαναχρηματοδοτήσουν τις χρεοκοπημένες ματαιοδοξίες τους, η βιολογία επιμένει: το δέρμα θα σακουλιάσει, το συκώτι θα διαμαρτυρηθεί, οι φλέβες θα γεμίσουν σιωπηλά. Όταν οι νεφροί τους, βαριοί από προεδρική κόλα αποφασίσουν να δηλώσουν παραίτηση, κανένα tweet και κανένας πύραυλος δεν θα εκτοξευθεί για λογαριασμό τους.

Η Ιστορία θα τους θυμηθεί όσο διαρκεί ένα scroll· ύστερα θα επανέλθει η λήθη που επιφυλάσσεται σε κάθε θορυβώδη προσωρινότητα. Γιατί, όπως παρατηρεί ο Επίκτητος, «ό,τι υψώνεται χωρίς αρετή είναι σαν φούσκα στη θάλασσα· μοιάζει θεόρατο μέχρι να σκάσει».

Και όσο αυτοί παίζουν, επί του παρόντος, το γελοίο παιχνίδι του ποιος είναι ο πιο σημαντικός, η Ιστορία ετοιμάζει το πιο δίκαιό της γέλιο: εκείνο που ξεσπά μπροστά στον θάνατο όσων νόμιζαν πως ήταν αθάνατοι.

Και θα ’ρθει η μέρα που κάποιος νοσηλευτής, αδιάφορος και ευγενικός, θα τους ρωτήσει:
«Ονοματεπώνυμο, παρακαλώ;»
Τότε οι τίτλοι, τα δισεκατομμύρια και τα retweets θα λειώσουν· θα μείνει μόνο η άβολη παύση ανάμεσα στο μικρό τους όνομα και στο άγνωστο επόμενο βήμα.
Εκείνος ο ήχος –το κλικ της γραφίδας στο πρόχειρο χαρτί του θαλάμου– θα σηματοδοτεί την κατάρρευση ενός ολόκληρου σύμπαντος αυτοθαυμασμού.

Τελικά, ο μόνος πραγματικός αγώνας τους είναι ποιος θα ξεχαστεί πρώτος.
Κι αυτόν τον αγώνα, ειρωνικά, τον κερδίζει πάντα το χώμα.

Δημήτρης Βίκτωρ